اومبرتو موندینو

اومبرتو موندینو
زاده۱۱ فوریهٔ ۱۸۸۳
رم
درگذشته۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۶۴ (۸۱ سال)
پارما
وفاداری پادشاهی ایتالیا
شاخه نظامی ارتش پادشاهی ایتالیا
درجهسپهبد
جنگ‌ها و عملیات‌ها
نشان‌ها

اومبرتو موندینو (انگلیسی: Umberto Mondino; ۱۱ فوریهٔ ۱۸۸۳ – ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۶۴) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود.

زندگی‌نامه

او در ۱۱ فوریه ۱۸۸۳ در رم متولد شد، پسر ژنرال پیدمونتی، پیر اودون موندینو، و مارکیز پارمسه، بئاتریس پالاویچینو. او که برای زمان خود فوق‌العاده قدبلند بود (تقریباً دو متر)، در ۵ اکتبر ۱۹۰۱ وارد آکادمی نظامی سلطنتی توپخانه و مهندسان در تورین شد و در ۱ اوت ۱۹۰۴ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ‌التحصیل شد.[۱][۲][۳][۴][۵]

او در هنگ اول توپخانه دژ، هنگ اول توپخانه کوهستانی و هنگ دوم توپخانه کوهستانی خدمت کرد و به درجه ستوان و سپس کاپیتان ارتقا یافت. در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ در جنگ ایتالیا و عثمانی شرکت کرد و در طول نبرد زنزور (۸ ژوئن ۱۹۱۲) مدال برنز شجاعت نظامی را کسب کرد.[۶]

سپس به عنوان افسر ستاد در جنگ جهانی اول شرکت کرد و به درجه سرگردی و بعداً به سرهنگ دومی ارتقا یافت. در نیمه دوم دهه ۱۹۲۰، او فرمانده هنگ دوم توپخانه سنگین صحرایی و هنگ ششم توپخانه سنگین صحرایی و معاون رئیس ستاد فرماندهی سپاه اودینه بود. در سال ۱۹۲۸ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و رئیس دفتر فرماندهی سپاه تورین شد. در سال ۱۹۳۵ فرمانده توپخانه همان سپاه شد. در اول ژوئن ۱۹۳۶ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و رئیس ستاد فرماندهی ارتش تورین شد. در ۱۶ مارس ۱۹۳۹ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در اول سپتامبر همان سال فرماندهی لشکر ۴۴ کرمونا را که در پیزا مستقر بود و بعداً به ونتیمیگلیا و سانرمو منتقل شد، بر عهده گرفت.[۱][۷][۸]

پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، او در حمله علیه فرانسه به فرماندهی لشکر کرمونا شرکت کرد، که با این حال در ذخیره نگه داشته شد و در نبردها درگیر نشد. در مارس ۱۹۴۱، او با «کرمونا» به ساردینیا نقل مکان کرد و ستاد خود را در ماکومر تأسیس کرد. در ۲۱ فوریه ۱۹۴۲، فرماندهی لشکر را به سرتیپ نینو سوزانی واگذار کرد و فرماندهی سپاه پانزدهم ارتش در پادوا را بر عهده گرفت، که در ۱۰ ژوئن همان سال به سپاه هفتم ارتش تغییر نام داد. در ۱ ژوئیه ۱۹۴۲، او به درجه سپهبدی ارتقا یافت. از ۱۰ نوامبر ۱۹۴۲، پس از تصمیم محور برای اشغال ویشی فرانسه، او بر اشغال کورسیکا (عملیات سی۲) توسط ایتالیا نظارت داشت و با هیچ مخالفتی از سوی نیروهای ناچیز ویشی فرانسه روبرو نشد و ستاد خود را در کنسولگری ایتالیا در باستیا مستقر کرد.[۱][۹][۱۰][۱۱][۱۲]

