اورازان
اورازان
اورازان | |
|---|---|
روستا | |
محل | |
  اورازان | |
| مختصات: ۳۶°۰۷′۵۵″شمالی ۵۰°۵۲′۳۷″شرقی / ۳۶٫۱۳۲°شمالی ۵۰٫۸۷۷°شرقی | |
| کشور | ایران |
| استان | البرز |
| شهرستان | طالقان |
| بخش | بالا طالقان |
| جمعیت | ۱۶۵ نفر (سرشماری ۹۵) |
| وبگاه | https://orazan.com/ |
اورازان روستایی واقع در بخش بالا طالقان، شهرستان طالقان در استان البرز ایران است.
جلال آل احمد نویسندهٔ مشهور ایرانی، کتابی به نام اورازان در وصف روستای پدری خویش نوشته است که در آن به شرایط جغرافیایی، آداب و رسوم، زبان تاتی و دیگر مشخصات مردمان این روستا و شهرستان طالقان اشاره کرده است.
مردم اورازان به زبان تاتی سخن میگویند.[۱]
آرامگاه دو تن از نوادگان امام محمد باقر (ع) به نامهای سید علاءالدین و سید اشرف الدین در این روستا قرار دارد. این دو تن که در محل به «معصوم زاده» معروفند، جد بزرگ اکثر سادات اورازانی میباشند.[۲]
مروری بر کتاب اورازان
آل احمد در کتاب اورازان سعی کرده است با صرف دقتی که کمی از حد متعارف آن بیشتر است، یک ده دورافتاده را با تمام مشخصات آن ببیند و از آنچه دیده است، مجموعه مختصری فراهم بیاورد؛ تکاپوی زندگی روزمره مردم آن ده و نشان بدهد که موضوع هر چقدر خلاصهتر و حقیرتر باشد، مجال دقت و تحقیق گشادهتر خواهد بود.[۳]
اورازان کتابی است که از یازده قسمت تشکیل شده است که در هر قسمت نویسنده بخشی از ابعاد روستا را به توصیف و تصویر کشیده است. ابتدا جلال موقعیت جغرافیایی ده را همراه با نقشه به صورت مبسوط، شرح میدهد.[۱]
این توصیف مبسوط به گونهای است که خواننده ده را پیش رویش مجسم میکند و گویی سالهاست که آنجا را میشناسد. سپس وضع عمومی ده را بیان میکند.[۳]
از وضعیت دامها در فصل زمستان و تابستان گرفته تا درآمد روستائیان، شکل ظاهری منازل، وسیله حمل و نقل، بده و بستان روستائیان، شکل لباس مردم، وضع بهداشت، انواع سوخت و… حتی از توصیف وضع ظاهری زنان و مردان نیز فروگذار نکرده است.[۱]
مثلاً آنجا که در صفحه ۱۲ میگوید: “مردان رویهمرفته بلندقامتند و پرکار و آفتابسوخته و زود به پیری نشسته و زنها نیز از حد متوسط زیبایی چیزی کمتر دارند ولی گاهی چنان زیبایی نادری دارند که چشم را خیره میکند.”[۱]
در ادامه جلال مسائل مذهبی روستا را بیان میکند و در این راستا به امامزاده معصوم اشاره میکند که مقبره دو معصومزاده است و به توصیف موقعیت مکانی و شکل ظاهری و منشأ تاریخی آن میپردازد.[۱]
مردم طبق روایتی، آن دو معصوم را اجداد خود میدانند که از مدینه به این دیار آمده و با معجزهای که از سوی آنها رخ داد؛ اورازان و دو شهر دیگر را به آنها بخشیدند و خود نیز که پیش از آن غیرمسلمان (گبر) بودند، مسلمان شدهاند.[۳]
به همین دلیل است که اورازان دهی سیدنشین است و در مناطق اطراف به همین جهت شهرت دارد. سپس آل احمد به توصیف آب و هوای روستا میپردازد.[۲]
بهطوری که منابع آب، منابع مصرف آن، آب مورد استفاده جانوران و… را با شرح و بسط بیان میکند و از هیچ نکتهای در این زمینه حتی جزئیات تونل کاریز نیز کوتاهی نکرده است. او فانوس به دست وارد کاریز شده و هر آنچه دیده یا لمس کرده را چنان توصیف میکند که خواننده احساس میکند که خود از کاریز دیدن کرده است.[۱]
صنایع
یکی از مهمترین صنایع این روستا، پرورش زنبور عسل است. این روستا از دیرباز به کشاورزی، دامداری و پرورش زنبور عسل مشغول بوده و یکی از مرغوبترین محصولات را دارا میباشند.[۴]
شرکت عسل اورازان نیز زادهٔ همین دیار میباشد که تولد آن به سال ۱۳۲۰ بازمیگردد.[۱]