اومبرتو ورونزی

اومبرتو ورونزی
زادهٔ	۲۸ نوامبر ۱۹۲۵ میلان، پادشاهی ایتالیا
درگذشت	۸ نوامبر ۲۰۱۶ (۹۰ سال) میلان، ایتالیا
ملیت	ایتالیایی
محل تحصیل	دانشگاه میلان
شناخته‌شده برای	جراحی حفظ پستان در درمان سرطان پستان با ابداع تکنیک کوادرانتکتومی

اومبرتو ورونزی، پزشک و دارنده نشان شوالیه بزرگ صلیب OMRI (۲۸ نوامبر ۱۹۲۵ – ۸ نوامبر ۲۰۱۶)، یک انکولوژیست، پزشک، دانشمند و سیاستمدار ایتالیایی بود که به‌طور بین‌المللی به‌خاطر دستاوردهایش در پیشگیری و درمان سرطان پستان شناخته می‌شد. حرفه او بیش از پنجاه سال طول کشید و در طول این مدت نقش مهمی در ارتقای دانش و روش‌های درمانی سرطان داشت. او مؤسس و رئیس بنیاد اومبرتو ورونزی بود و همچنین مؤسس و مدیر علمی و مدیر علمی افتخاری مؤسسه اروپایی انکولوژی محسوب می‌شد. در طول زندگی و فعالیت حرفه‌ای خود، ورونزی به دلیل خدمات و دستاوردهای علمی‌اش جوایز متعددی دریافت کرد.

ورونزی از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۴ مدیر علمی مؤسسه ملی سرطان در میلان بود. فعالیت‌های بالینی و تحقیقاتی او بر پیشگیری و درمان سرطان متمرکز بود. به‌طور خاص، او با سرطان سینه، علت اصلی مرگ و میر ناشی از سرطان در زنان، سروکار داشت و اولین نظریه‌پرداز و طرفدار سرسخت کوادرانتکتومی بود. او نشان داد که چگونه در اکثر موارد، منحنی‌های بقای این تکنیک، در صورت ترکیب با رادیوتراپی، مشابه منحنی‌های ماستکتومی هستند، اما با تأثیر زیبایی‌شناختی و روانی-جنسی بهتر. ورونزی به عنوان یک سیاستمدار، از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ وزیر بهداشت و عضو مجلس سنای جمهوری بود. او همچنین از حقوق مدنی، گیاهخواری و حقوق حیوانات حمایت می‌کرد.

اومبرتو ورونزی در ۲۸ نوامبر ۱۹۲۵ در شهر میلان به دنیا آمد. دوران کودکی خود را در خیابان والاتسه، در محلهٔ کازورتو، در حومهٔ کشاورزی آن زمان میلان، همراه با چهار برادر بزرگ‌تر و یک خواهر کوچک‌تر سپری کرد. او دو بار در دوران دبیرستان مردود شد. پس از مرگ زودهنگام پدرش، نقش مادرش، ارمینیا ورگانتی، در زندگی او بسیار تعیین‌کننده بود؛ تا جایی که کتابی با عنوان «از عشق و درد زنان» را به او تقدیم کرد.

ورونزی در خانواده‌ای کاتولیک به دنیا آمد و در ابتدا نیز به‌طور عملی دین‌دار بود، اما در چهارده‌سالگی از دین فاصله گرفت و به دیدگاه‌های اگنوستیک گرایش یافت. بعدها اظهار داشت که پس از آشنایی با اردوگاه آشویتس و در جریان مطالعاتش در زمینهٔ سرطان‌شناسی، بیش‌ازپیش به این باور رسیده که خدایی وجود ندارد.^[۱][۲] در سال ۲۰۱۰ گفته بود: «دین، بنا به تعریف، بنیادگراست، در حالی که علم در شک و جست‌وجوی حقیقت زندگی می‌کند.» او در سال ۱۹۵۱ مدرک حرفه‌ای خود را در رشتهٔ پزشکی و جراحی از دانشگاه میلان دریافت کرد و در سال ۱۹۵۶ در دانشگاه پاویا در رشتهٔ جراحی تخصص گرفت. ورونزی تمام زندگی حرفه‌ای خود را وقف مطالعه و درمان بیماری سرطان کرد.^[۳][۴][۵]

