اسپکتیتر
 | |
 The Spectator جلد ۲۲ اکتبر ۲۰۱۶ | |
| Editor | فریزر نلسون |
|---|---|
| دستهبندی | سیاست، فرهنگ، محافظه کاری |
| بسامد | هفتگی |
| شمارگان فروخته | ۱۰۱٬۴۰۴ |
| شمارگان برگشتی | ۸۰۸ |
| مجموع شمارگان (۲۰۲۱) | ۱۰۲٬۲۱۲ |
| نخستین شماره | ۶ ژوئیه ۱۸۲۸ |
| شرکت | Press Holdings |
| کشور | بریتانیا |
| مستقر در | لندن |
| زبان | انگلیسی |
| وبگاه | |
| شاپا | ۰۰۳۸-۶۹۵۲ |
| اُسیالسی | ۱۷۶۶۳۲۵ |
اِسْپِکتِیتر (به انگلیسی: The Spectator) عنوان یک نشریهٔ روزانه بود که در اوایل قرن هجدهم (۱۷۱۱ تا ۱۷۱۲) در لندن، توسط جوزف ادیسون و ریچارد استیل منتشر میشد. هر شمارهٔ از این نشریه نزدیک به ۲۵۰۰ واژه داشت و محتوای آن عمدتاً به صورت مقالهٔ یا نامههایی در موضوعاتی قبیل: اقتصاد سیاسی، فرهنگی و هنری ارائه میگردید. این نوشتهها در میان طیف گستردهای از مخاطبان، چه در انگلستان و چه در خارج از آن، رواج پیدا کرد و حتی برخی از بنیانگذاران ایالات متحدهٔ آمریکا نیز از خوانندگان آن بودند.
دورهٔ نخست انتشار اسپکتیتر، شامل ۵۵۵ شماره بود که از نخستین روز مارس ۱۷۱۱ آغاز شد. این مجموعه بعدها در قالب هشت جلد گردآوری و منتشر گردید. در سال ۱۷۱۴ این نشریه بعد از توقفهای متعدد، مجدد منتشر شد، اما این بار بدون حضور ریچارد استیل و تنها برای مدتی محدود ادامه یافت؛ بهگونهای که سه بار در هفته به مدت شش ماه منتشر میشد. درنهایت، مجموع شمارههای منتشر شده این دورهها در پایان گردآوری شدند و مجموعه هشتم را تشکیل دادند. افزون بر ادیسون، چند نویسندهٔ دیگر نیز در تهیهٔ مطالب همکاری داشتند؛ از جمله یوستیس بادجل، پسرعموی ادیسون، و شاعر نامی، جان هیوز که هر دو سهم قابل توجهی در محتوای نشریه داشتند.
| اجرا | ویراستاران | اعداد | تاریخ | نشر | نسخهٔ گردآوریشده |
|---|---|---|---|---|---|
| اصلی | ادیسون و استیل | ۱–۵۵۵ | 1 Mar 1711 – 6 Dec 1712 | روزانه | جلدهای اول تا هفتم |
| احیا | ادیسون | ۵۵۶–۶۳۵ | 18 Jun 1714 – 20 Dec 1714 | ۳ بار در هفته | جلد هشتم |
اهداف
نشریهٔ اسپکتیتر مجموعهای از نامهها و مقالات را منتشر میکرد که از نگاه یک «تماشاگر» زندگی اجتماعی در شهر لندن، بهویژه فضای پرجنبوجوش قهوهخانهها را، روایت میکرد. موضوعات این نوشتهها دامنهٔ گستردهای را دربر میگرفت؛ از سیاست داخلی و روابط خارجی گرفته تا تئاتر، هنر، ادبیات، شعر و حتی مسائل عاطفی. لحن این مطالب در بسیاری از موارد طنزآمیز و شوخ طبعانه بود و همین ویژگی سبب میشد برای طیف وسیعی از خوانندگان جذابیت داشته باشد.[۱]
با وجود تیراژ روزانه، اما نسبتاً محدود، نزدیک به ۳۰۰۰ نسخه، اسپکتیتر بهطور گستردهای مشهور شدهبود و توسط علاقهمندان خوانده میشد؛ در آن دوره، جوزف ادیسون، بنیانگذار اسپکتیتر، تخمین زده بود؛ هر شماره از روزنامهٔ توسط هزاران لندنی، حدود یک دهم جمعیت پایتخت در آن زمان، خوانده میشد. در همین حال، مورخان و محققان ادبی معاصر این ادعا را غیرمنطقی نمیدانند؛ اکثر خوانندگان خودشان مشترک روزنامه نبودند، بلکه مشتریان یکی از قهوهخانههای شهر که حق اشتراک داشت، بودند. این خوانندگان از اقشار و طیف مختلف جامعه بودند، اما این روزنامه، عمدتاً به منافع طبقه متوسط نوظهور انگلستان - بازرگانان و تاجران بزرگ و کوچک - توجه ویژه داشت.
