اما همیلتون

اما همیلتون
Emma, Lady Hamilton
پرترهٔ اما هارت با کلاه حصیری و روبان تیره
اما هارت با کلاه حصیری، اثر جرج رامنی، حدود ۱۷۸۲
نام هنگام تولدامی لایون
زادهٔ۲۶ آوریل ۱۷۶۵[۱]
نس، چشر، انگلستان
ملیتانگلیسی
دیگر نام‌هااما هارت
پیشه(ها)مدل نقاشی، هنرمند اجرا و خواننده
شناخته‌شده
برای		اجراهای «حالت‌ها»، پرتره‌های جرج رامنی، فعالیت در دربار ناپل و رابطه با هوریشیو نلسون
همسرسر ویلیام همیلتون (ازدواج در ۱۷۹۱، درگذشته در ۱۸۰۳)
شریک زندگیهوریشیو نلسون
فرزندانسه دختر: اما کرو، هوراشیا نلسون و اما که در نوزادی درگذشت[۲][۳][۴]

اما همیلتون، مشهور به بانو همیلتون و پیش‌تر اما هارت، با نام تولد امی لایون (۲۶ آوریل ۱۷۶۵ تا ۱۵ ژانویهٔ ۱۸۱۵)، مدل نقاشی، هنرمند اجرا و خوانندهٔ انگلیسی بود که در محافل هنری و دربار پادشاهی ناپل شهرت یافت. همکاری او با جرج رامنی به خلق مجموعه‌ای از پرتره‌ها و نقاشی‌های ادبی و اساطیری انجامید. همیلتون در اجراهایی موسوم به «حالت‌ها» با تغییر حالت چهره، وضعیت بدن و پوشش، شخصیت‌های شناخته‌شدهٔ هنر و ادبیات را بازمی‌آفرید. این اجراها، همراه با پرتره‌های فراوانش، او را به چهره‌ای شناخته‌شده در فرهنگ هنری اواخر سدهٔ هجدهم اروپا تبدیل کردند.[۵][۶]

همیلتون که در خانواده‌ای کم‌درآمد زاده شده بود، در نوجوانی به لندن رفت و پس از مدتی خدمتکاری و زندگی تحت حمایت مردان ثروتمند، به محافل نقاشان راه یافت. در ۱۷۸۶ به ناپل رفت و در ۱۷۹۱ با سر ویلیام همیلتون، نمایندهٔ دیپلماتیک بریتانیا در آن پادشاهی، ازدواج کرد. دوستی نزدیک او با ملکه ماریا کارولینا زمینهٔ فعالیتش را در ارتباط میان دربار ناپل و بریتانیایی‌ها فراهم آورد. رابطهٔ عاشقانه‌اش با هوریشیو نلسون در اواخر دههٔ ۱۷۹۰ شکل گرفت و با بازگشت آنان به بریتانیا در ۱۸۰۰ ادامه یافت. پس از مرگ نلسون در نبرد ترافالگار در ۱۸۰۵، زندگی او به‌تدریج با بدهی و تنگدستی روبه‌رو شد و در ۱۸۱۵ در کاله درگذشت.[۷][۸] پژوهش‌های تاریخ هنر، در کنار زندگی شخصی و سیاسی او، به سهمش در آفرینش اجراها و تصاویر، و به نقش طبقهٔ اجتماعی و جنسیت در شکل‌گیری شهرت و سرنوشتش توجه کرده‌اند.[۹]