پس از گذراندن دوره‌هایی کوتاه در انگلستان و فرانسه، ورونزی به‌عنوان داوطلب به مؤسسهٔ سرطان ایتالیا در میلان پیوست و در سال ۱۹۷۵ به سمت مدیر این مؤسسه منصوب شد. او با دیدگاه غالب در میان جراحان که درمان سرطان را تنها از طریق جراحی‌های تهاجمی ممکن می‌دانستند، مخالفت کرد و به‌جای آن، الگوی درمانی تازه‌ای را مطرح ساخت که بر پایهٔ اصل «حداقل مؤثر» به‌جای «حداکثر قابل تحمل» بنا شده بود.

در سال ۱۹۶۵ در بنیان‌گذاری انجمن تحقیقات سرطان ایتالیا مشارکت داشت و در سال ۱۹۸۲ مدرسهٔ اروپایی سرطان‌شناسی را تأسیس کرد. همچنین از اعضای بنیان‌گذار انجمن پزشکی سرطان ایتالیا بود. از جمله مسئولیت‌های مهم او، ریاست سازمان اروپایی تحقیقات و درمان سرطان بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ بود.

در سال ۱۹۹۱، مؤسسهٔ اروپایی سرطان‌شناسی را بنیان نهاد و خود به‌عنوان مدیر علمی آن فعالیت کرد. این مؤسسه، الگویی نوآورانه در بیمارستان‌داری سرطان بود که بر سه اصل استوار بود: محوریت بیمار، پیوند میان پژوهش آزمایشگاهی و تحقیق بالینی، و پیشگیری.^[۶] در سال ۲۰۰۳، بنیاد اومبرتو ورونزی برای پیشرفت علم تأسیس شد؛ بنیادی با هدف حمایت از پژوهش‌های علمی در سطح ملی در حوزه‌های سرطان، قلب‌وعروق، و علوم اعصاب، و همچنین ترویج دانش علمی در جامعه.^[۷]

نام ورونزی با دستاوردهای علمی و فرهنگی‌ای گره خورده که در سراسر جهان مورد تقدیر قرار گرفته‌اند، و مهم‌ترین آن‌ها به ابداع جراحی محافظه‌کارانه برای درمان تومورهای پستان مربوط می‌شود. او پیشگام جراحی حفظ پستان در مراحل اولیهٔ سرطان بود و به‌جای برداشت کامل پستان، روش «کواترانتکتومی» را توسعه داد که تنها یک‌چهارم آسیب‌دیدهٔ بافت پستان را خارج می‌کرد.

بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۰، ورونزی نخستین کارآزمایی بالینی تصادفی و آینده‌نگر را در زمینهٔ جراحی محافظه‌کارانهٔ پستان هدایت کرد که با عنوان «مطالعهٔ میلان یک» شناخته می‌شود. این مطالعه، نتایج جراحی رادیکال برداشت کامل پستان را با روش کواترانتکتومی مقایسه کرد. یافته‌های آن در سال ۱۹۸۱ منتشر شد و در سال ۲۰۰۲ با پیگیری بیست‌ساله تأیید گردید. این نتایج، در کنار مطالعات مشابهی که توسط جراح آمریکایی، برنارد فیشر، در زمینهٔ لامپکتومی انجام شده بود، نقش تعیین‌کننده‌ای در تثبیت جراحی محافظه‌کارانه به‌عنوان استاندارد درمانی برای بیماران مبتلا به سرطان اولیهٔ پستان ایفا کردند.^[۸][۹] در ژوئن ۲۰۰۵، هزار و هشتصد جراح خواستار اعطای جایزهٔ نوبل به ورونزی شدند، چرا که او شیوهٔ درمان سرطان را به‌طور بنیادین دگرگون کرده بود.^[۱۰]

