اومبرتو تراچینی
اومبرتو تراچینی | |
|---|---|
 | |
| رئیس مجلس مؤسسان | |
| دوره مسئولیت ۸ فوریه ۱۹۴۷ – ۳۱ ژانویه ۱۹۴۸ | |
| پس از | جوزپه ساراگات |
| پیش از | جیووانی گرونچی |
| عضو سنای جمهوری ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۲۵ ژوئن ۱۹۵۳ – ۶ دسامبر ۱۹۸۳ | |
| حوزه انتخاباتی | لیگوریا (۱۹۵۳–۱۹۵۸) توسکانی (۱۹۵۸–۱۹۸۳) |
| دوره مسئولیت ۸ مه ۱۹۴۸ – ۲۴ ژوئن ۱۹۵۳ (به‌موجب قانون)[۱] | |
| عضو مجلس مؤسسان | |
| دوره مسئولیت ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ – ۳۱ ژانویه ۱۹۴۸ | |
| حوزه انتخاباتی | جنوا |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۲۷ ژوئیهٔ ۱۸۹۵ جنوا |
| درگذشته | ۶ دسامبر ۱۹۸۳ (۸۸ سال) رم |
| ملیت | ایتالیا |
| حزب سیاسی | حزب کمونیست ایتالیا |
| همسر(ان) | ماریا لائورا روکا (ا. ۱۹۴۸) |
| محل تحصیل | دانشگاه تورین |
| تخصص | وکیل |
اومبرتو تراچینی (انگلیسی: Umberto Terracini; ۲۷ ژوئیهٔ ۱۸۹۵ – ۶ دسامبر ۱۹۸۳) سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود.
سال‌های نخستین
تراچینی در جنوا در ۲۷ ژوئیه ۱۸۹۵ در یک خانواده یهودی که اصالتاً از پیه‌مونته بودند، به دنیا آمد.[۲][۳] پس از پایان تحصیلات ابتدایی، اومبرتو به مدرسه‌ای یهودی رفت که برنامه‌های آن مطابق با برنامه‌های وزارتخانه بود، جز آن‌که مطالعه زبان و تاریخ اسرائیل به آن افزوده شده بود. او هیچ علاقه مذهبی از خانواده یا مدرسه‌اش به دست نیاورد، هرچند که مرتب در کنیسه حضور می‌یافت. در همان سال‌ها او شروع به رفتن به کتابخانه مدنی کرد و رمان‌های عامه‌پسند نویسندگانی چون ویکتور هوگو، ادموندو د آمیچیس، امیل زولا و اوژن سو را می‌خواند. این مطالعات اولیه علاقهٔ او به مسائل اجتماعی و نقد بی‌عدالتی را برانگیخت و زمینه‌ای برای ورودش به فعالیت‌های سیاسی فراهم ساخت.[۴]
پیش از آغاز جنگ جهانی اول، او به حزب سوسیالیست ایتالیا گرایش پیدا کرد و در سال ۱۹۱۳ در دانشکده حقوق دانشگاه تورین ثبت‌نام کرد. در فضای دانشگاهی تورین که محل تمرکز بسیاری از روشنفکران و فعالان جوان چپ بود، تراچینی با محافل دانشجویی مترقی در تماس قرار گرفت. او بلافاصله مخالفت خود را با ورود ایتالیا به جنگ اعلام کرد. پس از برگزاری یک گردهمایی صلح‌طلبانه در ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۶ بازداشت و به یک ماه زندان محکوم شد. این تجربه نخستین برخورد مستقیم او با دستگاه قضایی و پلیسی بود که بعدها در نوشته‌ها و فعالیت‌های سیاسی‌اش بازتاب یافت. پس از آزادی در ۱۹۱۷ به جبهه نزدیک مونته‌بلونا اعزام شد و مدتی به‌عنوان سرباز خدمت کرد.[۵]
پس از جنگ، تراچینی تحصیلاتش را از سر گرفت و در ۱۹۱۹ فارغ‌التحصیل شد و حرفه وکالت را آغاز کرد.[۶] در همین سال‌ها او روابط نزدیکی با آنتونیو گرامشی و پالمیرو تولیاتی برقرار کرد و به عنوان دستیار و همکار فکری در کنار آنان قرار گرفت. این سه نفر در ۱۹۱9 ل‌اوردینه نووو را تأسیس کردند که یکی از مهم‌ترین مجلات سوسیالیستی ایتالیا در آن زمان بود و به نقد سرمایه‌داری و بررسی جنبش کارگری می‌پرداخت.[۴] در ۱۹۲۱ تراچینی تحت رهبری گرامشی و تولیاتی در تأسیس حزب کمونیست ایتالیا مشارکت داشت و به سرعت به عنوان یکی از چهره‌های برجستهٔ جوان حزب شناخته شد.[۲][۷]
در سپتامبر ۱۹۲۶ تراچینی به عنوان مخالف سرسخت رژیم فاشیستی بازداشت و به ۲۲ سال زندان محکوم شد. او ۱۱ سال را در زندان و سپس در پونتسا و جزیره سانتو استفانو در تبعید گذراند.[۷][۸] این سال‌های طولانی زندان، تراچینی را به یکی از نمادهای مقاومت ضد فاشیستی بدل کرد و بر اندیشهٔ سیاسی او تأثیر عمیق گذاشت. او در ۱۹۴۳ به دست پارتیزان‌های ایتالیایی آزاد شد. در همان زمان مخالفت خود را با پیمان مولوتوف–ریبنتروپ ابراز کرد و تلاش کرد خط فکری مستقلی در حزب کمونیست ایتالیا شکل دهد.
