امیل واندرفلت

امیل واندرفِلت
Émile Vandervelde
امیل واندرفِلت در سال ۱۹۲۷
رئیس حزب کارگر بلژیک (POB)
دوره مسئولیت ۱۹۳۳ – ۲۷ دسامبر ۱۹۳۸
پس از	(تأسیس جایگاه)
وزیر امور خارجه
دوره مسئولیت ۱۷ ژوئن ۱۹۲۵ – ۲۲ نوامبر ۱۹۲۷
پس از	آلویس فان دو ویوره
وزیر دادگستری
دوره مسئولیت ۲۱ نوامبر ۱۹۱۸ – ۲۴ اکتبر ۱۹۲۱
پس از	آنری کارتن دو ویار
وزیر بهداشت عمومی
دوره مسئولیت ۱۹۳۶ – ۱۹۳۷
نخست‌وزیر	پل فان زیلند
وزیر تدارکات
دوره مسئولیت ۱۹۱۷ – ۱۹۱۸
نماینده مجلس نمایندگان بلژیک
دوره مسئولیت ۱۸۹۴ – ۱۹۳۸
حوزه انتخاباتی	شارلروآ (۱۸۹۴–۱۹۰۰) بروکسل (۱۹۰۰–۱۹۳۸)
رئیس انترناسیونال دوم
دوره مسئولیت ۱۹۰۰ – ۱۹۱۸
اطلاعات شخصی
زاده	Émile Vandervelde ۲۵ ژانویه ۱۸۶۶ ایکسل، بلژیک
درگذشته	۲۷ دسامبر ۱۹۳۸ (۷۲ سال) ایکسل، بلژیک
آرامگاه	قبرستان بروکسل در اوِر
ملیت	بلژیکی
حزب سیاسی	حزب کارگر بلژیک (POB)
همسر(ان)	لالا واندرفلت (ا. ۱۹۰۱–ط. ۱۹۲۷) ژان بیکمن (ا. ۱۹۲۷)
والدین	ژوزف امیل واندرفِلت و آدل کاردون
تحصیلات	دکترای حقوق، علوم اجتماعی و اقتصاد سیاسی
محل تحصیل	دانشگاه آزاد بروکسل
پیشه	سیاستمدار، حقوقدان، استاد دانشگاه، نویسنده
هیئت دولت	دولت اتحاد مقدس، کابینه پل فان زیلند
محل نگهداری آثار و مدارک مربوط به او: پژوهشکده بین‌المللی تاریخ اجتماعی[۱][۲]

امیل واندرفِلت (فلاندری غربی: Émile Vandervelde؛ ‏ زاده ۲۵ ژانویه ۱۸۶۶ - درگذشته در ۲۷ دسامبر ۱۹۳۸) سیاستمدار سوسیالیست بلژیکی و دکترای حقوق، علوم اجتماعی و اقتصاد سیاسی بود.

امیل واندرفِلت فرزند آدل کاردون و ژوزف امیل واندرفِلت، یکی از اعضای پیشروی کانون وکلای بروکسل بود. در ۱۵ فوریه ۱۹۰۱، او در لندن با شارلوت اسپایر (ملقب به لالا) ازدواج کرد و پس از طلاق از او، در سال ۱۹۲۷ با ژان بیکمن در پاریس مجدداً ازدواج کرد. واندرفِلت و همسر نخستش هر دو از خانواده‌های مرفه بودند.

او تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان‌های ایکسل و بروکسل گذراند. در سال ۱۸۸۱، او در رشته حقوق در دانشگاه آزاد بروکسل ثبت‌نام کرد و در آنجا با ایده‌های حزب لیبرال همدلی پیدا کرد.^[۳] در سال ۱۸۸۵، او مدرک حقوق خود را دریافت کرد و در سال ۱۸۸۸ به درجه دکترای علوم اجتماعی نایل شد. در سال ۱۸۹۲، او دکترای اقتصاد سیاسی را دریافت کرد.^[۴]

او در سال ۱۸۸۴، زمانی که هنوز دانشجو بود، از بدو تأسیس به حزب کارگر بلژیک (POB) پیوست و در اتحادیه کارگری ایکسل عضو شد. ده سال بعد، در حالی که تازه فعالیت پارلمانی خود را آغاز کرده بود، متن ایدئولوژیک پایه حزب کارگر بلژیک، یعنی «منشور کوارنیون»، را پیشنهاد داد.

او یکی از مخالفان سرسخت لئوپولد دوم و قدرت مطلقه او در کنگو طی دهه ۱۸۹۰ بود. این بحث‌ها در سال ۱۹۰۶ شدت گرفت و منجر به الحاق کنگو به بلژیک در ۱۵ نوامبر ۱۹۰۸ شد.

او به عنوان نماینده پارلمان انتخاب شد و از سال ۱۸۹۴ تا ۱۹۰۰ نمایندگی شارلروآ و سپس از ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۸ نمایندگی بروکسل را بر عهده داشت. او از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۸ رئیس انترناسیونال دوم بود.