ورونزی که ریاست کمیتهٔ علمی بیوژم را بر عهده داشت و عضو هیئت‌مدیرهٔ انتشارات موندادوری نیز بود، از پژوهش‌های علمی در راستای بهبود روش‌های جراحی محافظه‌کارانه حمایت و آن‌ها را ترویج می‌کرد. از جمله این روش‌ها، نمونه‌برداری از گره لنفاوی نگهبان بود که باعث شد در مواردی که گره‌های لنفاوی زیر بغل از نظر بالینی سالم بودند، دیگر نیازی به برداشت کامل آن‌ها نباشد.

او در زمینهٔ پیشگیری از سرطان پستان نیز نقش مهمی ایفا کرد و مطالعاتی دربارهٔ داروهایی چون تاموکسیفن و رتینوئیدها انجام داد تا توانایی آن‌ها در جلوگیری از تشکیل کارسینوم را بررسی کند. ورونزی همچنین از فعالان مبارزه با مصرف دخانیات بود و در کمپین‌های ضدسیگار مشارکت داشت. در ماه مه ۱۹۹۴، مؤسسهٔ اروپایی سرطان‌شناسی تأسیس شد و در ژانویهٔ ۱۹۹۶ به‌طور رسمی آغاز به کار کرد. ورونزی از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ و سپس از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴ مدیریت این مؤسسه را بر عهده داشت. در سال ۲۰۰۹، از طریق بنیاد خود پروژه‌ای با عنوان «علم برای صلح» راه‌اندازی کرد تا از طریق توسعهٔ علمی، روابط صلح‌آمیز میان ملت‌ها را تقویت کند. در سال ۲۰۱۰ به ریاست کمیتهٔ علمی بنیاد ایتالیا-آمریکا منصوب شد.^[۱۱]

در سال ۲۰۱۲، برخی وب‌سایت‌های ایتالیایی ادعا کردند که مؤسسهٔ تحت مدیریت ورونزی اثربخشی روش دی بلا را تأیید کرده است؛ روشی که او پیش‌تر در کمیسیون پارلمانی سال ۱۹۹۸ و بار دیگر در سال ۲۰۰۵ رد کرده بود. این خبر بعدها جعلی بودنش آشکار شد و ورونزی آن را «اخبار ساختگی» خواند و بار دیگر بر بی‌اثر بودن روش دی بلا تأکید کرد.^[۱۲]

ورونزی در دوران اولیه زندگی‌اش، دیدگاه‌های سوسیالیستی اصلاح‌طلبانه پدرش را داشت و به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) نزدیک بود. در طول دهه ۱۹۸۰، بتینو کراکسی، رهبر وقت حزب سوسیالیست ایتالیا، او را به عضویت در مجمع ملی حزب فراخواند. هنگامی که حزب سوسیالیست ایتالیا در سال ۱۹۹۴ منحل شد، او به یک سیاستمدار مستقل تبدیل شد. در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۸، پس از انتصاب توسط رافائله کوستا، وزیر بهداشت وقت، به ترتیب عضو کمیسیون ملی مبارزه با سرطان برای تدوین طرحی علیه بیماری‌های تومور و کمیسیون پارلمانی برای ارزیابی درمان دی بلا علیه سرطان بود.^{[۱۳][۱۴][۱۵]} در سال ۱۹۹۵، او برای آزادسازی مواد مخدر از طریق جرم‌زدایی و قانونی کردن مواد مخدر سبک، با هدف دستیابی به تنظیم مشتقات کنف، عمدتاً برای مصارف درمانی، مبارزه کرد. در ۲۵ آوریل ۲۰۰۰، او به عنوان بخشی از دولت دوم آماتو به وزارت بهداشت منصوب شد،^[۱۶] و تا ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱ در این سمت بود. او با اشاره به اثرات دخانیات بر سلامتی، در ترویج قانون ضد سیگار در اماکن عمومی نقش مهمی داشت و از افراد غیرسیگاری خواست تا با پوستر به خیابان‌ها بیایند، راهپیمایی برگزار کنند و پارلمان ایتالیا را اشغال کنند تا این قانون تصویب شود؛^[۱۷] این قانون توسط جانشین او، جیرولامو سیرچیا، اجرا شد. ورونزی تحت پرچم اتحادیه، کاندیدای شهرداری میلان در نظر گرفته شده بود، اما این امر محقق نشد.^[۱۸][۱۹]