مجلس مؤسسان
پس از آزادی از زندان در سال ۱۹۴۴، تراچینی دوباره وارد فعالیت سیاسی شد. او در انتخابات ۱۹۴۶ به عنوان عضو مجلس مؤسسان ایتالیا برگزیده شد و از فوریه ۱۹۴۷ تا ژانویه ۱۹۴۸ ریاست مجلس مؤسسان را برعهده داشت.[۳] در این سمت، او یکی از چهره‌های برجسته در تدوین قانون اساسی جمهوری ایتالیا بود. تراچینی در بسیاری از مباحثات پارلمانی نقش فعالی ایفا کرد و به دلیل مواضع اصولی و وفاداری‌اش به اندیشه‌های سوسیالیستی و عدالت‌خواهانه شناخته می‌شد.
سال‌های بعد
تراچینی پس از پایان کار مجلس مؤسسان، به عنوان سناتور در مجلس سنای جمهوری ایتالیا از سال ۱۹۴۸ تا زمان مرگش در ۱۹۸۳ خدمت کرد. او در طول این سال‌ها یکی از برجسته‌ترین نمایندگان حزب کمونیست ایتالیا باقی ماند و بارها در کمیسیون‌های مهم پارلمانی حضور داشت.
در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، تراچینی به عنوان یکی از منتقدان اصلی ناتو شناخته می‌شد و به‌طور مداوم بر استقلال سیاست خارجی ایتالیا تأکید می‌کرد. او همچنین با قوانین محدودکننده آزادی‌های مدنی مخالفت می‌ورزید و بارها از حقوق اتحادیه‌های کارگری و جنبش‌های مردمی دفاع کرد.[۲]
مرگ
اومبرتو تراچینی در ۶ دسامبر ۱۹۸۳ در رم درگذشت.[۲][۳] مرگ او پایانی بر زندگی یکی از مهم‌ترین سیاستمداران ایتالیایی قرن بیستم بود که نقشی کلیدی در شکل‌گیری نهادهای دموکراتیک پس از سقوط فاشیسم ایفا کرده بود.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ As a member of the مجلس مؤسسان ایتالیا, he was automatically nominated senator.
- 1 2 3 4 "Umberto Terracini, 88, An Italian Communist (Published 1983)". The New York Times (به انگلیسی). 1983-12-08. ISSN 0362-4331. Retrieved 2020-11-02.
- 1 2 3 "senato.it - Scheda di attività di Umberto TERRACINI - IX Legislatura". www.senato.it. سنای ایتالیا. Retrieved 2020-11-03.
- 1 2 Martin, James (2002). Antonio Gramsci: Intellectual and political context (به انگلیسی). Taylor & Francis. ISBN 978-0-415-21748-4.
- ↑ Agosti, Aldo (2019). "TERRACINI, Umberto in "Dizionario biografico"". treccani.it (به ایتالیایی).
- ↑ Sansonetti, Piero (2020-08-29). "Le strane teorie del Fatto per giustificare il referendum: dalla dittatura all'abolizione del senato in Francia e Germania". Il Riformista (به ایتالیایی). Retrieved 2020-11-02.
- 1 2 Klopp, Charles (1999-01-01). Sentences: The Memoirs and Letters of Italian Political Prisoners from Benvenuto Cellini to Aldo Moro (به انگلیسی). University of Toronto Press. ISBN 978-0-8020-4456-3.
- ↑ Ginsborg, Paul (2003). A History of Contemporary Italy: Society and Politics, 1943-1988 (به انگلیسی). Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-4039-6153-2.