اسپکتیتر همچنین خوانندگان زیادی در مستعمرات آمریکا داشت. به ویژه، طبق شواهد گفته شده در کتاب خاطرات جیمز مدیسون، وی در نوجوانی مشتاقانه این روزنامه را میخواند. گفته میشود که این روزنامه تأثیر زیادی بر جهانبینی او داشته و در طول عمر طولانیاش ماندگار بوده است. بنجامین فرانکلین نیز یکی از طرفداران و از علاقهمندان مطالعه بود و اسپکتیتر در نامههای «ساکت دوگود» بر سبک او تأثیر بسیاری گذاشت.
یورگن هابرماس، نشریه اسپکتیتر را در شکلگیری حوزه عمومی در انگلستان، در قرن هجدهم مؤثر میداند. اگرچه اسپکتیتر خود را از نظر سیاسی بیطرف اعلام میکند، اما بهطور گسترده بهعنوان مروج ارزشها و منافع ویگ شناخته میشود.
اسپکتیتر در اواخر قرن ۱۸ و ۱۹ همچنان محبوب و پرخواننده بود. این مجله در نسخهٔهای هشت جلدی فروخته میشد. سبک نثر آن و پیوند اخلاق و نصیحتآمیز با سرگرمی، مثالزدنی تلقی میشد. کاهش محبوبیت آن توسط برایان مککری و سی.اس. لوئیس مورد بحث قرار گرفته است.
مقالهٔ قابل توجه
استیل، روایتی قالبدار خلق کرد که بعدها به داستانی بسیار شناختهشده در قرن هجدهم تبدیل شد، داستان اینکل و یاریکو. اگرچه این مقالهٔ دورهای، در ۱۳ مارس ۱۷۱۱ منتشر شد، اما این داستان بر اساس کتاب ریچارد لیگون در سال ۱۶۴۷ است. کتاب لیگون با عنوان «تاریخ واقعی و دقیق جزیره باربادوس» در مورد چگونگی تأثیر ظلم و ستم، تجارت برده در آن سوی اقیانوس اطلس بر کالاهای تولید شده مانند تنباکو و نیشکر گزارش میدهد.
داستان از آنجا آغاز میشود که آقای اسپکتیتر برای صحبت با زنی مسن به نام آریتا میرود، زنی که افراد زیادی برای مباحثه علمی در مورد موضوعات مختلف به ملاقاتش میروند. وقتی آقای اسپکتیتر وارد اتاق میشود، متوجه حضور مرد دیگری و گفت و گویش با آریتا میشود. آنها در حال مجادله در مورد «ثبات در عشق» بودند؛ آن مرد از داستان «زن متعصب افسسی» برای تأیید سخنان و نظر خود استفاده میکند. آریتا از ریاکاری و تبعیض جنسیتی که مرد قائل میشد، خشمگین و ناراحت میشود. او داستان وی را با داستان خودش، یعنی داستان اینکل و یاریکو، تلافی میکند.
