اسپیرو

با موفقیت مجله هفتگی لو ژورنال دو میکه در فرانسه و محبوبیت ماجراهای تن‌تن در لو پتی ونتیم، در نیمه دوم دهه ۱۹۳۰ مجلات مصور یا مجلات جوانانِ جدید بسیاری به همراه کمیک در فرانسه و بلژیک ظاهر شدند.^[۱][۲] در سال ۱۹۳۶، ناشر باسابقه «ژان دوپویی»، پسرانش پل و «شارلِ» ۱۹ ساله را مسئول مجله جدیدی کرد که بازار نوجوانان را هدف قرار داده بود.^[۳][۴]

این مجله که برای اولین بار در ۲۱ آوریل ۱۹۳۸ ظاهر شد، مجله‌ای با قطع بزرگ بود که تنها به زبان فرانسوی و فقط در والونی در دسترس بود. این نشریه یک مجله کمیک هفتگی شانزده صفحه‌ای بود که از ترکیبی از داستان‌های کوتاه و قطعات طنز (گگ)، کمیک‌های دنباله‌دار و مقالات کوتاه تشکیل می‌شد. این مجله دو کمیک جدید را معرفی کرد: اسپیرو و فانتازیو که هم‌نام خودِ مجله بود و توسط جوان فرانسوی رابرت ولته طراحی می‌شد، و «ماجراهای تیف» (که بعدها به «تیف و توندو» تبدیل شد) که توسط فرناند دینور نویسندگی و طراحی می‌شد؛ همچنین کمیک‌های آمریکایی مانند سوپرمن، «رد رایدر» و «بریک بردفورد» را به چاپ می‌رساند.^[۳] در ۲۷ اکتبر ۱۹۳۸، نسخه فلاندر (هلندی‌زبان) آن نیز با نام «روبدو» منتشر شد.^[۵]

دیری نپایید که اسپیرو و روبدو بسیار محبوب شدند و صفحات مجله از ۸ صفحه به ۱۶ صفحه دوبرابر شد. پس از تهاجم آلمانی‌ها، مجله به تدریج مجبور شد انتشار کمیک‌های آمریکایی را متوقف کند. این کمیک‌ها در ابتدا توسط هنرمندان محلی ادامه یافتند و بعدها با مجموعه‌های جدید جایگزین شدند. هنگامی که دیگر برای «راب-ول» این امکان وجود نداشت که صفحات خود را به‌طور منظم از فرانسه به بلژیک بفرستد، مجموعه او توسط «ژوزف گیلین» ادامه یافت؛ هنرمند جوانی که پیش از آن برای «پتی بلژ» کار کرده بود و از نام مستعار «ژیژه» استفاده می‌کرد. او به همراه «دینور» و «سیریوس» (نام مستعار ماکس مایه)، مجله را با تعدادی مجموعه جدید پر کردند و محبوبیت آن را حتی بیش از پیش افزایش دادند.

نزدیک به پایان جنگ، به دلیل کمبود کاغذ، انتشار مجله در هر صورت مجبور به توقف شد و تنها چند سالنامه (آلماناک) نامنظم منتشر گردید تا پیوند با خوانندگان حفظ شود و برای کارکنان شغلی فراهم گردد تا از تبعید آن‌ها به آلمان جلوگیری شود.