سال‌های نخست و شکل‌گیری شهرت هنری

همیلتون در نقش کیرکه، اثر جرج رامنی، ۱۷۸۲

امی لایون در روستای نس در چشر به دنیا آمد و در ۱۲ مهٔ ۱۷۶۵ در نستون تعمید یافت.[۱۰] پدرش آهنگر بود و اندکی پس از تولد او درگذشت. اما در فقر نسبی پرورش یافت و در نوجوانی برای کار به لندن رفت. جزئیات زندگی او در این دوره روشن نیست. گزارش‌هایی دربارهٔ خدمتکاری‌اش در محیط تئاتر و همکاری با «معبد سلامت» جیمز گراهام وجود دارد که قطعیت یکسانی ندارند.[۱][۱۱] در ۱۷۸۱ با سر هری فدرستون‌هاو رابطه داشت و پس از بارداری و پایان حمایت او، از چارلز فرانسیس گرویل کمک خواست. دخترش در اوایل ۱۷۸۲ به دنیا آمد و بعدها به نام اما کرو شناخته شد. گرویل هزینهٔ نگهداری کودک را پذیرفت، اما شرط کرد که دختر دور از آنان پرورش یابد. اما و مادرش در خانه‌ای در پدینگتون گرین مستقر شدند و او با نام «خانم اما هارت» زندگی تازه‌ای آغاز کرد. نامه‌های باقی‌مانده از این دوره نگرانی او را دربارهٔ معاش و آینده‌اش نشان می‌دهند. جدایی مادر و دختر نیز با دیدارها و مکاتبات بعدی کاملاً قطع نشد.[۲]

گرویل در آوریل ۱۷۸۲ اما را به جرج رامنی معرفی کرد. همکاری آنان تا هنگام عزیمت او به ناپل ادامه یافت و در سفرش به انگلستان در ۱۷۹۱ از سر گرفته شد. رامنی او را در جامهٔ معاصر و در نقش شخصیت‌هایی چون کیرکه، مده‌آ و زنان اساطیری نقاشی کرد. توانایی اما در حفظ حالت‌های بدن و تغییر بیان چهره به تنوع این آثار کمک می‌کرد.[۱] به گزارش مؤسسهٔ میراث انگلستان، حاصل همکاری آنان در نه سال بیش از هفتاد نقاشی و طرح بود.[۱۲] در این مجموعه، پرتره‌های اجتماعی، بازنمایی شخصیت‌های ادبی، صحنه‌های داستانی و مطالعات سریع چهره در کنار هم قرار دارند. برای نمونه، در مطالعهٔ «میراندا»، حالت نگاه و لب‌های نیمه‌باز او نگرانی شخصیت نمایشنامهٔ توفان را هنگام مشاهدهٔ کشتی گرفتار طوفان بیان می‌کند. فهرست پژوهشی موزه‌های سلطنتی گرینویچ، تجربهٔ مدل‌شدن برای این آثار را از زمینه‌های پرورش مهارت نمایشی همیلتون می‌داند.[۵] او برای نقاشان دیگری، از جمله جاشوا رینولدز، تامس لاورنس، آنجلیکا کافمن و لوئیز الیزابت ویژ لوبرن نیز مدل شد. نقش‌های گوناگونی که در این آثار می‌گرفت، چهره‌اش را با شخصیت‌های ادبی و اساطیری پیوند می‌داد.[۱]

سر ویلیام همیلتون، دیپلمات و مجموعه‌دار آثار باستانی، در پرترهٔ دیوید آلن، ۱۷۷۵

در ۱۷۸۶ گرویل که در پی ازدواجی سودمند از نظر مالی بود، اما و مادرش را نزد عموی خود، سر ویلیام همیلتون، به ناپل فرستاد. اما سفر را دیداری موقت می‌پنداشت و انتظار داشت گرویل به او بپیوندد. دو مرد پیشاپیش دربارهٔ انتقال حمایت از او به همیلتون توافق کرده بودند. آگاهی از این تصمیم برایش دردناک بود و در نامه‌هایش به گرویل از احساس رهاشدگی و نگرانی برای آینده نوشت. با گذشت زمان، در خانه و محفل همیلتون جای گرفت و از آموزش زبان، تاریخ، طراحی، رقص و آواز بهره برد. به زبان ایتالیایی تسلط یافت و در مهمانی‌ها به اجرا پرداخت.[۶] این محیط با زندگی پیشینش در حومهٔ لندن تفاوت داشت. سر ویلیام مجموعه‌دار آثار باستانی و علاقه‌مند به آتشفشان‌شناسی بود و خانه‌اش محل دیدار مسافران، هنرمندان و دیپلمات‌ها به شمار می‌رفت. اما در چنین محافلی به میزبانی و اجرای برنامه‌های هنری پرداخت.[۱۱] آنان در ۱۷۹۱ در لندن ازدواج کردند و اما عنوان «بانو همیلتون» یافت. ازدواج با نمایندهٔ بریتانیا امکان حضور رسمی‌تری در دربار ناپل به او داد و دوستی‌اش با ملکه ماریا کارولینا بر موقعیت اجتماعی او افزود.[۱۳]

