اتیسم و حافظه

رابطه بین اوتیسم و حافظه، به ویژه عملکردهای حافظه در ارتباط با اختلال طیف اوتیسم (ASD)، یک موضوع تحقیقاتی مداوم است. اوتیسم یک ناهنجاری عصبی تکوینی است که با اختلالات ارتباط و رابطه اجتماعی، همراه با الگوهای رفتاری محدود و تکراری مشخص می‌شود. در این مقاله، کلمه اوتیسم برای اشاره به طیف وسیعی از شرایط در طیف اوتیسم، که غیرمعمول نیستند، استفاده می‌شود.[۱]

اگرچه دشواری در کار کردن بخشی از معیارهای تشخیصی اختلال طیف اوتیسم (ASD) محسوب نمی‌شود، اما به‌طور گسترده پذیرفته شده است که افراد مبتلا به اوتیسم معمولاً انواع خاصی از مشکلات حافظه را نشان می‌دهند.[۲]

اوتیسم می‌تواند به روش‌های پیچیده و متنوعی بر حافظه تأثیر بگذارد و نقاط قوت و چالش‌های آن بسته به فرد متفاوت است. بسیاری از افراد اوتیسمی حافظه معنایی قوی نشان می‌دهند و در یادآوری حقایق، جزئیات یا حوزه‌های خاص مورد علاقه عالی هستند، در حالی که حافظه اپیزودیک - یادآوری تجربیات شخصی، به ویژه تجربیات اجتماعی یا عاطفی - ممکن است دشوارتر باشد. حافظه کاری، که شامل نگهداری و دستکاری اطلاعات کوتاه مدت (Paytin) است، نیز می‌تواند ضعیف‌تر باشد، به ویژه برای کارهای کلامی. در مقابل، حافظه بصری و حافظه طوطی‌وار اغلب نقاط قوت هستند و برخی افراد را قادر می‌سازند الگوها، تاریخ‌ها یا توالی‌ها را با دقت بالا به خاطر بسپارند. این تفاوت‌های حافظه می‌توانند بر زندگی روزمره، یادگیری و تعاملات اجتماعی تأثیر بگذارند، اما در طیف اوتیسم بسیار متفاوت هستند.

برخی از اولین ارجاعات به موضوع اوتیسم و حافظه به دهه‌های 1960 و 1970 برمی‌گردد، زمانی که چندین مطالعه پیشنهاد کردند که اوتیسم باید به عنوان یادزدودگی طبقه‌بندی شود. آنچه اکنون به عنوان اوتیسم تشخیص داده می‌شود، قبلاً به عنوان فراموشی رشدی تشخیص داده می‌شد.[۲] اگرچه دیدگاه‌های مربوط به اوتیسم به عنوان فراموشی حافظه اکنون رد شده است، اما هنوز مطالعات زیادی در مورد رابطه بین عملکردهای حافظه و اوتیسم انجام شده است. [۳]

حافظه بلندمدت

دو نوع حافظه بلندمدت وجود دارد؛ هر دو در رابطه با اوتیسم مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. حافظه آشکار، حافظه‌ای است که می‌توان آگاهانه آن را به یاد آورد، مانند حقایق و دانش. [۴] حافظه اخباری شامل حافظه معنایی و حافظه رویدادی است. حافظه معنایی شامل یادآوری حقایق است و حافظه اپیزودیک شامل یادآوری تجربیات قبلی در زندگی است. [۵] مطالعات روی افراد اوتیسمی، اختلالاتی را در حافظه اپیزودیک آنها نشان داده است، اما حافظه معنایی آنها نسبتاً حفظ شده است. [۵] نواحی مغزی که نقش اصلی را در یادگیری و حافظه اخباری ایفا می‌کنند، هیپوکامپ و نواحی لوب گیجگاهی میانی هستند. [۵]

افراد مبتلا به اوتیسم اغلب توانایی‌های متفاوتی در حافظه بلندمدت نشان می‌دهند. در حالی که حافظه معنایی، یعنی حافظه مربوط به حقایق، معمولاً دست‌نخورده باقی می‌ماند، حافظه مربوط به رویدادهای شخصی یا همان حافظه اپیزودیک ممکن است دچار اختلال شود. این اختلال به‌ویژه اطلاعات اجتماعی یا عاطفی فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد.[۶] مطالعات همچنین نشان می‌دهند که افراد اوتیسم با عملکرد بالا حافظه تشخیص سالمی برای محرک‌های غیر اجتماعی دارند، اما در ویژگی‌هایی مانند رنگ یا مکان با دشواری روبه‌رو می‌شوند.[۷]

منابع

  1. ↑ Caronna EB, Milunsky JM, Tager-Flusberg H (2008). "Autism spectrum disorders: clinical and research frontiers". Arch Dis Child. 93 (6): 518–23. doi:10.1136/adc.2006.115337. PMID 18305076.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (link)
  2. 1 2 Boucher J, Mayes A, Bigham S (May 2012). "Memory in autistic spectrum disorder" (PDF). Psychological Bulletin (Review). 138 (3): 458–96. doi:10.1037/a0026869. PMID 22409507.
  3. ↑ Williams DL, Goldstein G, Minshew NJ (August 2006). "Neuropsychologic functioning in children with autism: further evidence for disordered complex information-processing". Child Neuropsychology (Research). 12 (4–5): 279–98. doi:10.1080/09297040600681190. PMC 1803025. PMID 16911973.
  4. ↑ Ullman MT (2004). "Contributions of memory circuits to language: the declarative/procedural model". Cognition (Research). 92 (1–2): 231–70. doi:10.1016/j.cognition.2003.10.008. PMID 15037131.
  5. 1 2 3 Goh S, Peterson BS (March 2012). "Imaging evidence for disturbances in multiple learning and memory systems in persons with autism spectrum disorders". Developmental Medicine and Child Neurology (Review). 54 (3): 208–13. doi:10.1111/j.1469-8749.2011.04153.x. PMID 22269006.
  6. ↑ Boucher, 2001
  7. ↑ Bowler, 2004