امیلی دیویس

امیلی دیویس
پرتره‌ای از زنی نشسته با دست‌های به هم چسبیده، با کلاه سفید و کت مشکی
پرترهٔ امیلی دیویس اثر رودولف لمان، ۱۸۸۰
نام هنگام تولدسارا امیلی دیویس
زادهٔ۲۲ آوریل ۱۸۳۰
کارلتون کرسنت، ساوتهمپتون، انگلستان
درگذشت۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۲۱ (۹۱ سال)
بلسایز پارک، لندن، انگلستان
شناخته‌شده
برای
جنبش

سارا امیلی دیویس (به انگلیسی: Sarah Emily Davies) (۲۲ آوریل ۱۸۳۰ – ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۲۱) فمینیست اهل انگلستان بود که کالج گیرتون را بنیان نهاد. او به عنوان یک حامی حق رأی زنان و برای حقوق زنان در آموزش دانشگاهی مبارزه کرد.

دیویس در سال‌های ابتدایی زندگی خود در جلسات انجمن ملی ترویج علوم اجتماعی شرکت کرد و با باربارا بودیچون و الیزابت گرت اندرسون دوست شد. پس از نقل‌مکان به لندن با مادرش در سال ۱۸۶۲، برای مجله زنان انگلیسی مقالاتی نوشت و در ویراستاری مجله کمک می‌کرد و همچنین به گروه لانگهام پلیس پیوست. او انجمن معلمان مدارس دخترانهٔ لندن و انجمن کنزینگتون را بنیان نهاد که برای حق رأی عمومی تلاش می‌کردند، هرچند خود او معتقد بود فقط زنان مجرد و بیوه‌ها باید حق رأی داشته باشند.

سال‌های نخست

سارا امیلی دیویس در ۲۲ آوریل ۱۸۳۰ در کارلتون کرسنت، ساوتهمپتون، انگلستان، از مادری معلم به نام ماری (با نام خانوادگی هاپکینسون) و پدری روحانی انجیلی به نام جان دیویس زاده شد.[۱][۲] خانواده به دلیل اینکه پدرش جایگزین موقت کشیش دیگری بود در ساوتهمپتون زندگی می‌کرد و محل اصلی خدمت او در چیچستر بود. آن‌ها در سال ۱۸۳۶ به نرماندی در فرانسه نقل مکان کردند، سپس به چیچستر بازگشتند و در سال ۱۸۳۹ به گیتس‌هد در کانتی دورهام رفتند.[۱][۳]

جان دیویس دیدگاه‌های پدرسالارانهٔ سنتی دربارهٔ آموزش داشت، بنابراین در حالی که سه پسرش در مدارس خصوصی تحصیل کردند و دو نفر از آن‌ها در دانشگاه کمبریج تحصیل کردند، امیلی و خواهر بزرگترش جین آموزش رسمی ندیدند و در عوض در خانه به سوزن‌دوزی و امور خیریه مشغول بودند.[۱][۴] در دههٔ ۱۸۵۰، امیلی از جین و برادرش هنری که هر دو به‌طور جداگانه به سل مبتلا شده بودند، پرستاری کرد. آن دو در سال ۱۸۵۸ درگذشتند، و برادر دیگرش ویلیام که در جنگ کریمه زخمی شده بود نیز درگذشت.[۱]

حقوق زنان

دیویس در سومین دههٔ زندگی‌اش و پس از بیست سالگی با حقوق زنان آشنا شد. در حالی که از هنری در الجزیره پرستاری می‌کرد، با باربارا بودیچون آشنا شد و بعداً در حالی که با برادرش جان لولین دیویس در لندن اقامت داشت، در سخنرانی‌های الیزابت بلکول، اولین پزشک زن در بریتانیا، همراه با الیزابت گرت اندرسون شرکت کرد. اندرسون و بودیچون الهام‌بخش دیویس شدند تا به یک حامی حق رأی زنان تبدیل شود و برای آموزش بهتر زنان مبارزه کند. او همچنین با لولین که به این گروه پیوسته بود، در جلسات انجمن ملی ترویج علوم اجتماعی شرکت کرد و از دوستش الیزابت گرت اندرسون در تحصیلات پزشکی‌اش حمایت کرد.[۱][۵] او از سال ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۲ دوباره در گیتس‌هد زندگی می‌کرد و شعبهٔ محلی انجمن ترویج اشتغال زنان را تأسیس کرد و نامه‌هایی در حمایت از حقوق زنان نوشت. پس از مرگ پدرش در ژانویهٔ ۱۸۶۲، دیویس به همراه مادرش به لندن نقل مکان کرد.[۱]

