| ضبط علیاکبر بستکی: «گُلِ بُستانِن»[۱۴] |
ضبط احمد اقتداری: «اِسمُش نادُنُم»[۱۵] |
|---|
| بند |
متن اچمی |
بند |
متن اچمی |
ترجمهٔ فارسی |
| ۱ |
| گل بستانِن اسمُش نادُنِم | | سرو گلستانِن اسمُش نادُنِم |
|
۱ |
| گل بستانِن اسمُش نابُرُم | | سرو گلستانِن اسمُش نادُنُم |
|
گل بوستان است، نامش را نمیبرم
سرو گلستان است، نامش را نمیدانم |
| ۲ |
| جمال زیبایش هَرکِش نَدِدُه | | چون ماه تابانِن اسمُش نادُنِم |
|
۲ |
| جمال زیبایُش هرکِش نِدِدِن | | چو ماه تابانِن اسمُش نادُنُم |
|
چهرهٔ زیبای او را هر کس ندیدهاست [بداند که]
چون ماه تابان است، نامش را نمیدانم |
| ۳ |
| کمند گیسویش حلقهحلقه هِن | | چو عنبرافشانِن اسمُش نادُنِم |
|
— |
— |
— |
| ۴ |
| بِگِرد رخسار ماه اَنوَرُش | | گِزِیْرِ چوگانِن اسمُش نادُنِم |
|
۳ |
| بِگِرْدِ رخسارُش ماه انورِن | | که زیر چوگانِن اسمُش نادُنُم |
|
بر گرد عارضش ماه انوری است
که زیر چوگان [زلفش محاط] است، نامش را نمیدانم |
| ۵ |
| کمان ابرویش وقت قصد دل | | با تیر مژگانِن اسمُش نادُنِم |
|
۴ |
| کمان ابرویَش وقت قصد دل | | با تیر مژگانِن اسمُش نادُنُم |
|
کمان ابروی او [در] هنگام شکار دل [عاشق]
به همراه تیر مژگان است، نامش را نمیدانم |
| ۶ |
| چشمان شهلایَش پناهم بخدا | | رهزن ایمانِن اسمُش نادُنِم |
|
۵ |
| چشمان شهلایَش پناهَم بر خدا | | رهزن ایمانِن اسمُش نادُنُم |
|
[از] چشمان شهلای او پناه به خدا میبرم
[که] رهزن ایمان است، نامش را نمیدانم |
| ۷ |
| دماغ باریکش پَترِنُویْ طلا | | چن چفت و موزونِن اسمُش نادُنِم |
|
۶ |
| دُماغِ باریکُش پَتْریِ طِلا | | چه جفت و موزونِن اسمُش نادُنُم |
|
[بر] بینی باریک او پتری[چ] طلا
چقدر متناسب و موزون است، نامش را نمیدانم |
| ۸ |
| دهان چون میمش دُرْجِ مُرْوَرِی | | پستهٔ خندانِن اسمُش نادُنِم |
|
۷ |
| دهان چون میمُش پر ز مُرْوَری | | پستَهٔ خندانِن اسمُش نادُنُم |
|
دهان چون میم او [که] پر از مروارید است
پستهٔ خندان را مانَد، نامش را نمیدانم |
| ۹ |
| لعل لب قندُش چون نبات ناب | | عقیق و مرجانِن اسمُش نادُنِم |
|
۸ |
| لعل لب قندَش چون نبات و یا | | عقیق و مرجانِن اسمُش نادُنُم |
|
لعل لب شکرینش چون نبات و یا
[چون] عقیق و مرجان است، نامش را نمیدانم |
| ۱۰ |
| در مجلس صحبت خوشمَثَل چُونُویْ | | بلبل خوشخوانِن اسمُش نادُنِم |
|
۹ |
| در مجلس صحبت خوشمَسَل کِه دِن | | بلبل خوشخوانِن اسمُش نادُنُم |
|
در گفتگو و سخن از بس خوشصحبت است
[مانند] بلبل خوشخوان است، نامش را نمیدانم |
| ۱۱ |
| لِه سینهٔ صافُش آخی بر دلم | | دو سیب پستانِن اسمُش نادُنِم |
|
۱۰ |
| لِهٔ سینَهٔ صافُش آخَی بر دلُم | | دو سیب پستانِن اسمُش نادُنُم |
|
روی سینهٔ صافش، ای وای بر دلم
پستان او چون دو سیب است، نامش را نمیدانم |
| ۱۲ |
| همچون دل عاشق بیقرار و تاب | | زیبق لرزانِن اسمُش نادُنِم |