در ۱۲ فوریه ۱۹۴۳، او فرماندهی سپاه بیست و پنجم ارتش مستقر در الباسان، آلبانی را به عهده گرفت و جایگزین ژنرال جیووانی وکی شد. بلافاصله پس از امضای آتش‌بس کاسیبیله، در شب بین ۹ تا ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، ارتباط او با دو لشکر تحت فرماندهی‌اش، لشکر ۴۱ پیاده‌نظام فیرنزه و لشکر ۵۳ پیاده‌نظام آرتزو، که وظیفه دفاع از مسیرهای دسترسی شرقی به آلبانی در برابر پیشروی آلمان را بر عهده داشتند، قطع شد.[۱۳][۱۴]

فرماندهی سپاه ارتش در ۱۴ سپتامبر الباسان را ترک کرد و چهار روز بعد به استروگا و سپس در ۲۱ سپتامبر به بیتولی رسید که توسط آلمانی‌ها تصرف شد. موندینو سپس به اوفلاگ ۶۴ در شوکن، لهستان فرستاده شد و تا فوریه ۱۹۴۵ در آنجا ماند، زمانی که توسط ارتش سرخ در حال پیشروی آزاد شد. او در ۱۰ اکتبر بعد به ایتالیا بازگشت.[۱][۱۵][۱۶][۱۷][۱۸]

او در سال ۱۹۴۶ به نیروی ذخیره ارتش منتقل شد، در سال ۱۹۵۶ به مرخصی اجباری فرستاده شد و در سال ۱۹۶۴ در پارما درگذشت.

منابع

  1. 1 2 3 4 "Biography of Lieutenant-General Umberto Mondino (1883 – 1962), Italy". www.generals.dk.
  2. ↑ "Regio Esercito - Le Armate - VII Corpo d'Armata". www.regioesercito.it.
  3. ↑ Mels, Pierluigi Romeo di Colloredo (April 28, 2020). Giugno 1944: la battaglia delle Alpi. Soldiershop Publishing. ISBN 9788893275859 – via Google Books.
  4. ↑ Gambiez, Fernand (January 1, 1973). Libération de la Corse. (Hachette) réédition numérique FeniXX. ISBN 9782706227783 – via Google Books.
  5. ↑ "Musée de la résistance en ligne". museedelaresistanceenligne.org.
  6. ↑ "Page scan" (JPG) (به ایتالیایی).
  7. ↑ "BOLLETTINO DELL'ARCHIVIO DELL'UFFICIO STORICO N.II-3 e 4 2002". Issuu.
  8. ↑ "Italian Army, 10 June 1940 - CGSC". yumpu.com.
  9. ↑ "Regio Esercito - Le Armate - VII Corpo d'Armata". www.regioesercito.it.
  10. ↑ Mels, Pierluigi Romeo di Colloredo (April 28, 2020). Giugno 1944: la battaglia delle Alpi. Soldiershop Publishing. ISBN 9788893275859 – via Google Books.
  11. ↑ Gambiez, Fernand (January 1, 1973). Libération de la Corse. (Hachette) réédition numérique FeniXX. ISBN 9782706227783 – via Google Books.
  12. ↑ "Musée de la résistance en ligne". museedelaresistanceenligne.org.
  13. ↑ "In Germany". www.russianarchives.com.
  14. ↑ Schreiber, Gerhard (January 1, 2009). Die italienischen Militärinternierten im deutschen Machtbereich 1943-1945: Verachtet - verraten - vergessen. Walter de Gruyter. ISBN 9783486595604 – via Google Books.
  15. ↑ Alberto Becherelli, Andrea Carteny, Fabrizio Giardini, L’Albania indipendente e le relazioni italo-albanesi (1912-2012), p. 224
  16. ↑ Massimo Coltrinari, L'8 settembre in Albania.: La crisi armistiziale tra impotenza, errori ed eroismo. 8 settembre-7 ottobre 1943, p. 70
  17. ↑ "In Germany". www.russianarchives.com.
  18. ↑ Schreiber, Gerhard (January 1, 2009). Die italienischen Militärinternierten im deutschen Machtbereich 1943-1945: Verachtet - verraten - vergessen. Walter de Gruyter. ISBN 9783486595604 – via Google Books.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.