الف زینت

اَلِفِ زینت چنان‌که از نام آن بر می‌آید الفی است که به عنوان زینت به پایان واژه‌ها افزوده می‌شود و بیش از هرکجا در شعر کاربرد دارد تا وزن شعر حفظ گردد.[۱]

برای نمونه در شاهنامه به چنین شعری برمی‌خوریم:

به گرگین چنین گفت پس بیژناکه من پیشتر سازم این رفتنا

منابع

  1. ↑ شمیسا, سیروس (1382). عروض و قافیه. انتشارات فردوس.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.