اوردینه نووو
 | |
| بنیانگذاری | ۱۹۵۶ |
|---|---|
| انحلال | ۱۹۷۳ |
| گونه | جنبش سیاسی سومین موقعیت |
| هدف | نئوفاشیسم مکتب سنتگرایی ملیگرایی انقلابی ابرشرکتمحوری دموکراسی ارگانیک |
| ستاد | رم |
| مکان | |
بنیانگذار | پینو رائوتی |
نظریهپردازان اصلی | ژولیوس ایوولا |
افراد کلیدی | Adriano Romualdi کلمانته گرازیانی |
عضو اصلی | Ordine Nuovo |
اوردینه نووو (انگلیسی: Ordine Nuovo به معنی «نظم نو»، نام کامل Centro Studi Ordine Nuovo, «مرکز مطالعات نظم نو») یک سازمان فرهنگی، سیاسی فراپارلمانی و نظامی-غیررسمی راست افراطی ایتالیایی بود که توسط پینو رائوتی در ۱۹۵۶ تأسیس شد. این سازمان مهمترین سازمان نئوفاشیستی فراپارلمانی دوران جمهوری ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم بود.
این نام همچنین توسط Movimento Politico Ordine Nuovo, شاخهای از Centro Studi Ordine Nuovo، به کار گرفته شد.
این سازمان که به عنوان تلاشی برای بازسازی حزب فاشیست (که توسط قانون اساسی ممنوع شده بود) شناخته میشد، در سال ۱۹۷۳ توسط دولت ایتالیا منحل شد. اعضای باقیمانده این گروه در سال ۱۹۷۴ اوردینه نِرو («نظم سیاه») را تشکیل دادند.
اعضا و رهبران Movimento Politico Ordine Nuovo در چندین حمله تروریستی از جمله بمبگذاری پیازا فونتانا ۱۹۶۹ دست داشتند.
تاریخچه
پیش از این، L'Ordine Nuovo («نظم نو») نام یک روزنامه چپ رادیکال بود که در اوایل دهه ۱۹۲۰ توسط آنتونیو گرامشی منتشر میشد و پیروان گرامشی «اوردینوویستی» نامیده میشدند. اما بعدها این اصطلاح در زبان ایتالیایی و زبانهای دیگر توسط فاشیسم و نازیسم تصاحب شد و پیشینه چپگرای آن فراموش شد.
سازمان راست افراطی که اینجا مورد اشاره است، که اعضایش نیز «اوردینوویستی» لقب گرفته بودند، در واقع از جریان داخلی و سپس یک شکاف در جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) شکل گرفت. در سال ۱۹۵۴ آرتورو میکلینی، یک میانهرو که به دنبال ائتلاف با حزب سلطنتطلب ایتالیا و احتمالاً دموکراسی مسیحی بود، دبیرکل MSI شد. این امر منجر به جدایی سختگیرترین و روحانیترین جریان، جریان ایوولی (که نازیسم نیز مرجع آن بود)، به رهبری پینو رائوتی، لِلو گرازیانی و سرجیو بالداسینی شد. آنها هرگونه مصالحهای که حزب را از اصول اشرافی دور کند، رد کردند. اوردینه نووو سختگیر و روحانی سپس در رم تأسیس شد، اما همچنان بخشی از MSI باقی ماند.
جدایی واقعی از MSI در کنگره MSI در میلان در ۱۹۵۶ رخ داد. پینو رائوتی اعلام کرد که به دلیل ناامیدی از گرایش میانهروی MSI، جنبش او صحنه سیاسی را ترک کرده و «Centro Studi Ordine Nuovo»، انجمنی اختصاصی برای «مطالعات و تحلیلهای سیاسی» ایجاد میکند. این انجمن قصد داشت تا ایدئولوژی ژولیوس ایوولا را به طور واقعی پیاده کند، یعنی رد اشرافی جامعه مدرن و مادیگرا. یکی از نشریات اوردینه نووو اعلام کرد: «کار اوردینه نووو از ۱۹۵۳ تاکنون چیزی جز تلاش برای انتقال آموزههای J. ایوولا به سطح سیاسی نبودهاست.»[۱] ایوولا نیز اوردینه نووو را «تنها گروهی که در عقاید خود ثابتقدم مانده و به مصالحه تن نداده» تأیید کرد.[۲] نشریات ON قدرتهای محور شکستخورده و جنبشهای فاشیستی پیش از جنگ و همچنین سازمان نظامی مخفی و نیروهای نظامی آفریقای جنوبی و رودزیا را تمجید میکردند.[۳] ON تمامی نهادهای مشخصه مدرنیته—سرمایهداری، سوسیالیسم، دموکراسی پارلمانی و غیره—را رد میکرد.[۴] همچنین شدیداً یهودستیز بود.[۵]
با این حال، اوردینه نووو دارای سازماندهی شبکهای و سلسلهمراتبی در قلمرو ایتالیا بود و اغلب بیشتر شبیه یک سازمان سیاسی فراپارلمانی عمل میکرد تا یک «مرکز مطالعاتی» ساده.
در میانه دهه ۱۹۶۰، اوردینه نووو حدود ده هزار عضو داشت.[۶]
اوردینه نووو در سطح علنی به عنوان یک گروه فعال سیاسی حضور داشت، اما اعضایش همچنین در درگیریهای خیابانی (اسکوادرایسمو) مشارکت کرده و در چندین تلاش کودتا و حمله تروریستی دست داشتند.[۷]
اوردینه نووو ارتباطاتی با دیگر گروههای نئوفاشیست خارج از ایتالیا از جمله نظم نو اروپای جدید[۸] و جوان اروپا[۹] داشت. همچنین با سازمانهای اطلاعاتی ایتالیا (SIFAR و جانشین آن SID) ارتباط داشته و از آنها بودجه دریافت میکرد.[۱۰]