زندگی در ناپل، هنر اجرا و فعالیت سیاسی

نمونه‌ای از «حالت‌های» همیلتون در مجموعهٔ چاپی بر پایهٔ طرح‌های فریدریش ربرگ، ۱۷۹۴

در اواخر سدهٔ هجدهم، کاوش‌های پمپئی و هرکولانیوم و توجه به آثار باستانی، ناپل را به یکی از مقصدهای مهم سفر فرهنگی اروپاییان تبدیل کرده بود. اجراهای همیلتون در این محیط با علاقه به هنر کلاسیک پیوند داشتند. او با جامه‌هایی ساده و چند شال، حالت‌هایی برگرفته از پیکره‌ها، نقاشی‌های استادان قدیم و شخصیت‌های اساطیری و ادبی را پیاپی اجرا می‌کرد. تغییر پوشش و وضعیت بدن، گذار از شخصیتی به شخصیت دیگر را ممکن می‌ساخت. رقص محلی تارانتلا و آواز نیز بخشی از برنامه‌های او در محافل خصوصی بود.[۱۱] در «حالت‌ها»، تماشاگران با دیدن یک وضعیت بدنی یا نشانهٔ پوششی، شخصیت و داستان مربوط به آن را تشخیص می‌دادند. این ارتباط میان دانش هنری مخاطب و مهارت اجرایی همیلتون از ویژگی‌های برنامه‌هایش بود. مجموعه‌ای از دوازده تصویر، حکاکی‌شده به دست توماسو پیرولی بر پایهٔ طرح‌های فریدریش ربرگ، در ۱۷۹۴ منتشر شد و نمونه‌هایی از اجراها را در اختیار مخاطبانی بیرون از محفل ناپل قرار داد.[۱۴] یوهان ولفگانگ فون گوته از تماشاگران این اجراها بود. فولکر شاخن‌مایر در پژوهشی دربارهٔ همیلتون و نظریهٔ اجرای گوته، نسبت میان ژست نمایشی، آثار باستانی مجموعهٔ همیلتون و تبدیل تصویر به اجرای زنده را بررسی کرده است.[۱۵]

دوستی همیلتون با ماریا کارولینا در سال‌های جنگ با فرانسه اهمیت سیاسی یافت. او در انتقال پیام‌ها میان ملکه و بریتانیایی‌ها نقش داشت. در ۱۷۹۳ نلسون، که آن هنگام فرمانده کشتی آگاممنون بود، برای درخواست نیروی کمکی جهت حفظ بندر تولون به ناپل آمد و با همیلتون آشنا شد. تماس آنان در جریان عملیات دریایی ۱۷۹۸ ادامه یافت. نلسون نیاز به تدارکات و اخبار تعقیب ناوگان فرانسه را با او در میان می‌گذاشت. پس از پیروزی در نبرد نیل، نلسون بیمار به ناپل بازگشت و اما و مادرش در خانهٔ همیلتون‌ها، کاخ سسا، از او مراقبت کردند.[۱۳] فلورا فریزر، زندگی‌نامه‌نویس همیلتون، مداخلهٔ او نزد ملکه را در فراهم‌شدن مجوز تدارک ناوگان بریتانیا در سیراکوز مؤثر می‌داند. چنین فعالیت‌هایی به دسترسی شخصی او به دربار وابسته بود.[۱۶] در دسامبر ۱۷۹۸، هنگام انتقال خانوادهٔ سلطنتی به پالرمو، همیلتون در هماهنگی با دربار و کمک به مسافران شرکت داشت. همکاری و معاشرت نزدیک او و نلسون در این دوره به رابطه‌ای عاشقانه انجامید.[۱۳]