او در زمان حضورش در لندن، در تأسیس مجله ویکتوریا کمک کرد و بعداً، زمانی که از امیلی فیت‌فول در پرونده طلاق کادرینگتون نام برده شد، از آن فاصله گرفت، زیرا نمی‌خواست به نظر برسد که بی‌اخلاقی را تأیید می‌کند. مقالهٔ او با عنوان «پزشکی به عنوان حرفه‌ای برای زنان» در ژوئن ۱۸۶۲ توسط راسل گارنی به نمایندگی از او برای انجمن ملی ترویج علوم اجتماعی ارائه شد.[۱] دیویس از اکتبر به عنوان دبیر کمیته‌ای که وظیفهٔ فراهم کردن امکان ورود زنان به دانشگاه را داشت، مشغول به کار شد و ۸۳ دختر را برای شرکت در امتحانات محلی کمبریج به صورت آزمایشی انتخاب کرد. این امر منجر به امضای طوماری توسط نزدیک به ۱۰۰۰ معلم و تصمیم در سال ۱۸۶۵ برای اجازهٔ دائمی به دختران برای شرکت در امتحانات در کمبریج شد. پس از این موفقیت، دیویس به یکی از اولین زنانی تبدیل شد که به عنوان شاهدی متخصص به یک کمیسیون سلطنتی گزارش داد.[۱] او برای پذیرش زنان در دانشگاه‌های لندن، آکسفورد و کمبریج تلاش کرد.[۶] در سال ۱۸۶۶ او کتاب آموزش عالی زنان را منتشر کرد.[۶]

دیویس به همراه دیگر طرفداران حقوق زنان مانند دوروتی بیل، باربارا بودیچون، فرانسیس مری باس و الیزابت گرت اندرسون، در سال ۱۸۶۵ یک گروه بحث زنان به نام انجمن کنزینگتون را بنیان نهاد. بعداً کمیتهٔ حق رأی لندن به عنوان شعبه‌ای از آن تشکیل شد و از طریق جان استوارت میل از پارلمان بریتانیا خواستار اعطای حق رأی به زنان شد.[۴] اعتقاد دیویس مبنی بر اینکه فقط زنان مجرد و بیوه‌ها باید حق رأی داشته باشند، او را با اکثر زنان حاضر در گروه که خواهان حق رأی عمومی بودند، در تضاد قرار داد، بنابراین او از مبارزه برای حق رأی کنار رفت و به جای آن بر آموزش عالی زنان متمرکز شد.[۴][۱]

کالج گیرتون

عکس سیاه و سفید از یک ساختمان بزرگ
کالج گیرتون، کمبریج

دیویس در سال ۱۸۶۶ انجمن معلمان مدارس دخترانهٔ لندن را برای بحث دربارهٔ آموزش زنان تأسیس کرد. در ابتدا او فکر می‌کرد بهترین کار این است که کالج کوئین لندن را به یک کالج برای زنان بالای ۱۸ سال تبدیل کند، اما این برنامه شکست خورد، بنابراین او کمیته‌ای برای جمع‌آوری کمک مالی برای اولین کالج زنان بریتانیا تشکیل داد. او با حمایت فرانسیس باس، دوروتی بیل و باربارا بودیچون، کالجی را در بنسلو هاوس، یک ویلای اجاره‌ای در هیتچین هرتفوردشر، تقریباً در میانه راه کمبریج و لندن، تأسیس کرد و در ابتدا با پنج دانشجو شروع به‌کار کرد. او سپس این پروژه را در سال ۱۸۷۳ به حومهٔ کمبریج منتقل کرد و در آنجا به کالج گیرتون تبدیل شد. دیویس مشتاق بود هم دانشجویان جوان زن خود را از مردان دور نگه دارد و هم به آن‌ها همان دوره‌های آموزشی را که همتایان مردشان دریافت می‌کردند، ارائه دهد.[۷][۱] او برای برنامه‌درسی معادل برنامه‌ای که در آن زمان به مردان ارائه می‌شد، تلاش کرد. مجلس سنا پیشنهاد او برای اجازه دادن به زنان برای شرکت رسمی در امتحانات تریپوس را رد کرد، اما دیویس به آموزش دانشجویان برای این امتحانات به صورت غیررسمی ادامه داد.[۷]