در سال ۲۰۰۸، ورونزی به‌عنوان نامزد اصلی حزب دموکرات در شهر میلان موفق شد به سنای جمهوری ایتالیا راه یابد. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱، ریاست آژانس ایمنی هسته‌ای ایتالیا را نیز بر عهده داشت. پس از انتصاب رسمی در پنجم نوامبر ۲۰۱۰ به‌عنوان رئیس این آژانس، ورونزی که هم‌زمان عضو کمیسیون آموزش عمومی و میراث فرهنگی مجلس بود، از کرسی سناتوری خود کناره‌گیری کرد تا بتواند به‌طور کامل بر مسئولیت جدید تمرکز کند. جانشین او در سنا فرانچسکو موناکو بود.

در سوم نوامبر ۲۰۱۱، ورونزی از ریاست آژانس ایمنی هسته‌ای استعفا داد، پس از آن‌که در سوم سپتامبر همان سال کناره‌گیری خود را اعلام کرده بود. این استعفا در پی اختلاف با دولت چهارم برلوسکونی صورت گرفت، زیرا ورونزی از نبود دفتر مرکزی، عدم صدور حکم رسمی، و فقدان زیرساخت‌های اولیه برای آغاز فعالیت‌های آژانس شکایت داشت.

موضع‌گیری او در مخالفت با آنچه «وحشت بی‌دلیل» از انرژی هسته‌ای می‌نامید و حمایت از مفید و بی‌ضرر بودن روش زباله‌سوزی، با انتقادهایی از سوی چهره‌هایی چون بپه گریلو مواجه شد. در انتخابات مقدماتی جناح چپ ایتالیا در سال ۲۰۱۲، ورونزی اعلام کرد که تمایل دارد به نیکی وندولا، نامزد چپ‌گرای حزب آزادی بوم‌شناسی، رأی دهد. در انتخابات شهرداری میلان در سال ۲۰۱۶ نیز از جوزپه سالا، نامزد ائتلاف مرکز-چپ و برندهٔ نهایی، حمایت کرد.

ورونزی با سلطانه سوزانا «سوزی» رازون ازدواج کرده بود؛ پزشک متخصص کودکان با ایمان یهودی و اصالت ترکی که از اردوگاه‌های کار اجباری نازی جان سالم به‌در برده بود. حاصل این ازدواج هفت فرزند بود—پنج پسر و دو دختر—که دو تن از آن‌ها، پائولو و جولیا، راه پدر را در پزشکی و جراحی ادامه دادند، و فرزند دیگر، آلبرتو ورونزی، به رهبری ارکستر روی آورد.

ورونزی در هشتم نوامبر ۲۰۱۶ در خانه‌اش در میلان در سن نودسالگی درگذشت. در پی درگذشت او، بسیاری از چهره‌های سیاسی و عمومی از جمله رئیس‌جمهور وقت ایتالیا سرجیو ماتارلا، نخست‌وزیر وقت ماتئو رنتزی، وزیر بهداشت وقت بئاتریس لورنزین، رئیس مجلس نمایندگان لورا بولدرینی، رئیس وقت مجلس سنا پیئترو گراسو، رئیس منطقهٔ لومباردی روبرتو مارونی، و شهردار میلان جوزپه سالا، با پیام‌هایی از او تجلیل کردند. مراسم خاکسپاری غیرمذهبی در کاخ مارینو برگزار شد و علاوه بر حضور شهردار، جمع زیادی از مردم عادی نیز در آن شرکت داشتند. پسرش آلبرتو با اجرای دو قطعهٔ موسیقی از لودویگ فان بتهوون و جاکومو پوچینی، یاد پدر را گرامی داشت. پس از مراسم، پیکر ورونزی سوزانده شد.^[۲۰]