پرترهٔ همیلتون با نشان شوالیه‌های مالت، اثر یوهان هاینریش اشمیت، ۱۸۰۰

فعالیت سیاسی همیلتون با حمایت از سلطنت ناپل و دشمنی با انقلاب پیوند داشت. در بحران ۱۷۹۹ و سرکوب جمهوری پارتنوپه، او همچنان واسطهٔ ارتباط ملکه و نلسون بود. پس از توافق کاردینال روفو با جمهوری‌خواهان برای تسلیم و خروج آنان، مداخلهٔ نلسون مانع اجرای توافق شد و بازداشت و اعدام شماری از مخالفان سلطنت را در پی داشت. همیلتون از موضع سخت‌گیرانهٔ ملکه حمایت می‌کرد و دومنیکو چیریلو، پزشک و جمهوری‌خواهی را که در این سرکوب اعدام شد، محکوم می‌کرد. منتقدانش او را به تشویق خشونت متهم کردند. گزارش پژوهشی موزه‌های سلطنتی گرینویچ، در کنار بررسی این حمایت سیاسی، به پیش‌داوری‌های جنسیتی در بخشی از حملات معاصران نیز توجه می‌کند. در ۱۸۰۰ مأموریت سر ویلیام پایان یافت و نلسون نیز به بریتانیا بازگشت.[۱۶] همیلتون در مسیر بازگشت همچنان موضوع توجه هنرمندان بود. پرترهٔ پاستلی یوهان هاینریش اشمیت در اکتبر ۱۸۰۰ در درسدن، هنگام اقامت او همراه با شوهرش و نلسون، ساخته شد. در این تصویر نشان نظام شوالیه‌های مالت را بر سینه دارد. مطابق توضیح اثر در موزهٔ ملی دریانوردی، تزار پاول این نشان را به پاس فعالیت‌های بشردوستانه‌اش به او اعطا کرده بود.[۱۷]

بازگشت به بریتانیا، سال‌های پایانی و میراث فرهنگی

«دیدو در نومیدی»، کاریکاتور جیمز گیلری، منتشرشده در ۶ فوریهٔ ۱۸۰۱. اثر، رابطهٔ همیلتون و نلسون را با داستان دیدو و آئنیاس مقایسه می‌کند.

پس از بازگشت به انگلستان، زندگی نزدیک همیلتون‌ها و نلسون در خانهٔ مرتون ادامه یافت.[۱۱] در ۲۹ ژانویهٔ ۱۸۰۱، اما دختر نلسون، هوراشیا، را به دنیا آورد. برای پنهان‌ماندن هویت والدین، کودک نزد زنی به نام خانم گیبسون نگهداری شد و در مکاتبات، داستانی دربارهٔ پدر و مادری با نام تامپسون ساخته شد.[۳] نامه‌های آنان علاوه بر دلبستگی عاطفی، نگرانی‌های روزمره دربارهٔ کودک را نشان می‌دهند. نلسون در نامه‌ای به تاریخ ۳۱ ژوئیهٔ ۱۸۰۱ دربارهٔ واکسیناسیون هوراشیا نوشت و تصمیم نهایی را به اما واگذاشت.[۱۸] رابطهٔ آنان در همان زمان موضوع طنز تصویری بود. جیمز گیلری در کاریکاتور «دیدو در نومیدی» همیلتون را در هیئت زنی رهاشده تصویر کرد که برای نلسونِ عازم دریا بی‌تابی می‌کند، در حالی که شوهر سالخورده‌اش در پس‌زمینه خوابیده است. این اثر از شهرت «حالت‌ها» و علاقهٔ سر ویلیام به آثار باستانی برای هجو زندگی آنان استفاده می‌کند.[۱۹] سر ویلیام در ۱۸۰۳ درگذشت. در اوایل ۱۸۰۴ دختر دیگری از رابطهٔ اما و نلسون در نوزادی درگذشت. نامهٔ نلسون در آوریل همان سال، که در آرشیو گرینویچ نگهداری می‌شود، به این فقدان، بیماری هوراشیا و بهبود حال اما اشاره دارد.[۳][۴]

