امانوئل دو دامپیر

امانوئل دو دامپیر
دوکس سگوویا و آنژو
امانوئل در حدود ۱۹۴۲
همسر مدعی لژیمیتیست تخت پادشاهی فرانسه
سلطنت۲۸ فوریه ۱۹۴۱ – ۲۰ مارس ۱۹۷۵
زاده۸ نوامبر ۱۹۱۳
رم، پادشاهی ایتالیا
درگذشته۳ مهٔ ۲۰۱۲ (۹۸ سال)
رم، ایتالیا
آرامگاه
گورستان پاسی
همسر(ان)
  • اینفانته خایمه، دوک سگوویا (ا. ۱۹۳۵–۱۹۴۷)
  • آنتونیو سوتسانی (ا. ۱۹۴۹–۱۹۶۷)
فرزند(ان)شاهزاده آلفونسو، دوک آنژو و کادیز
شاهزاده گونسالو، دوک آکیتن
خاندانخاندان دامپیر (به واسطه تولد)
خاندان بوربون (به واسطه ازدواج)
پدرروژه، دومین دوک سان لورنتسو نووو، ویکنت دامپیر
مادرشاهزاده‌خانم ویتوریا روسپولی

امانوئل دو دامپیر (به ایتالیایی: Emmanuelle de Dampierre)؛ (۸ نوامبر ۱۹۱۳ – ۳ مه ۲۰۱۲) یک اشراف‌زاده فرانسوی-ایتالیایی[۱] و از اعضای خاندان سلطنتی اسپانیا بود. او همسر اینفانته خایمه، دوک سگوویا، دومین پسر آلفونسوی سیزدهم و ملکه ویکتوریا یوجین باتنبرگ بود. او همچنین مادر آلفونسو، دوک آنژو و کادیز و گونسالو، دوک آکیتن بود.[۲]

او دختر دومین دوک سان لورنتسو نووو بود و با ازدواج، همسر مدعی لژیمیتیست تخت پادشاهی فرانسه و همسرِ برادر اینفانته خوان، کنت بارسلونا شد. بدین ترتیب، او همسرِ عموی خوان کارلوس اول بود.[۲] او در زمان مرگش در سن ۹۸ سالگی، کهنسال‌ترین عضو خاندان سلطنتی اسپانیا[۳] و همچنین آخرین عروس زنده شاه آلفونسوی سیزدهم بود.[۴]

اوایل زندگی

امانوئل دو دامپیر به همراه مادر، برادر و خواهرش در دهه ۱۹۲۰. دونا ویکتوار ژن امانوئل ژوزفین پیر ماری دو دامپیر در ۸ نوامبر ۱۹۱۳ در کاخ روسپولی، کاخ خاندان مادری‌اش در خیابان دل کورسو در رم به دنیا آمد. او بزرگ‌ترین دختر اشراف‌زاده فرانسوی روژه دو دامپیر، دومین دوک سان لورنتسو نووو، ویکنت دامپیر و همسر اولش، اشراف‌زاده و نقاش ایتالیایی، شاهزاده‌خانم ویتوریا روسپولی، دختر امانوئله روسپولی، نخستین شاهزاده پوجو سوازا بود.[۵][۶] خاندان‌های مادری و پادری او هر دو بخشی از اشرافیت پاپ بودند. او از طریق عمویش، ماریو روسپولی، دومین شاهزاده پوجو سوازا، با بازیگر ایتالیایی اسمرالدا روسپولی نیز نسبت داشت.[۲]

امانوئل از طرف مادری از نسل شاهزاده امانوئل لیختن‌اشتاین (۱۷۰۰–۱۷۷۱) و دخترش شاهزاده‌خانم کریستینا لیختن‌اشتاین بود. امانوئل علاوه بر این‌که از نوادگان پادشاهان لیختن‌اشتاین بود، از نسب مادری از نوادگان گوستاو واسا، نخستین پادشاه سوئد از خاندان واسا نیز به‌شمار می‌رفت.