توماس اینکل، مردی مجرد از لندن است که بیست سال دارد، وی برای افزایش ثروت خود از طریق تجارت و بازرگانی به هند غربی مهاجرت میکند. در جزیرهای ناشناخته، با گروهی از سرخپوستان روبرو میشود که با بسیاری از هم سفرهایش میجنگند و آنها را به طرز وحشیانهای به قتل میرسانند. پس از فرار، اینکل در غاری پنهان میشود و در آنجا یاریکو، یک دوشیزه زیبا هندی، را پیدا میکند. آنها شیفته و دلباخته فرهنگ، لباس و ظاهر یکدیگر میشوند، یاریکو برای چند ماه معشوق خود را از دوستان و آشنایان پنهان میکند و برای او خوراک، آب شیرین و پوشاک فراهم میکند. سرانجام، یک کشتی به سمت باربادوس عبور میکند؛ اینکل و یاریکو از این فرصت برای ترک جزیره استفاده میکنند. پس از رسیدن به انگلیس، اینکل، یاریکو را به یک تاجر ثروتمند برای افزایش ثروت خود میفروشد، حتی پس از اینکه یاریکو به وی میگوید که از او باردار است. آریتا داستان را با این جمله به پایان میرساند که اینکل صرفاً از اظهارات یاریکو برای استدلال بر قیمت بالاتر، هنگام فروش او استفاده میکند. آقای اسپکتیتر چنان تحت تأثیر این داستان قرار میگیرد که آن محل را فوراً ترک میکند. داستان نوشته شده توسط استیل چنان شناخته شده و تأثیرگذار بود که هفت دهه پس از انتشارش، جورج کولمن، این داستان کوتاه را به یک اپرای کمیک به نام اینکل و یاریکو اجرا میکند.
نسخهٔ فعلی
اسپکتیتر (انگلیسی: The Spectator) درحال حاضر یک مجله خبری هفتگی بریتانیایی دربارهٔ سیاست، فرهنگ و امور جاری است. این مجلهٔ به دلیل قدمت و سال انتشار آن، به عنوان قدیمیترین مجلهٔ هفتگی بازمانده در جهان شناخته میشود.
جسارتهای وابسته
- بولی داوسون، که در روزنامه اسپکتیتر از او به عنوان فردی یاد شده که توسط «سر راجر د کاورلی» در یک قهوهخانه عمومی مورد ضرب و شتم قرار گرفته است.
- اسپکتیتر، یک مجلهٔ هفتگی محافظهکار بریتانیایی است که نام خود را از نشریه سال ۱۷۱۱ برداشته است.
نسخهها
- نسخه استاندارد «اسپکتیتر» نسخه پنج جلدی دونالد اف. باند است که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد. گزیدههایی از این کتاب را میتوان در گلچین ادبی نورتون، یافت.
- راس انگوس (ویراستار) گزیدههایی از تاتلر و اسپکتیتر (هارموندزورث: پنگوئن، ۱۹۸۲) ویرایش شده با مقدمه و یادداشتها. چاپ رسمی نشده است.
منابع
- اسپکتیتر شمارههای ۱، ۲، ۱۰ [ادیسون]، ۱۷۱۰–۱۱.
- The Spectator No. 11[usurped!] [ادیسون]، ۱۷۱۰–۱۷۱۱.
- برایان مککری، ادیسون و استیل مردهاند: دپارتمان زبان انگلیسی، معیارهای آن و حرفهای شدن نقد ادبی
- سی.اس. لوئیس، «ادیسون» در ادبیات انگلیسی قرن هجدهم: مقالات مدرن در نقد، ویرایش جیمز کلیفورد.
یادداشتها
- ↑ Nelson, Fraser (2019-03-01). "1711 and all that: the untold story of The Spectator". The Spectator (به انگلیسی). Retrieved 2025-06-30.
پیوند به ویکیهای دیگر
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «The Spectator». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
کتاب الکترونیکی رایگان 'The Spectator, Volumes 1, 2 and 3: With Translations and Index for the Series در پروژهٔ گوتنبرگ (transcription of 1891 republication)
- Dear Mr Spectator, series 2 (BBC series by Elizabeth Kuti, adapted from and inspired by Joseph Addison and Richard Steele's 18th century Spectator essays)
- Hathi Trust
- The Spectator; Addison, Joseph, 1672–1719; Internet Archive