انقلاب ۱۹۶۹ لیبی

انقلاب ۱۹۶۹ لیبی
بخشی از جنگ سرد عرب
قذافی در نشست اعراب در لیبی، اندکی پس از انقلاب سپتامبر که ادریس اول سرنگون شد. قذافی با لباس نظامی (وسط)؛ رئیس‌جمهور مصر، جمال عبدالناصر (چپ) و رئیس‌جمهور سوریه، نورالدین العطاسی (راست).
تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۶۹ موقعیت لیبی نتایج پیروزی افسران آزاد سرنگونی و پایان پادشاهی تأسیس جمهوری عربی لیبی آغاز حکومت معمر قذافی
طرف‌های درگیر
پادشاهی لیبی نیروی دفاعی سیرنائیکا (CYDEF)	جنبش افسران آزاد
فرماندهان و رهبران
ادریس اول Abdel Aziz El Shalhi Omar Ibrahim El Shalhi[۱] Hasan as-Senussi Wanis al-Qaddafi Abdul-Aziz Shennib	معمر قذافی Abdessalam Jalloud Umar Muhayshi Khweldi Hameidi Bashir Saghir Hawadi Abu-Bakr Yunis Jabr Mustafa Kharoubi Abdel Moneim al-Houni Mohammed Najm Abdel Fatah Younis Khalifa Haftar Omar El-Hariri Awad Ali Hamza[۲] Mukhtar Abdullah al-Qarawi[۳] Sayyid Gaddaf al-Dam
قوا
نامعلوم	۷۰
تلفات و خسارات
نیروی دفاعی سیرنائیکا: ۱ کشته و ۱۵ زخمی[۴]	۰

انقلاب ۱۹۶۹ لیبی که با نام انقلاب فتح یا انقلاب ۱ سپتامبر نیز شناخته می‌شود، کودتا و انقلابی بود که توسط جنبش افسران آزاد، گروهی از افسران ملی‌گرا و ناصری عرب در ارتش لیبی انجام شد و پادشاهی سنوسی ادریس اول را سرنگون کرد که منجر به تشکیل جمهوری عربی لیبی شد. جنبش افسران آزاد، توسط سرهنگ معمر قذافی، رهبری می‌شد.

دولت ادریس در اواخر دهه ۱۹۶۰، به دلیل سوءمدیریت داخلی، به‌طور فزاینده‌ای، منفور بود و افزایش احساسات ملی‌گرایی عربی، باعث تضعیف رژیم او شد. در ۱ سپتامبر ۱۹۶۹، زمانی که ادریس، در ترکیه بود، گروهی از افسران ارتش لیبی به رهبری قذافی، کودتا را از بنغازی آغاز کردند و به سرعت، کنترل کشور را به دست گرفتند. کودتا، بدون خونریزی بود و از حمایت پرشور مردم، برخوردار شد. ولیعهد، حسن سنوسی، از ادعای خود برای تاج و تخت، چشم پوشی کرد و شورای فرماندهی انقلاب (RCC) لیبی را به عنوان یک جمهوری آزاد و مستقل اعلام کرد که قذافی، در مقام رئیس شورای فرماندهی انقلاب، عملاً رئیس کشور شد.

• انقلاب ۱۹۵۲ مصر