انسجام مضمونی

در روان‌شناسی رشد، انسجام مضمونی (به انگلیسی: Thematic coherence) عبارت است از سازمان‌دهی مجموعه‌ای از معانی در یک رویداد یا از طریق آن.[۱] برای مثال، در آموزش، انسجام مضمونی زمانی رخ می‌دهد که کودک در جریان یک جلسهٔ کلاسی درک کند موضوع کلی همهٔ گفت‌وگوها چیست.[۱]

این اصطلاح را هابرماس و بلوک (۲۰۰۰)[۲] همراه با اصطلاحات دیگری مانند انسجام زمانی، انسجام زندگی‌نامه‌ای و انسجام علّی، برای توصیف انسجامی به کار بردند که افراد هنگام روایت تجربه‌های شخصی خود (رویدادهای گوناگون زندگی‌شان، به‌ویژه در دوران کودکی و نوجوانی) دربارهٔ آن صحبت می‌کنند و این رویدادها باید درون یک زمینه ساختار یابند.[۳]

در گفت‌وگو — اگرچه این شگرد را می‌توان در ادبیات نیز یافت — انسجام مضمونی زمانی شکل می‌گیرد که فرد (یا شخصیت) «بتواند بر اساس توالی رویدادهای روایت‌شده، مضمونی کلی یا اصلی دربارهٔ خود استنباط کند.»[۴]

جستارهای وابسته

منابع

  1. 1 2 Bloome; et al. (2004), Discourse analysis & the study of classroom language & literacy events: a microethnographic perspective, Routledge, p. 33, ISBN 978-0-8058-5320-9
  2. ↑ Habermas, T; Bluck, S (2000), "Getting a life: The development of the life story in adolescence", Psychological Bulletin, 126 (5): 748–769, doi:10.1037/0033-2909.126.5.748, PMID 10989622
  3. ↑ Fivush, Robyn; Haden, Catherine A (2003), Autobiographical memory and the construction of a narrative self: developmental and cultural perspectives, Routledge, p. 192, ISBN 978-0-8058-3756-8
  4. ↑ McAdams, Dan P (2006), The redemptive self: stories Americans live, Oxford University Press US, p. 86, ISBN 978-0-19-517693-3