یکی از کمپین‌های مختلفی که ورونزی ترویج می‌کرد، کمپین سال ۱۹۹۵ برای رفع جرم‌انگاری و تنظیم قانونی مصرف مواد مخدر سبک و مشتقات کنف بود، به‌ویژه به دلیل کاربردهای درمانی آن در زمینه تسکین درد. او معتقد بود که قانونی کردن این مواد تأثیرات مثبت دارد و سیاست آزاد مصرف مواد مخدر در سوئیس را مثال می‌آورد که باعث کاهش تعداد معتادان شده است.

ورونزی همچنین از اعضای تضمین‌کننده انجمن «آزادی و عدالت» بود که در دفاع از دولت سکولار و حفظ توازن قوا فعالیت می‌کند. او از طرفداران استفاده از موجودات دست‌کاری‌شده ژنتیکی نیز بود. در مارس ۲۰۰۵، در جریان کنفرانسی دربارهٔ ارتباطات محیط‌زیستی، به وجود سموم در برخی مواد غذایی، مانند پولنتا، سیب‌زمینی، آرد و ریحان اشاره کرد. این اظهارنظر که در مطبوعات ایتالیا از جمله کوریره دلا سِرا، ایل جورنااله، ایل جورنو، ایل مساجرو، لا رپوبلیکا، ایل سکولو دیکسن، و لا استامپا به‌طور گسترده منتشر شد، خشم فعالان جنبش غذای آهسته، تولیدکنندگان ارگانیک و مخالفان قانونی کردن موجودات دست‌کاری‌شده ژنتیکی، از جمله بپه گریلو، را برانگیخت.

در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۶، به مناسبت دریافت مدرک افتخاری علوم و فناوری کشاورزی از دانشگاه ناپل فدریکو دوم، ورونزی بار دیگر تأکید کرد که «مهندسی ژنتیک عصای جادویی برای حل مشکلات بشریت نیست، اما روشی بسیار هوشمندانه برای مقابله با گرسنگی جهانی، کاهش تأثیر سموم کشاورزی و مبارزه با بیابان‌زایی است.»

در سال ۲۰۰۸، ورونزی اعلام کرد که در اصل با شنود تلفنی مخالف است.^[۲۱] او همچنین با مجازات اعدام و حبس ابد مخالفت داشت و در قالب همکاری با انجمن «علم برای صلح» کارزاری برای لغو این مجازات‌ها به راه انداخت. به باور او، سامانهٔ عصبی انسان ثابت و تغییرناپذیر نیست، بلکه به‌واسطهٔ سلول‌های بنیادی مغز، توانایی تولید سلول‌های جدید را دارد؛ بنابراین، فردی که بیست سال پیش زندانی شده، همان فرد سابق نیست. برای هر انسان امکان تغییر و تحول وجود دارد. افزون بر این، مطالعات ژنتیکی نشان می‌دهند که خشونت یک الزام زیستی نیست، بلکه پیام اصلی کد ژنتیکی ما، تداوم نوع بشر و گرایش طبیعی به همبستگی است.

در سال ۲۰۰۹، ورونزی به‌عنوان سفیر جنبش «اینترنت برای صلح» منصوب شد—جنبشی که توسط نشریهٔ وایرد ایتالیا بنیان‌گذاری شد و هدف آن معرفی اینترنت به‌عنوان نامزد جایزهٔ صلح نوبل در سال ۲۰۱۰ بود. در همان سال، از طریق بنیاد اومبرتو ورونزی، پروژهٔ «علم برای صلح» را نیز راه‌اندازی کرد؛ جنبشی بین‌المللی با حضور چهره‌های برجستهٔ علمی، از جمله چندین برندهٔ جایزهٔ نوبل، که هدف آن بررسی ریشه‌های منازعات و نابرابری‌ها با رویکرد علمی و ارائهٔ راه‌حل‌های عملی برای رفع آن‌ها بود.