در طول جنگ جهانی اول، او با وجود سوسیالیست بودن، تصمیم مقاومت در برابر ارتش آلمان را تأیید کرد. او در سال ۱۹۱۶ وارد دولت «اتحاد مقدس» شد.^[۵] از همان سال ۱۹۱۶، او به عضویت شورای وزیران دولت در تبعید بلژیک در «سنت-آدرس» فرانسه درآمد و سپس از ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۸، تا زمان بازپس‌گیری اراضی اشغالی توسط نیروهای بلژیکی و متحدین، وزیر تدارکات بود.

او سپس به عنوان عضو هیئت رسمی بلژیک در کنفرانس صلح پاریس شرکت کرد. در طول مذاکرات، او با هرگونه الحاق سرزمین مخالفت کرد. در سپتامبر ۱۹۲۰، او بخشی از هیئت اعزامی انترناسیونال سوسیالیست (به همراه کامی هویسمانس، لوئی دو بروکر و همسرش، رمزی مک‌دونالد، توماس شاو، خانم فیلیپ اسنودن، پیر رنودل، آلبرت اینگلس، لوئیزه و کارل کائوتسکی) بود که از جمهوری دموکراتیک گرجستان به رهبری حزب سوسیال دموکرات گرجستان بازدید کرد.

او از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱ تصدی وزارت دادگستری را بر عهده داشت و در آنجا از اصلاحات زندان‌ها، مبارزه با الکل، حقوق اتحادیه‌های کارگری، حقوق زنان و غیره دفاع کرد.

او سپس از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ وزیر امور خارجه بود و در آنجا به تدوین پیمان لوکارنو تحت نظارت آریستید بریان، نخست‌وزیر فرانسه و فرانک بی. کلاگ، وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا کمک کرد.

او در سال ۱۹۲۳ در تأسیس انترناسیونال کارگری سوسیالیست شرکت کرد که تا سال ۱۹۳۸ ریاست آن را بر عهده داشت و فردریش آدلر دبیر آن بود. مقر این سازمان به ترتیب در لندن، زوریخ و سپس از سال ۱۹۳۵ در بروکسل بود. او بانی سیاست مشارکت آگاهانه احزاب سوسیالیست در دولت‌های ائتلافی بود.

در سال ۱۹۳۳، زمان ایجاد این سمت، او ریاست حزب کارگر بلژیک (P.O.B.) را بر عهده گرفت و این مسئولیت را در پنج سال پایانی عمر خود حفظ کرد. مبارزات اصلی او مربوط به برقراری حق رأی عمومی و دموکراسی اجتماعی بود. از نظر تئوریک، او دربارهٔ نقش دولت در یک جامعه سوسیالیست بحث‌های زیادی انجام داد.

او مجدداً از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶ عضو شورای وزیران و از ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۷ در کابینه پل فان زیلند، وزیر بهداشت عمومی بود. طی این بیست سال، سوسیالیست‌های بلژیک شاهد به ثمر نشستن چندین مورد از اصلاحات سیاسی بودند که آرزویش را داشتند:

• حق رأی عمومی (هر نفر یک رأی) که جایگزین فرمول قدیمی حق رأی عمومیِ مخدوش شده توسط رأی چندگانه شد؛
• آزادی اتحادیه‌های کارگری؛
• هشت ساعت کار در روز؛
• مستمری و بیمه بیکاری؛
• قانون مبارزه با الکلیسم، موسوم به «قانون واندرفِلت».

جنگ داخلی اسپانیا از ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ باعث ایجاد شکافی واقعی بین دو نسل از سوسیالیست‌های بلژیک شد. آنری دو من و پل-آنری اسپاک طرفدار بی‌طرفی در این درگیری بودند، در حالی که واندرفِلت با محکوم کردن تهدید فزاینده فاشیسم با آن مخالفت کرد. در پی این ماجرا، او در نهایت از دولت استعفا داد.

او استاد دانشگاه آزاد بروکسل بود. او با «ژرمینال» (نشریه ادبی، هنری و اجتماعی)، «جنبش اجتماعی» و «مجله سرخ» همکاری می‌کرد.

در سال ۱۹۱۳، او به عنوان عضو مکاتبه‌ای بخش ادبیات و علوم معنوی و سیاسی «فرهنگستان سلطنتی علوم، ادبیات و هنرهای زیبای بلژیک» منصوب شد، سپس در سال ۱۹۲۹ به عضویت رسمی و در سال ۱۹۳۳ به ریاست این بخش رسید.

او که یک فراماسون بود، در لژ «دوستان بشردوست» شرق بزرگ بلژیک در بروکسل عضویت داشت.^[۶]

آرشیو شخصی او در کتابخانه و مرکز اسناد «مؤسسه امیل واندرفِلت» در بلوار امپراتور بروکسل قابل دسترسی است. آنری استورک، کارگردان، در یکی از فیلم‌های سیاسی خود به نام «ارباب مرده است»، اعلام مرگ او، مراسم تشییع جنازه و تأثر طبقه کارگر بلژیک را روایت کرده است.^[۷]

• ۱۹۲۵ - صلیب بزرگ لژیون دونور