امپراتوری آسانته

امپراتوری آسانته

Asanteman  (Asante Twi)
آسانته
  • ۱۷۰۱–۱۹۰۲
نشان ملی آسانته
نشان ملی
نقشه امپراتوری آسانته
نقشه امپراتوری آسانته
وضعیتامپراتوری
پایتختکوماسی
زبان(های) رایجآسانته (توئی) (رسمی)، هوسا، دیولا
دین(ها)
دین آکان
نام(های) اهلیتآسانته‌فو
حکومتپادشاهی مشروطه انتخابی
• ۱۷۰۱–۱۷۱۷ (نخستین)
اوسی توتو
• ۱۸۸۸–۱۸۹۶ (سیزدهمین)
پرِمپه یکم
• ۱۹۳۱–۱۹۵۷ (واپسین)
پرِمپه دوم
• ۱۹۹۹–اکنون (دولت ملی در درون غنا)
اوسی توتو دوم
قوه مقننهآسانته کوتوکو (شورای کوماسی)[۱] و آسانتمانیه‌آمو (مجلس ملی)
تاریخ 
• استقلال از دنکیرا و تأسیس اتحادیه آسانته
۱۷۰۱
• ضمیمه شده به مستعمره تاج آشانتی
۱۹۰۱[۲]
مساحت
[۳][۴]۲۵۹٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۰۰٬۰۰۰ مایل مربع)
جمعیت
• سده نوزدهم[۳][۵]
۳٬۰۰۰٬۰۰۰–۴٬۰۰۰٬۰۰۰
واحد پول
پیشین		پسین
ادانسی
آسانتیمانسو
آکانی (آرکانیا)
پادشاهی دنکیرا
مستعمره تاج آشانتی
غنا
امروز بخشی از غنا
 ساحل عاج
 توگو


امپراتوری آسانته که با نام امپراتوری آشانتی نیز شناخته می‌شود، یک دولت آکان بود که از سال ۱۷۰۱ تا ۱۹۰۲ در منطقه‌ای که امروزه غنا نامیده می‌شود، دوام آورد.[۷] این امپراتوری از منطقه آشانتی گسترش یافت و بیشتر مناطق غنا و همچنین بخش‌هایی از ساحل عاج و توگو را دربر گرفت.[۸][۹] به دلیل قدرت نظامی، ثروت، معماری، سلسله‌مراتب پیچیده، شبکه‌های تجاری و فرهنگ این امپراتوری، آسانته به‌طور گسترده نسبت به هر فرهنگ بومی دیگر در آفریقای جنوب صحرا بیشتر مورد مطالعه قرار گرفته و دارای اسناد تاریخی بیشتری است که توسط نویسندگان اروپایی، عمدتاً بریتانیایی، نوشته شده است.[۱۰][۱۱]

از اواخر سده هفدهم، پادشاه آسانته اوسی توتو (حدود ۱۶۹۵–۱۷۱۷) و مشاورش اوکومفو آنوکیه، پادشاهی آسانته را تأسیس کردند و تخت طلایی آسانته را به عنوان نماد وحدت‌بخش قرار دادند.[۷][۱۲] اوسی توتو بر گسترش سرزمینی عظیم آسانته نظارت داشت و با سازماندهی جدید، ارتش را تقویت کرد و یک ارتش سلطنتی و شبه‌نظامی منظم را به ماشینی جنگی کارآمد تبدیل نمود. در سال ۱۷۰۱، ارتش آسانته دنکیرا را فتح کرد و به آسانته دسترسی به خلیج گینه و تجارت ساحلی اقیانوس اطلس با اروپایی‌ها، به ویژه هلندی‌ها داد.[۱۰] اقتصاد امپراتوری آسانته عمدتاً بر پایه تجارت طلا و صادرات کشاورزی[۱۳] و همچنین تجارت برده، صنایع دستی و تجارت با بازارهای دورتر در شمال استوار بود.[۶]

امپراتوری آسانته جنگ‌های متعددی با پادشاهی‌های همسایه و گروه‌های کمتر سازمان‌یافته مانند فانته انجام داد. آسانته در دو جنگ از پنج جنگ‌های آنگلو-آشانتی در برابر بریتانیا ایستادگی کرد، در سال ۱۸۲۴ ژنرال ارتش بریتانیا، سر چارلز مک‌کارتی را کشت و جمجمه او را به عنوان جامی با حاشیه طلا نگهداری کرد. با این حال، نیروهای بریتانیایی بعداً پایتخت آسانته، کوماسی، را سوزاندند و غارت کردند و پس از شکست نهایی آسانته در پنجمین جنگ آنگلو-آشانتی، امپراتوری آسانته در ۱ ژانویه ۱۹۰۲ به مستعمره ساحل طلا ضمیمه شد. امروزه، پادشاهی آسانته به عنوان یک دولت سنتی تحت حمایت قانون اساسی در اتحاد با جمهوری غنا باقی مانده است.[۱۴] پادشاه کنونی پادشاهی آسانته، اوتومفو اوسی توتو دوم است. پادشاهی آسانته میزبان دریاچه بوسومتوی، تنها دریاچه طبیعی غنا است. درآمد اقتصادی فعلی این ایالت عمدتاً از تجارت شمش طلا، کاکائو، دانه کولا و کشاورزی تأمین می‌شود.[۱۰]

منابع

  1. ↑ Edgerton, Robert B. Fall of the Asante Empire: The Hundred Year War for Africa's Gold Coast. Free Press, 1995.
  2. ↑ Ashanti Order in Council 1901.
  3. 1 2 Obeng 1996, p. 20.
  4. ↑ Iliffe, John (1995). Africans: The History of a Continent (in English). Cambridge University Press. p. 143. ISBN 978-0-521-48422-0.
  5. ↑ "Ashanti Empire". Encyclopedia.com. Retrieved 2025-07-22.
  6. 1 2 Arhin, Kwame (1990). "Trade, Accumulation and the State in Asante in the Nineteenth Century". Africa: Journal of the International African Institute. 60 (4): 524–537. doi:10.2307/1160206. JSTOR 1160206. S2CID 145522016.
  7. 1 2 "Osei Tutu | king of Asante empire". Encyclopedia Britannica (in English). Retrieved 2020-05-30.
  8. ↑ Davidson, Basil (2014-10-29). West Africa before the Colonial Era: A History to 1850 (in English). Routledge. p. 174. ISBN 978-1-317-88265-7.
  9. ↑ Isichei, Elizabeth (1997). A History of African Societies to 1870. Cambridge University Press. p. 346. ISBN 978-0-521-45599-2.
  10. 1 2 3 Collins, Robert O.; Burns, James M. (2007). A History of Sub-Saharan Africa. Cambridge University Press. pp. 139–141. ISBN 978-0-521-86746-7.
  11. ↑ McCaskie 2003, p. 2.
  12. ↑ "Asante Kingdom". Irie Magazine. 31 October 2018. Retrieved 2020-12-04.
  13. ↑ Green, Toby (31 January 2019). A fistful of shells: West Africa from the rise of the slave trade to the age of revolution (Kindle-Version ed.). London: Penguin Books Ltd. pp. 108, 247. ISBN 978-0-241-00328-2.
  14. ↑ Roeder, Philip (2007). Where Nation-States Come From: Institutional Change in the Age of Nationalism. Princeton: Princeton University Press. p. 281. ISBN 978-0-691-13467-3.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.