|
— |
— |
— |
| ۱۳ |
| فیروزهانگشتر شَه انگشت بلور | | دست پُر بِهْبانِن[ح] اسمُش نادُنِم |
|
— |
— |
— |
| ۱۴ |
| هنگام آرایش زیب صورتُش | | مشاطَه حیرانِن اسمُش نادُنِم |
|
۱۱ |
| هَنگام آرایش زیب صورتَش | | مشاطَه حَیرانِن اسمُش نادُنُم |
|
به هنگام آرایش، [از] زیبایی صورت او
مشاطه حیران است، نامش را نمیدانم |
| ۱۵ |
| تِی سوخْتَنِی[خ] چِیْتُش وقتی شَه سُرُه | | آشوب دورانِن اسمُش نادُنِم |
|
۱۲ |
| تی سوختنیِ چیتُش وقتی شَهسِرَه | | آشوب دورانِن اسمُش نادُنُم |
|
[با] نقاب و سرپوش چیت وقتی که بر سر دارد
آشوبگر دوران است، نامش را نمیدانم |
| ۱۶ |
| جُمخُو[د] مَلَسجُوزِی[ذ] غرق پولکی | | تا وَرِ کیبانِن[ر] اسمُش نادُنِم |
|
۱۳ |
| جَمخو مَلَسجُوزی غرق اِز پولَکو | | تا لب کیبانِن اسمُش نادُنُم |
|
پیراهن ابریشمین گلدرشت او [که] غرق از پولک [طلایی] است
[کوتاه] و تا لبهٔ آغاز دامن [او]ست، نامش را نمیدانم |
| ۱۷ |
| شلوار یَکتاکِی[ز] چیتِ اطلسی | | به پای جانانِن اسمُش نادُنِم |
|
۱۴ |
| شلوار یَکتاکی چیتِ اطلسی | | به پاشِ جانانِن اسمُش نادُنُم |
|
شلوار یکطرفهٔ [دامن] او از چیت اطلسی
به پای او جانانه [و خوشنما] است، نامش را نمیدانم |
| ۱۸ |
| از مُو دل اُشبُردُه ان مَپِش بگُوی | | که شاه خوبانِن اسمُش نادُنِم |
|
۱۵ |
| اِز مُو دل اُشبُردِن کِس شَپِش نِگو | | که شاه خوبانِن اسمُش نادُنُم |
|
از من دلم را ربودهاست، کسی نزد او [این سخن را] نگوید
که او شاه خوبان است، نامش را نمیدانم |
| ۱۹ |
| دیوانه اُشکردِم نادُنِم کِه هِن | | دل از غَمُش خونِن اسمُش نادُنِم |
|
۱۶ |
| دیوونَه اُشکِردُم نادُنُم کِه هِن | | دل اِز غَمُش خونِن اسمُش نادُنُم |
|
مرا دیوانه کردهاست و نمیدانم که کیست
دل [من] از غمش خون است، نامش را نمیدانم |
| ۲۰ |
| از ساعتی کِمْدِی هنگام پَسین | | چشم مُو گریانِن اسمُش نادُنِم |
|
۱۷ |
| اِز ساعتی کِمدی هَنگام پَسین | | چَشم مُو گَریانِن اسمُش نادُنُم |
|
از لحظهای که به هنگام بعد از ظهر دیدمش
چشم من گریان است، نامش را نمیدانم |
| ۲۱ |
| مَکِس خریدارِن بَر اِنِ مَخَه | | یوسف کنعانِن اسمُش نادُنِم |
|
۱۸ |
| مَکِس خریدار اِنْ بَرِ اَمْنَه مَخَه | | یوسُف کنعانِن اسمُش نادُنُم |
|
همهکس خریدار او هستند [با آنچنان عشوه و دلرباییاش]، مگر
او یوسف کنعانی است، نامش را نمیدانم |
| ۲۲ |
| عاشق رخسارُش والله که وَ دل | | غمناک و محزونِن اسمُش نادُنِم |
|
— |
— |
— |
| — |
— |
۱۹ |
| خدا، خدا، مادِه یار لبشَکَر | | خدا، خدا، مادِه شوش اُچِه اَ سفر |
|
خدایا، خدایا، مرا یار لبشکر بده
خدایا، خدایا، [امیدوارم] شوهرش به سفر رود |
| — |
— |
۲۰ |
| سرو گلستانِن اسمُش نابُرُم | | نوگل بستانِن اسمُش نادُنُم |
|
سرو گلستان است، نامش را نمیبرم
نوگل بستان است، نامش را نمیدانم |