پس از تصویب قانون آموزش ابتدایی ۱۸۷۰، دیویس به عنوان نمایندهٔ گرینویچ در هیئت مدرسهٔ لندن انتخاب شد. او در سال ۱۸۷۳ مجدداً نامزد نشد و ترجیح داد بر کالج گیرتون متمرکز شود.[۱] در سال ۱۸۷۱، کالج دوم مخصوص زنان توسط آن کلو و هنری سیجویک تأسیس شد که کالج نیونهام نام گرفت.[۱] دیویس از سال ۱۸۷۳ تا ۱۸۷۵ به عنوان مدیر کالج گیرتون خدمت کرد و سپس به مدت سی سال به عنوان دبیر افتخاری فعالیت نمود. کارولین کرومپتون رابرتسون در سال ۱۸۷۷ به منظور کاهش بار کاری دیویس به مدیریت پیوست.[۸][۶] در سال ۱۸۹۶، دیویس کتاب زنان در دانشگاه‌های انگلستان و اسکاتلند را منتشر کرد و در آن از وضعیت آموزش عالی در انگلستان انتقاد کرد و دانشگاه‌های اسکاتلند و ولز را به دلیل قرار دادن دانشجویان زن و مرد در سطحی برابر ستود.[۹] دانشگاه کمبریج تنها در سال ۱۹۴۰ شروع به اعطای مدارک کامل دانشگاهی به زنان کرد.[۶]

سال‌های پایانی

گروهی از زنان طرفدار حق رأی در حالی که با یکدیگر ایستاده و صحبت می‌کنند، با بنرهایی در پس‌زمینه
از چپ به راست در پیش‌زمینه: فرانسیس بالفور، میلیسنت فاوست، اتل اسنودن، امیلی دیویس (با کلاه سیاه) و سوفی برایانت

پس از استعفا از کالج گیرتون در سال ۱۹۰۴، دیویس به عنوان دبیر شعبهٔ لندن انجمن ملی حق رأی زنان منصوب شد و دو سال بعد اعضای آن را به یک گفت‌وگو با نخست‌وزیر بریتانیا، هنری کمبل-بنرمن همراهی و رهبری کرد.[۱] او زمانی که اتحادیهٔ ملی انجمن‌های حق رأی زنان در سال ۱۹۱۲ تصمیم به حمایت از حزب کارگر گرفت، از گروه لندن خارج شد و به جای آن به انجمن حق رأی زنان محافظه‌کار و اتحادیه‌گرا پیوست. او به مخالفت با تاکتیک‌های ستیزه‌جویانه‌ای که توسط زن‌های سافرجت استفاده می‌شد، شهرت داشت.[۶][۱] در سال ۱۹۱۰، دیویس مجموعه‌ای از نوشته‌های خود را با عنوان اندیشه‌هایی دربارهٔ برخی مسائل مربوط به زنان با مقدمه‌ای از کانستنس جونز منتشر کرد.[۱]

دیویس در سال ۱۹۱۴ به همپستید در لندن نقل مکان کرد و تا زمان مرگ برادرش لولین در سال ۱۹۱۶ در نزدیکی او زندگی کرد.[۱] او یکی از معدود فعالان اصلی حق رأی (و تنها عضو باقی‌مانده از گروه لانگهام پلیس) بود که پس از تصویب قانون صلاحیت زنان برای عضویت در پارلمان ۱۹۱۸، زنده ماند تا در یک انتخابات رأی دهد.[۴][۱] دیویس در سن ۹۱ سالگی در خانه خود در بلسایز پارک، همپستید، لندن، در ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۲۱ درگذشت و دو روز بعد در گورستان سنت مری‌لبون به خاک سپرده شد و دارایی‌ای به ارزش ۵٬۴۴۰ پوند و ۱۷ شیلینگ و ۲ پنی (معادل ۱۸۶۰۰۰ پوند در سال ۲۰۲۱) بر جای گذاشت.[۹][۱]