او بخش زیادی از دوران کودکی خود را دررفت‌آمد میان پاریس و رم گذراند تا این‌که والدینش در سال ۱۹۳۰ از یکدیگر جدا شدند.[۷] در آن زمان، او به همراه مادر، برادر و خواهرش به کاخ روسپولی بازگشت تا با مادربزرگش ژوزفین، شاهزاده‌خانم بیوه پوجو سوازا زندگی کند.

امانوئل در خاطرات خود دوران کودکی بدون پدرش را توصیف کرده است.[۷] اگرچه او تقریباً تمام دوران کودکی خود را بدون حضور پدر گذراند، اما در فضایی شاد بزرگ شد و بعدها یادآوری کرد:

دوران کودکی ما بدون پدر گذشت. غیبت او بهترین وضعیت ممکن نبود، اما برای ما یک فاجعه یا منشأ هیچ تروما و آسیب روحی در آینده به‌شمار نمی‌رفت. واقعیت این است که از یک جایی به بعد، ما دیگر او را ندیدیم. همان‌طور که قبلاً گفتم، وقتی این اتفاق افتاد من بسیار کوچک بودم و خواهر و برادرم حتی کوچک‌تر بودند، چرا که من بزرگ‌ترین فرزند میان آن سه نفر بودم. می‌توان گفت دلمان برایش تنگ نمی‌شد. زندگی ما راحت و خوشایند بود؛ ما احساس می‌کردیم تحت حمایت مادربزرگ و مادرمون هستیم. یادم نمی‌آید که هرگز جو غم‌انگیزی در خانه داشته باشیم.

امانوئل در مدرسه اسامپشن در پاریس و بعدها در رم تحصیل کرد.[۷] پس از پایان تحصیلات، به همراه مادربزرگش به لندن سفر کرد.[۷] اگرچه از جراحات و آسیب دیدن بیزار بود، به توصیه یکی از دوستانش به عنوان پرستار صلیب سرخ مشغول به کار شد. به همین مناسبت بود که او تابعیت ایتالیایی را به دست آورد، زیرا با توجه به فرانسوی متولد شدنش، نمی‌توانست در صلیب سرخ ایتالیا خدمت کند.[۷]

ازدواج‌ها

در سال ۱۹۳۴، امانوئل در یک مهمانی با اینفانته خایمه آشنا شد. پدر خایمه، شاه آلفونسوی سیزدهم، به سرعت پیشنهاد ازدواج پسرش را به مادر امانوئل ارائه داد و او نیز با وجود اینکه فرزندانشان (اینفانته خایمه و امانوئل) علاقه‌ای به یکدیگر نداشتند، این پیشنهاد را پذیرفت.[۸] او در جریان شام در خانه شاهزاده‌خانم رادزیویل با پدرشوهر آینده‌اش دیدار کرد.[۷] چند هفته بعد، نامزدی آنها اعلام شد.[۹] آن‌ها در ۴ مارس ۱۹۳۵ طی مراسمی باشکوه در کلیسای سانتا انیاتسیو در رم ازدواج کردند.[۱۰] اگرچه خایمه مجبور شد از حقوق خود برای تخت پادشاهی اسپانیا چشم‌پوشی کند،[۱۰] اما این دومین عروسی بزرگ سلطنتی پس از ازدواج اینفانتا بئاتریز اسپانیا و شاهزاده آلساندرو تورلونیا در ۲ ماه قبل محسوب می‌شد.[۹]

زندگی در خاندان سلطنتی اسپانیا

دوک و دوکس آنژو و سگوویا در سال ۱۹۳۷ به همراه پسرانشان، آلفونسو و گونسالو

خایمه و امانوئل نخستین خانه خود را در هتل گرند رم، نزدیک به شاه آلفونسوی سیزدهم برپا کردند.[۷] امانوئل به کار خود در صلیب سرخ ایتالیا ادامه داد، در حالی که اینفانته به خیانت به همسرش ادامه می‌داد. این زوج عنوان دوک و دوکس سگوویا را بر عهده داشتند، زیرا این عنوان دوک‌نشین توسط شاه آلفونسو اهدا شده بود.[۵][۱۰]