هوراشیا نلسون، دختر همیلتون و نلسون، در تصویری از سدهٔ نوزدهم

نلسون در ۲۱ اکتبر ۱۸۰۵ در نبرد ترافالگار کشته شد. در ضمیمهٔ وصیت‌نامه‌اش از کشور خواسته بود از اما و هوراشیا حمایت کند، اما دولت این درخواست را به مستمری دولتی تبدیل نکرد.[۲۰] همیلتون از دارایی‌های شوهرش و نلسون بهره‌ای داشت، با این حال هزینه‌های زندگی و بدهی‌های انباشته به‌تدریج وضع مالی او را دشوار کردند. ملک مرتون فروخته شد و در ۱۸۱۳ به سبب بدهی بازداشت شد. مدتی اجازه داشت در محدودهٔ مجاز پیرامون زندان اقامت کند. در ژوئیهٔ ۱۸۱۴ همراه هوراشیا به کاله رفت و در ۱۵ ژانویهٔ ۱۸۱۵، در ۴۹سالگی، درگذشت. او را در کاله به خاک سپردند. محل گورش بعدها از میان رفت و در ۱۹۹۴ یادمانی به نام او در پارک ریشلیوی شهر برپا شد.[۸] هوراشیا پس از مرگ مادر به انگلستان بازگشت و نزد خویشاوندان نلسون زندگی کرد. او در بزرگسالی پذیرفت که دختر نلسون است، اما هویت همیلتون به‌عنوان مادرش را نپذیرفت. در ۱۸۲۲ با کشیش فیلیپ وارد ازدواج کرد و تا ۱۸۸۱ زنده بود.[۳]

تصویر همیلتون پس از مرگش در خاطرات، زندگی‌نامه‌ها، ادبیات و سینما بارها دگرگون شد. کتابی بی‌نام که در ۱۸۱۵ دربارهٔ او منتشر شد، روایتی رسواگرانه از زندگی‌اش عرضه می‌کرد. خاطرات معاصران و سپس زندگی‌نامه‌های اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم نیز در شکل‌گیری شهرت پس از مرگش سهم داشتند. ارسی کونتوگوریس در پژوهش خود نشان می‌دهد که توجه به رابطهٔ همیلتون و نلسون مدت‌ها بر بررسی فعالیت هنری او سایه انداخته بود. این پژوهش، سهم همیلتون در ساختن تصاویر و اجراهایش را در کنار محدودیت‌های اجتماعی و وابستگی او به حامیان بررسی می‌کند.[۹] در سینما، فیلم آن خانم همیلتون (۱۹۴۱)، ساختهٔ الکساندر کوردا، با بازی ویوین لی در نقش اما و لارنس الیویه در نقش نلسون، روایت عاشقانهٔ زندگی آنان را به مخاطبان گسترده‌ای معرفی کرد. به تحلیل مؤسسهٔ فیلم بریتانیا، ساخت فیلم در دوران جنگ جهانی دوم و تأکید آن بر مقابله با ناپلئون، به داستان کارکردی سیاسی در فضای مبارزه با آلمان نازی نیز می‌داد.[۲۱] زندگی همیلتون و محیط ناپل همچنین در رمان عاشق آتشفشان (۱۹۹۲) نوشتهٔ سوزان سانتاگ بازآفرینی شد.[۲۲][۹] نمایشگاه «اما همیلتون: اغوا و شهرت» در موزهٔ ملی دریانوردی گرینویچ در ۲۰۱۶، و پژوهش‌های همراه آن، از نمونه‌های توجه دوباره به جایگاه هنری، اجتماعی و سیاسی او بودند.[۹][۲۳]