ورونزی که خود را «صلح‌طلبی افراطی» می‌دانست، در این زمینه اظهار داشت که جنبش صلح جهانی را آغاز کرده، اما به معنای تولستویی آن—صلح نه فقط به‌عنوان فقدان جنگ، بلکه به‌عنوان بازگشت به وضعیت طبیعی، آرام و ژرف اندیشهٔ انسانی. او گفت که این جنبش در برابر جنگ‌ها، سلاح‌ها، سوءاستفاده از قدرت، خشونت، مجازات اعدام، و در حمایت از زنانی که در بسیاری از کشورها هویت‌شان پایمال می‌شود، مبارزه می‌کند. از این رو، می‌توان آن را جنبشی بزرگ برای نفی خشونت دانست.

ورونزی در طول سال‌ها دیدگاه‌های خود را دربارهٔ مسائل اخلاقی و زیست‌اخلاقی در قالب مصاحبه‌ها، مناظره‌های تلویزیونی و آثار مکتوبش به‌صورت عمومی بیان کرد و به‌عنوان حامی حقوق مدنی شناخته می‌شد. او با اعتصاب پزشکان در اصل مخالف بود و گفته بود: «اعتصاب ابزاری مشروع برای مبارزه است… اما به‌نظر من نه برای پزشکانی که در بیمارستان‌ها کار می‌کنند.»

در سال ۱۹۸۱، از سوی بریگادهای سرخ تهدید به مرگ شد. ورونزی خود را اگنوستیک می‌دانست و به هیچ‌گونه زندگی پس از مرگ باور نداشت. او معتقد بود که انسان نباید مرگ را لحظه‌ای وحشتناک تلقی کند، بلکه باید آن را به‌عنوان ضرورتی زیستی پذیرفت. ورونزی از اتانازی فعال حمایت می‌کرد و حق هر فرد برای پایان دادن به زندگی خود در صورت رنج شدید یا از دست رفتن کرامت انسانی را به رسمیت می‌شناخت. او بر ضرورت قانون‌گذاری ملی در این زمینه تأکید داشت و قانون اتانازی هلند را نقطهٔ شروع مناسبی می‌دانست. همچنین کارزاری برای معرفی وصیت‌نامهٔ زیستی به‌عنوان توافقی الزام‌آور میان پزشک و بیمار ناتوان به راه انداخت.^[۲۲] در حوزهٔ حقوق خانواده نیز، ورونزی از ازدواج برابر و حق فرزندخواندگی برای افراد LGBT حمایت می‌کرد. این مواضع، بخشی از تعهد گستردهٔ او به کرامت انسانی، آزادی فردی، و عدالت اجتماعی بود.

ورونزی شخصاً با سقط جنین مخالف بود و آن را «رویدادی تراژیک و آسیب‌زا که همه مایلند از آن اجتناب کنند» توصیف می‌کرد، اما در عین حال با قوانین ضدسقط جنین نیز مخالف بود و از قانونی شدن سقط جنین حمایت می‌کرد تا از «کسانی که با این مسئله مواجه می‌شوند» محافظت شود. او استدلال می‌کرد که جرم‌انگاری سقط جنین مانع انجام آن نمی‌شود و در واقع قانون سقط جنین در ایتالیا باعث کاهش تعداد سقط‌ها شده است. همچنین او از مصرف قرص‌های جلوگیری از بارداری حمایت می‌کرد، زیرا معتقد بود که این قرص‌ها می‌توانند خطر ابتلا به سرطان تخمدان را کاهش دهند، و از داروی میفپرستون نیز حمایت می‌کرد.