به گفته امانوئل، او در طول ماه عسل مورد تجاوز قرار گرفت[۷] پیش از آنکه نخستین فرزندشان در سال ۱۹۳۶ به دنیا بیاید. آن‌ها در نهایت صاحب دو پسر شدند:

شاهزاده آلفونسو، دوک آنژو و کادیز (۲۰ آوریل ۱۹۳۶ – ۲۰ ژانویه ۱۹۸۹)[۵] که در سال ۱۹۴۱ درگذشت، رویدادی که امانوئل را که تحسین زیادی برای پدرشوهرش قائل بود، بسیار متأثر ساخت.[۷] پسر دوم وی شاهزاده گونسالو، دوک آکیتن (۵ ژوئن ۱۹۳۷ – ۵ مارس ۲۰۰۰)[۵] بود.

در طول جنگ جهانی دوم، خایمه و پسرانش به همراه ملکه ویکتوریا یوژنی و دیگر اعضای خاندان سلطنتی اسپانیا در لوزان سوئیس پناه گرفتند.[۷] دوکس تا سال ۱۹۴۲ به کار در صلیب سرخ ایتالیا ادامه داد، سالی که او نیز به همراه خانواده‌اش در لوزان پناهنده شد.[۵] در این مدت، روابط میان خایمه و امانوئل روبه تیرگی بیشتری گذاشت.[۱۰]

ملکه مدعی فرانسه

در پایان جنگ، خانواده به رم نقل مکان کردند و هنگامی که همسرش در ۲۸ مارس ۱۹۴۶ عنوان تشریفاتی دوک آنژو را برگزید، امانوئل «دوکس آنژو» شد و به سادگی با عنوان «مادام» شناخته می‌شد. در سال ۱۹۴۷، امانوئل و اینفانته خایمه در بخارست از یکدیگر طلاق گرفتند.[۱۰] او برای بار دوم با آنتونیو سوتسانی، کارگزار بورس اهل میلانو، در وین ازدواج کرد.[۱۰] او و سوتسانی در سال ۱۹۶۷ طلاق گرفتند.[۱۰] در حالی که نخستین طلاق او از نظر قانونی در ایتالیا به رسمیت شناخته شده بود، توسط کلیسای کاتولیک و دولت‌های اسپانیا و فرانسه به رسمیت شناخته نشد.[۱۰][۵] از سال ۱۹۴۷ تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۲، امانوئل هم در اسپانیا، هم در فرانسه و هم در بسیاری از دربارها و محافل سلطنتی اروپا، همسر واقعی اینفانته دانسته می‌شد.[۵]

سال‌های پایانی و مرگ

دهه ۱۹۸۰ دوره‌ای بسیار دشوار برای امانوئل بود. پس از سه سال جدایی، پسر بزرگش آلفونسو و همسرش در سال ۱۹۸۲ طلاق گرفتند. دو سال بعد، در سال ۱۹۸۴، یک تصادف شدید رانندگی جان پسر بزرگ دوک، فرانسوا دو بوربون (۱۹۷۲–۱۹۸۴) را گرفت، در حالی که آلفونسو و پسر دومش به شدت مجروح شدند. در نهایت، در سال ۱۹۸۹، آلفونسو بر اثر جراحت شدید گردن در حادثه اسکی در ایالات متحده درگذشت. سال‌ها بعد، در سال ۲۰۰۰، کوچک‌ترین پسر امانوئل، گونسالو، بر اثر ابتلا به سرطان خون درگذشت.

در سال ۲۰۰۳، امانوئل کتاب خاطراتی با عنوان خاطرات: همسر و مادر بوربون‌هایی که می‌توانستند در اسپانیا حکومت کنند منتشر کرد.[۵][۷] امانوئل که «مادام» نامیده می‌شد، از سوی لژیمیتیستان به عنوان «ملکه مادر» فرانسه و پس از مرگ پسر بزرگش آلفونسو، به عنوان «ملکه بیوه» شناخته می‌شد.[۱]

