امام قلی خان بخارا
| امام قلی خان بخارا | |
|---|---|
 امامقلی خان حاکم خانات بخاران از ۱۶۱۱ تا ۱۶۴۲ نقاشی شده در زمان اقامت خود در ایران صفوی توسط معین مصور | |
| خانات بخارا | |
| سلطنت | ۱۶۱۱, ۱۶۱۱ – ۱۶۴۴ |
| پیشین | ولی محمد خان |
| جانشین | ولی محمد خان (۱ سال) ندر محمد خان |
| زاده | ۱۵۸۲ بخارا |
| درگذشته | ۱۶۴۴ مکه |
| خاندان | بورجیگین |
| دودمان | جانیان |
| پدر | دین محمد خان |
امام قلی خان بخارا (انگلیسی: Imam Quli Khan of Bukhara؛ ۱۵۸۲ – ۱۶۴۴) پسر دین محمد خان و سومین حاکم خانات بخارا بود که از سال ۱۶۱۱ تا ۱۶۴۲ سلطنت کرد.[۱]
سلطنت
امام قلی خان متعلق به سلسله اشترخانی ازبک‌ها بود. در دوران سلطنت امام قلی خان، خانات بخارا در تمام دوران حیات خود به قدرت چشمگیری دست یافت. با وجود سیاست خارجی موفق، امام قلی خان نتوانست به‌طور کامل بر تضادهای داخلی در دولت که با جدایی‌طلبی برخی از قبایل ازبک مرتبط بود، غلبه کند. در سال ۱۶۱۵، امام قلی خان سفیرانی را نزد نواده بابر، امپراتور جهانگیرشاه هند، فرستاد. نامه امام قلی خان با نامه دیگری از نواده خواجه هاشم دهبدی، متکلم مشهور، همراه بود. سفیران با استقبال دوستانه‌ای روبرو شدند و جهانگیر هدایا و شعری را که خود سروده بود، برای امام قلی خان فرستاد.[۲]
در سال ۱۶۱۸، شاه عباس اول صفوی سفیرانی را با پیشنهاد دوستی نزد امام قلی خان فرستاد. در آوریل ۱۶۱۹، سفیر امام قلی خان با احترام توسط شاه صفوی پذیرفته شد.[۳]
در دوران سلطنت امام قلی خان، تعدادی از شاهکارهای معماری معروف ساخته شد، مانند مسجد جامع و مدرسه تیلیا-کوری، مدرسه شیر-دور در سمرقند، مدرسه نادر-دیوان-بیگی در بخارا و سمرقند.
امام قلی خان در سال‌های آخر عمرش، بینایی‌اش رو به ضعف گذاشت و در سال ۱۶۴۲ به نفع برادرش نادر محمد (۱۶۴۲–۱۶۴۵) از سلطنت کناره‌گیری کرد و به حج رفت. امام قلی خان به دیدار شاه صفوی رفت و در آنجا، هنرمند محلی، معین مصور، پرتره او را نقاشی کرد.
امام قلی خان در سال ۱۶۴۴ در مکه درگذشت و در مدینه به خاک سپرده شد.[۵]
منابع
- ↑ «Khanate of Bukhara facts for kids». kids.kiddle.
- ↑ Burton Audrey. The Bukharans. A dynastic, diplomatic and commercial history 1550−1702. — Curzon, 1997. P.143.
- ↑ Burton Audrey. The Bukharans. A dynastic, diplomatic and commercial history 1550−1702. — Curzon, 1997. P.146.
- ↑ Bloom, Jonathan M.; Blair, Sheila S., eds. (2009). "Samarkand". The Grove Encyclopedia of Islamic Art and Architecture (به انگلیسی). Vol. 3. Oxford University Press. p. 176. ISBN 978-0-19-530991-1.
- ↑ Ziyayev A. KH. "Silsilat as-salotin" kak istoricheskiy istochnik. Rukopis' dissertatsii na soiskaniye uchenoy stepeni kandidata istoricheskikh nauk. Tashkent, 1990