ورونزی همچنین به برتری اخلاقی و فکری زنان نسبت به مردان باور داشت. او نوشته است: «عظمت یک زن ذاتی و کامل است، عظمت ژنتیکی زیرا بر اساس ترکیبی از دی‌ان‌ای و ویژگی‌های ذهنی شکل می‌گیرد که منجر به توانایی بهتر در سازگاری می‌شود.» از نظر او، زنان نسبت به درد و خستگی مقاوم‌ترند، وفاداری بیشتری به شرکت یا نهادی که نمایندگی می‌کنند دارند، کمتر پرخاشگرند، تصمیم‌گیرنده‌ترند و بیشتر به هماهنگی، صلح و پیشرفت مدنی متعهد هستند.

ورونزی یک گیاه‌خوار اخلاق‌مدار و مدافع حقوق حیوانات بود. او به دلایل اخلاقی گیاه‌خوار بود، اما هم‌زمان فواید سلامتی رژیم گیاه‌خواری لاکتو-اُوو را نیز ترویج می‌کرد. در سال ۲۰۱۲، ورونزی همراه با ماریو پاپاگالو کتابی با عنوان «به سوی انتخاب گیاه‌خواری» منتشر کرد که شامل ۲۰۰ دستور غذای گیاه‌خواری بود.

او از استفاده از موجودات دست‌کاری‌شده ژنتیکی حمایت می‌کرد و آن را روشی برای تولید غذا با قابلیت‌های تغذیه‌ای بالاتر و عاری از مواد بالقوه سرطان‌زا می‌دانست. ورونزی مخالفان این تکنولوژی را به دلیل کمبود دانش علمی مورد انتقاد قرار داد. در یک کنفرانس عمومی در سال ۲۰۰۵، او اظهار داشت که برخی سموم موجود در غذاهای خاص، نه موجودات دست‌کاری‌شده ژنتیکی، عامل ایجاد سرطان هستند؛ اظهارنظری که باعث انتقاد و جنجال‌های مختلف، از جمله از سوی جنبش غذای آهسته، شد. در بیانیه‌ای در سال ۲۰۰۶، او بار دیگر تأکید کرد که موجودات دست‌کاری‌شده ژنتیکی می‌توانند برای مقابله با گرسنگی جهانی، کاهش تأثیر سموم کشاورزی و مبارزه با بیابان‌زایی مورد استفاده قرار گیرند.

ورونزی سیزده مدرک افتخاری ملی و بین‌المللی در پزشکی، بیوتکنولوژی پزشکی، علوم کشاورزی، علوم تربیتی و فیزیک دریافت کرد. در ۸ نوامبر ۱۹۷۴، مدال طلای شایستگی در بهداشت عمومی به او اهدا شد. در ۵ ژانویه ۱۹۸۲، نشان شوالیه بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا به او اعطا شد. در سال ۱۹۸۳، جایزه مردان مینروا آنا ماریا مامولیتی «به خاطر تعهدش به تحقیقات علیه سرطان‌های زنان» به او اهدا شد. در سال ۲۰۰۲، ورونزی جایزه بین‌المللی ملک فیصل را دریافت کرد.^[۲۳] در این رابطه، او اظهار داشت: «در سال‌های اخیر، من به‌طور فزاینده‌ای درگیر درمان زنان مسلمان بوده‌ام. آنها پس از دریافت جایزه بین‌المللی ملک فیصل در عربستان سعودی در سال ۲۰۰۲ به خاطر مطالعاتم در زمینه جراحی محافظه‌کارانه سینه، شروع به مراجعه به من و انجام عمل جراحی در مؤسسه اروپایی انکولوژی کردند. در واقع، برای جهان اسلام، این تقدیر نوعی جایزه نوبل است.»^[۲۴]