در ۱ ژوئن ۲۰۰۷، امانوئل در مراسم غسل تعمید نتیجه‌اش شاهزاده‌خانم اوژنی دو بوربون، بزرگ‌ترین فرزند شاهزاده لوئی آلفونس دو بوربون و همسرش ماریا مارگاریتا وارگاس (دوک و دوکس آنژو) حضور یافت. این مراسم باشکوه در نمایندگی پاپ در فرانسه برگزار شد و اوژنی توسط کاردینال فورترناتو بالدلی، نماینده پاپ در فرانسه از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۹ غسل تعمید داده شد.[۱۱][۱۲] مهمانان زیادی از جمله ژاک فویر، وزیر سابق دادگستری فرانسه، دوکس فرانکو و دوک بوفرمون در این مراسم حضور داشتند.[۱۲]

در ۵ سپتامبر ۲۰۱۰، مراسم غسل تعمید نتایج‌های امانوئل، شاهزاده لوئی و شاهزاده آلفونسو دو بوربون در کلیسای جامع St. Peter برگزار شد.[۱۳]

امانوئل پس از یک بیماری طولانی‌مدت در کاخ ماسیمو دی پیرو در ۳ مه ۲۰۱۲ در سن ۹۸ سالگی درگذشت.[۸][۱۰] او در آرامگاه خانوادگی دامپیر در گورستان پاسی در پاریس به خاک سپرده شد.[۵]

منابع

  1. 1 2 Affonso, Domingos de Araújo (1961). Le sang de Louis XIV (in French). Livraria Cruz.
  2. 1 2 3 Pike, Charlotte (1998). Almanach de Gotha 1998 [Almanach of Gotha 1998.]. London: John Kennedy. pp. Page 244. ISBN 978-0-9532142-0-4.
  3. ↑ "Royal Nonagenarians". royaltymonarchy.com. Retrieved 2026-08-15.
  4. ↑ "Fallece en Roma Emanuela de Dampierre, última nuera de Alfonso XIII " ExtraConfidencial". ExtraConfidencial (in Spanish). Retrieved 2026-08-15.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 "La tragedia de Emanuela Dampierre, suegra de Carmen Martínez-Bordiú: boda forzada, infidelidad y dos dramáticas muertes". Mujer Hoy. July 29, 2024.
  6. ↑ "Milestones, Mar. 11, 1935". Time. 11 March 1935. Married. Don Jaime, 26, second son of ex-King Alfonso XIII of Spain; and Emanuela de Dampierre. 20, granddaughter of Princess Ruspoli Poggio di Suasa, (née Josephine Curtis of Boston); in Rome. Born a deaf-mute, Don Jaime has learned to speak croakingly.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 بگونیا آرانگورن، Emanuela de Dampierre, Memorias: Esposa y madre de los Borbones que pudieron reinar en España (مادرید: اسفرا، ۲۰۰۳)، ۱۰۵.
  8. 1 2 "Emmanuella Dampierre, una mujer de armas tomar". Diario ABC. May 5, 2012.
  9. 1 2 Baciero, César Andrés (2025-10-12). "Las tres bodas en el exilio de la familia real española que dejaron a Alfonso XIII "sin guita" en 1935". Vanity Fair (in European Spanish). Retrieved 2026-05-30.
  10. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 "Fallece en Roma Emmanuella de Dampierre, abuela de Luis Alfonso de Borbón". Diario ABC. May 3, 2012.
  11. ↑ 20minutos (2007-06-04). "Luis Alfonso de Borbón bautiza a su hija Eugenia en París". www.20minutos.es - Últimas Noticia (in Spanish). Retrieved 2026-06-14.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:نام‌های عددی:فهرست نویسندگان (رده)
  12. 1 2 Digital, Confidencial (2007-06-05). "La hija de Luis Alfonso y Margarita Vargas ha sido inscrita, tras el bautizo en París, como S.A.R. la Princesa Eugenia de Borbón". Confidencial Digital (in Spanish). Retrieved 2026-06-14.
  13. ↑ "Bautizo en el Vaticano de los mellizos de Luis Alfonso de Borbón". El País (in Spanish). 2010-09-06. ISSN 1134-6582. Retrieved 2026-06-13.
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ امانوئل دو دامپیر موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.