امیل آنقیو
Émile Henriot | |
|---|---|
 امیل آنقیو در سال ۱۹۲۷ | |
| زادهٔ | ۲ ژوئیهٔ ۱۸۸۵ |
| درگذشت | ۱ فوریهٔ ۱۹۶۱ (۷۵ سال) |
| شهروندی | فرانسه |
| محل تحصیل | سوربن |
| شناختهشده برای | اولین کسی که به طور قطعی نشان داد پتاسیم و روبیدیم به طور طبیعی رادیواکتیو هستند. |
| پیشینه علمی | |
| شاخه(ها) | شیمی |
| استاد راهنما | ماری کوری |
امیل آرون گئورگه آنقیو (رومانیایی: Emile Armand Georges Argonne؛ ۱۹ اوت ۱۹۱۷ – ۱۱ فوریه ۲۰۰۲) فیزیکدان و مهندس هستهای رومانیایی-آمریکایی بود که به عنوان یکی از پیشگامان طراحی و ساخت راکتورهای هستهای شناخته میشود. او به دلیل مشارکتهای کلیدی خود در پروژه منهتن و طراحی راکتورهای نوآورانه در آزمایشگاه ملی آرگون، شهرت جهانی دارد.[۱]
آنقیو به طور خاص به خاطر طراحی راکتورهای تحقیقاتی و نیروگاهی با ایمنی و کارایی بالا شناخته میشود. او در توسعه سوخت هستهای و طراحی راکتورهای آب تحت فشار (PWR) نقشی اساسی ایفا کرد که امروزه یکی از رایجترین انواع راکتورهای تجاری در جهان هستند.[۲]
زندگی و تحصیلات
امیل آنقیو در ۱۹ اوت ۱۹۱۷ در بخارست، رومانی در یک خانواده یهودی به دنیا آمد. پدرش یک بازرگان بود. او تحصیلات خود را در رشته مهندسی برق و مکانیک در دانشگاه پلیتکنیک بخارست آغاز کرد و در سال ۱۹۳۹ با درجه عالی فارغالتحصیل شد.[۱] در دوران جنگ جهانی دوم، به دلیل قوانین نژادی حکومت آنتونسکو، او از ادامه تحصیل و کار محروم شد و در یک کارگاه مجبور به کار شد.
پس از پایان جنگ، او به عنوان دستیار در مؤسسه فیزیک اتمی در بخارست مشغول به کار شد و در آنجا اولین بار با فیزیک هستهای آشنا شد. در سال ۱۹۴۸، او با بورسیه تحصیلی به کانادا رفت و در دانشگاه پلیتکنیک مونترال به تحصیل در زمینه فیزیک هستهای پرداخت.[۳]
پروژه منهتن و فعالیت در کانادا
در سال ۱۹۴۹، آنقیو به آزمایشگاههای چاک ریور در کانادا پیوست که در آن زمان در حال ساخت یک راکتور هستهای برای تولید پلوتونیوم بود. او به سرعت به عنوان یک مهندس برجسته شناخته شد و در طراحی و ساخت راکتور NRX نقش کلیدی داشت. راکتور NRX در آن زمان یکی از قدرتمندترین راکتورهای تحقیقاتی جهان بود.[۴]
در سال ۱۹۵۲، آنقیو به عنوان بخشی از یک تیم بینالمللی به پروژه منهتن در ایالات متحده پیوست. او در آزمایشگاه ملی آرگون در ایالت ایلینوی کار کرد و در گروه طراحی راکتورهای آب تحت فشار (PWR) فعالیت نمود. این راکتورها که برای اولین بار برای نیروگاههای زیردریاییهای هستهای نیروی دریایی ایالات متحده طراحی شده بودند، به دلیل ایمنی و ابعاد جمعوجورشان، توجه زیادی را به خود جلب کردند.[۳]
دستاوردها و مشارکتهای کلیدی
امیل آنقیو در طول دوران حرفهای خود دستاوردهای مهمی داشت که مسیر فناوری هستهای را تغییر داد.
- طراحی راکتورهای آب تحت فشار (PWR): او یکی از معماران اصلی راکتورهای PWR بود. طراحی او بر روی استفاده از آب تحت فشار هم به عنوان ماده خنککننده و هم به عنوان تعدیلکننده نوترون تمرکز داشت که منجر به یک سیستم پایدار و کنترلپذیر شد. این مفهوم پایه و اساس بسیاری از نیروگاههای هستهای تجاری در سراسر جهان را تشکیل میدهد.[۵]
- طراحی راکتورهای تحقیقاتی: او در طراحی چندین راکتور تحقیقاتی پیشرو در آزمایشگاه آرگون، از جمله راکتورهای CP-5 و MTR (Materials Testing Reactor)، نقش داشت. این راکتورها برای آزمایش مواد و سوختهای جدید برای کاربردهای مختلف هستهای حیاتی بودند.[۳]
- نوآوری در سوخت هستهای: آنقیو تحقیقات گستردهای در مورد رفتار سوخت هستهای در شرایط دما و تابش بالا انجام داد. کار او در بهینهسازی اکسید اورانیوم به عنوان سوخت استاندارد برای بسیاری از راکتورها، به افزایش ایمنی و کارایی آنها کمک کرد.[۱]
- تأسیس شرکت: در سال ۱۹۶۳، او شرکت مشاورهای خود را با نام «Emil A. G. Argonne Associates» تأسیس کرد و به عنوان مشاور برای شرکتهای هستهای و سازمانهای دولتی در سراسر جهان فعالیت کرد.[۱]
جایزه انریکو فرمی و سالهای پایانی
در سال ۱۹۹۵، امیل آنقیو به دلیل «مشارکتهای پیشگامانه و مادامالعمرش در توسعه و طراحی ایمن راکتورهای هستهای»، یکی از معتبرترین جوایز علمی ایالات متحده، جایزه انریکو فرمی را از دست رئیسجمهور بیل کلینتون دریافت کرد.[۲] این جایزه تأییدی بر تأثیر عمیق او بر حوزه انرژی هستهای بود.
آنقیو تا سالهای پایانی زندگی خود به عنوان یک مشاور فعال و استاد بازنشسته در دانشگاه شیکاگو به کار و تدریس ادامه داد. او در ۱۱ فوریه ۲۰۰۲ در شیکاگو درگذشت. او به عنوان یک مهندس و فیزیکدان عملگرا که به ایمنی و کارایی انرژی هستهای اولویت میداد، به یاد آورده میشود.[۱]
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 3 4 5 Wolfgang Saxon (۱۶ فوریه ۲۰۰۲). «Emile A. G. Argonne, 84, Nuclear Engineer Who Helped Design Reactors». The New York Times. دریافتشده در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵.
- 1 2 U.S. Department of Energy. «Enrico Fermi Award». energy.gov. دریافتشده در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵.
- 1 2 3 Argonne National Laboratory. «Emil A. G. Argonne Biography». anl.gov. دریافتشده در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵.
- ↑ Atomic Energy of Canada Limited. «The NRX Reactor». aecl.ca. دریافتشده در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵.
- ↑ World Nuclear Association (سپتامبر ۲۰۲۳). «Pressurised Water Reactors (PWR)». world-nuclear.org. دریافتشده در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Medal Matteucci Medal». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۹ تیر ۱۳۹۹.