نگارخانه

جستارهای وابسته

پانویس

  1. 1 2 3 4 "Emma Hamilton" (in English). National Portrait Gallery. Retrieved 31 اوت 2026.
  2. 1 2 Livesey, Jacqui (24 مارس 2014). "Finding the Lost Daughter of Lady Hamilton". Global Maritime History (in English). Retrieved 31 اوت 2026.
  3. 1 2 3 4 "The Extraordinary Life of Horatia Nelson" (in English). National Museum of the Royal Navy. 29 ژانویهٔ 2023. Retrieved 31 اوت 2026.
  4. 1 2 "Letter from Nelson to Lady Hamilton, 2 and 9 April 1804" (in English). Royal Museums Greenwich. Retrieved 31 اوت 2026.
  5. 1 2 "Head Study of Emma as Miranda" (in English). Royal Museums Greenwich. Retrieved 31 اوت 2026.
  6. 1 2 "Emma Hamilton: The Lady with Attitudes" (in English). Royal Museums Greenwich. Retrieved 31 اوت 2026.
  7. ↑ "Emma as Sensibility" (in English). Royal Museums Greenwich. Retrieved 31 اوت 2026.
  8. 1 2 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Cavendish وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  9. 1 2 3 4 Contogouris, Ersy (2018). Emma Hamilton and Late Eighteenth-Century European Art: Agency, Performance, and Representation (PDF) (in English). London and New York: Routledge. p. 1 تا 4. ISBN 9780815374237.
  10. ↑ Pocock, Tom. "Hamilton [née Lyon], Emma, Lady Hamilton". Oxford Dictionary of National Biography (in English). Oxford University Press. Retrieved 31 اوت 2026.
  11. 1 2 3 4 Contogouris, Ersy. "William and Emma Hamilton". The Digital Encyclopedia of British Sociability in the Long Eighteenth Century (in English). Retrieved 31 اوت 2026.
  12. ↑ Cooling, Louise. "Emma Hamilton: Artist's Muse" (in English). English Heritage. Retrieved 31 اوت 2026.
  13. 1 2 3 "Lady Emma Hamilton" (in English). Royal Museums Greenwich. Retrieved 31 اوت 2026.
  14. ↑ "Emma, Lady Hamilton, in a classical pose, dancing and poised on her right foot" (in English). Royal Museums Greenwich. Retrieved 31 اوت 2026.
  15. ↑ Schachenmayr, Volker (1997). "Emma Lyon, the Attitude, and Goethean Performance Theory". New Theatre Quarterly (in English). 13 (49): 3 تا 17. doi:10.1017/S0266464X00010757.
  16. 1 2 Weineck, Ellen (7 مارس 2018). "Political Agent: Emma Hamilton's many identities" (in English). Royal Museums Greenwich. Retrieved 31 اوت 2026.
  17. ↑ "Emma, Lady Hamilton" (in English). Royal Museums Greenwich. Retrieved 31 اوت 2026.
  18. ↑ "Lord Nelson, smallpox and the question of vaccination" (in English). Royal Museums Greenwich. 25 فوریهٔ 2021. Retrieved 31 اوت 2026.
  19. ↑ "Dido in Despair (caricature)" (in English). Royal Museums Greenwich. Retrieved 31 اوت 2026.
  20. ↑ "Research guide N1: Horatio Nelson" (in English). Royal Museums Greenwich. Retrieved 31 اوت 2026.
  21. ↑ "That Hamilton Woman" (in English). British Film Institute. Retrieved 31 اوت 2026.
  22. ↑ "Books" (in English). Susan Sontag Foundation. Retrieved 31 اوت 2026.
  23. ↑ "Emma Hamilton: seduction and celebrity" (in English). Royal Museums Greenwich. Retrieved 31 اوت 2026.

منابع

  • Contogouris, Ersy (2018). Emma Hamilton and Late Eighteenth-Century European Art: Agency, Performance, and Representation (in English). London and New York: Routledge. ISBN 9780815374237.
  • Schachenmayr, Volker (1997). "Emma Lyon, the Attitude, and Goethean Performance Theory". New Theatre Quarterly (in English). 13 (49): 3 تا 17. doi:10.1017/S0266464X00010757.
  • Quintin Colville with Kate Williams, ed. (2016). Emma Hamilton: Seduction and Celebrity (in English). Thames & Hudson. ISBN 9780500252208.

برای مطالعهٔ بیشتر

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ اما همیلتون موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.