میراث و تقدیر

در ژوئن ۱۹۰۱، دیویس مدرک افتخاری دکتری حقوق را از دانشگاه گلاسگو دریافت کرد.[۱۰][۹] در طول زندگی خود، او توسط برخی از فمینیست‌ها حمایت و توسط برخی دیگر به دلیل دیدگاه‌های سخت‌گیرانه‌اش در مورد نحوهٔ سازماندهی آموزش زنان مورد انتقاد قرار گرفت. لیدی استفن در سال ۱۹۲۷ کتاب امیلی دیویس و کالج گیرتون را منتشر کرد. اخیراً، مورخان دستاوردهای او را با نگاهی همدلانه‌تر دیده‌اند، هرچند هنوز این پرسش مطرح است که آیا او یک مصلح محافظه‌کار بود یا فقط برای پیشبرد اهداف خود با قدرتمندان متحد شد.[۱][۱۱][۱۲] زندگینامه‌ای با عنوان امیلی دیویس و رهایی زنان ۱۸۳۰–۱۹۲۱ در سال ۱۹۹۰ منتشر شد.[۱۳]

به دلیل فعالیت‌های امیلی دیویس و دیگران، زنان بیشتری وارد آموزش عالی در بریتانیا شدند.[۱۴] در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۹، بارونس هیل یک پلاک آبی را به یادبود مشترک بنیان‌گذاران دیویس و باربارا بودیچون، به مناسبت صد و پنجاهمین سالگرد کالج گیرتون، رونمایی کرد. این پلاک بر روی برج اصلی کالج نصب شد.[۱۵]

منابع

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Delamont, Sara (2004). "Davies, (Sarah) Emily". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/32741.
  2. ↑ Leonard, A. G. K. (Autumn 2010). "Carlton Crescent: Southampton's most spectacular Regency development" (PDF). Southampton Local History Forum Journal. Southampton City Council. pp. 41–42. Archived from the original (PDF) on 27 January 2013. Retrieved 23 March 2012.
  3. ↑ Blain, Virginia; Clements, Patricia; Grundy, Isobel (1990). The feminist companion to literature in English: Women writers from the Middle Ages to the present. New Haven, US: Yale University Press. pp. 268–269. ISBN 978-0-300-04854-4.
  4. 1 2 3 4 Simkin, John (1997). "Emily Davies". Spartacus Educational. Archived from the original on 25 May 2017. Retrieved 17 February 2015.
  5. ↑ Blake, Catriona (1990). The Charge of the Parasols: Women's Entry to the Medical Profession (First ed.). London, UK: The Women's Press Limited. p. 57. ISBN 0-7043-4239-1.
  6. 1 2 3 4 5 Lewis, Jone Johnson (18 June 2019). "Emily Davies". ThoughtCo. Archived from the original on 6 August 2020. Retrieved 21 April 2019.
  7. 1 2 Gould, Paula (June 1997). "Women and the Culture of University Physics in Late Nineteenth-Century Cambridge". The British Journal for the History of Science. 30 (2): 127–149. doi:10.1017/s0007087497002987.
  8. ↑ Megson, Barbara E. (2004). "Robertson [née Crompton], Caroline Anna Croom". Oxford Dictionary of National Biography (in English) (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/48679. Retrieved 18 July 2020. (Subscription or UK public library membership required.)
  9. 1 2 3 "Biography of Emily Davies". www.universitystory.gla.ac.uk. University of Glasgow. Archived from the original on 22 April 2021. Retrieved 22 April 2021.
  10. ↑ "Glasgow University Jubilee". The Times. No. 36481. London. 14 June 1901. p. 10. Gale CS168093902. Retrieved 5 January 2024 – via Newspapers.com.
  11. ↑ Royce, Marion (February 1972). "Emily Davies and English Higher Education of Women". Improving College and University Teaching. 20 (1): 63. doi:10.1080/00193089.1972.10533213.
  12. ↑ C., T. (1927). "Review of Emily Davies and Girton College". Studies: An Irish Quarterly Review. 16 (62): 335–337. ISSN 0039-3495. JSTOR 30093316.
  13. ↑ Mangan, J. A. (1991). "Review of Emily Davies and the Liberation of Women 1830-1921". British Journal of Educational Studies. 39 (3): 357–359. doi:10.2307/3121161. ISSN 0007-1005. JSTOR 3121161.
  14. ↑ Stone, Alison; Alderwick, Charlotte (4 March 2021). "Introduction to nineteenth-century British and American women philosophers". British Journal for the History of Philosophy. 29 (2): 193–207. doi:10.1080/09608788.2020.1864282.
  15. ↑ "Cambridge college unveils blue plaque for 'pioneering' women founders". BBC News (in British English). 1 July 2019. Archived from the original on 2 July 2019. Retrieved 1 July 2019.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.