اومبرتو ورونزی در طول زندگی حرفه‌ای و علمی خود، افتخارات متعددی دریافت کرد که نشان‌دهندهٔ تأثیر گستردهٔ او در حوزهٔ پزشکی، فرهنگ و صلح جهانی بود. او به‌عنوان شهروند افتخاری چندین شهر ایتالیا شناخته شد، از جمله:

• آستی در ۳۱ ژانویهٔ ۲۰۰۴
• مونته آرجنتاریو در سال ۲۰۰۶
• اینورونو در سال ۲۰۱۵

در سال ۲۰۰۹، جایزهٔ «آمریکا» از بنیاد ایتالیا–آمریکا به او اهدا شد. در دوم اوت ۲۰۱۰، بخشی از ساحل جِزولو به نام او نام‌گذاری شد. دو سال بعد، در ۲۰۱۲، جایزهٔ «هنر، علم و صلح» را به‌پاس یک عمر فعالیت دریافت کرد.

در سال ۲۰۱۴، ورونزی نخستین جایزهٔ ملی «پشم زرین وسپاسیانو گونزاگا» را دریافت کرد؛ جایزه‌ای که به افرادی تعلق می‌گیرد که «بدون محدودیت سن، ملیت، جنسیت، جایگاه، حرفه یا وابستگی سیاسی و مذهبی، به‌طرز استثنایی به جامعه خدمت کرده‌اند». این جایزه به‌خاطر «دستاوردهای خارق‌العادهٔ علمی در زمینهٔ تحقیقات، پیشگیری، تشخیص و درمان سرطان» به او تعلق گرفت.

در مارس ۲۰۱۷، مدرسهٔ اروپایی سرطان‌شناسی که خود ورونزی بنیان‌گذارش بود، جایزه‌ای با عنوان «جایزهٔ یادبود اومبرتو ورونزی» پایه‌گذاری کرد؛ جایزه‌ای دوسالانه که به پژوهشگرانی تعلق می‌گیرد که در پیشبرد درمان سرطان پستان نقش برجسته‌ای داشته‌اند. نخستین دریافت‌کنندهٔ این جایزه، جوزپه کوریلیانو بود.

• در کودکی یک رؤیا داشتم: میان پژوهش و درمان، مبارزه من با سرطان (۲۰۰۲)
• یک نوازش برای بهبود. پزشکی نوین میان علم و وجدان (با ماریو پاپاگالو، ۲۰۰۵)
• حق مرگ. آزادی فرد سکولار در مواجهه با رنج (۲۰۰۵)
• لقاح کمکی. تأملات هشت حقوقدان بزرگ (۲۰۰۵، پیشگفتار)
• بودن سکولار (با آلن الکان، ۲۰۰۷)
• سایه و نور. مبارزه من با بیماری (۲۰۰۸)
• دربارهٔ عشق و درد زنان (۲۰۱۰)
• علم و صلح (با آلِساندرو چکی پائونه، ۲۰۱۱)
• حق رنج نکشیدن. مراقبت‌های تسکینی، وصیت‌نامه زیستی، مرگ آرام (۲۰۱۱)
• به سوی انتخاب گیاه‌خواری. پیشگیری از سرطان حتی از طریق تغذیه (با ماریو پاپاگالو، ۲۰۱۱)
• طول عمر (۲۰۱۲)
• مسئولیت زندگی (۲۰۱۳، با جووانی رِاله)
• رژیم روزه‌داری. کاهش وزن و پیشگیری از بیماری‌ها از طریق محدودیت کالری (۲۰۱۳)
• حرفه انسان بودن (۲۰۱۴)
• دنیای من زن است (۲۰۱۵، با ماریا جووانی لوینی)
• سه شب در هفته. ۳۰۰ فیلم، ۱۲ سال عشق به سینما (۲۰۱۵)
• سرطان پستان: نوآوری‌ها در پژوهش و مدیریت (با آرون گلدهیرش، ۲۰۱۷)
• حق انسانی بودن (۲۰۱۸)
• اسرار زندگی طولانی (با ماریو پاپاگالو، ۲۰۲۱)