شومی اوکاوا
شومئی اوکاوا | |
|---|---|
大川 周明 | |
 شومئی اوکاوا، ح. ۱۹۳۶ | |
| زادهٔ | ۶ دسامبر ۱۸۸۶ ساکاتا، یاماگاتا، ژاپن |
| درگذشت | ۲۴ دسامبر ۱۹۵۷ (۷۱ سال) توکیو، ژاپن |
| تحصیلات | دانشگاه امپراتوری توکیو، ۱۹۱۱؛ دکتری ۱۹۲۶ |
| پیشه(ها) | آموزگار، فیلسوف سیاسی، پژوهشگر اسلامی، تاریخدان |
| کارفرماها |
|
| شناختهشده برای |
|
| اتهامهای جزایی |
|
| والدین | شوکیه اوکاوا (درگذشت ۱۹۱۴) |
| یادداشتها | |
شومئی اوکاوا (大川 周明 Ōkawa Shūmei, ۶ دسامبر ۱۸۸۶ – ۲۴ دسامبر ۱۹۵۷)، مشهور به «گوبلز ژاپنی»، یک ملیگرای ژاپنی و نویسندهٔ پانآسیاییگرا بود که بهواسطهٔ آثارش دربارهٔ تاریخ ژاپن، فلسفه دین، فلسفهٔ هندی و استعمار شناخته میشود.
اوکاوا نوعی از پانآسیاییگرایی را ترویج میکرد که همبستگی آسیایی را پوششی برای امپراتوری استعماری ژاپن و باور به برتری نژادی ژاپنی میدانست.[۳][۴] او یکی از بنیانگذاران گروه تندروی ملیگرای ژاپنی یوزونشا بود و در سال ۱۹۲۶ اثر تأثیرگذار خود، ژاپن و راه ژاپنیان (Nihon oyobi Nihonjin no michi) را منتشر کرد که تا پایان جنگ جهانی دوم ۴۶ بار تجدید چاپ شد. اوکاوا همچنین در چند تلاش برای کودتا توسط نیروهای دفاعازخود ژاپن مشارکت داشت، از جمله حادثهٔ مارس. پس از بازداشت در پی حادثهٔ مارس، با مداخلهٔ ژنرال کازوشیگه اوگاکی حمایت شد و به پنج سال زندان محکوم گردید که تنها دو سال آن را گذراند.[۵]
او به انتشار کتابها و مقالات بسیار ادامه داد و به ترویج این ایده کمک کرد که «برخورد تمدنها» میان شرق و غرب اجتنابناپذیر است و ژاپن تقدیر یافته است تا رهاییبخش و محافظ آسیا در برابر ایالات متحده و دیگر قدرتهای غربی باشد.[۶]
در محکمهٔ بینالمللی نظامی خاور دور پس از پایان جنگ جهانی دوم، اوکاوا بهعنوان یک ایدئولوگ محاکمه شد.[۷][۴] متفقین او را «گوبلز ژاپن» توصیف کردند،[۳] و از میان ۲۸ متهم دادگاه، تنها فردی بود که مقام نظامی یا دولتی نداشت. پروندهٔ او زمانی بسته شد که ناتوان از حضور در دادگاه تشخیص داده شد.[۸] نوشتههای اوکاوا در رأی نهایی بهعنوان بخشی از شواهد جرم توطئه برای ارتکاب جنایت تجاوز استفاده شد. ایدئولوژی ملیگرایی افراطی راست-چپ او نیز مشابه بلشویسم ملی، اشتراسریسم، کمونیسم ملی و جوچه در نظر گرفته شد.[۴]
اوایل زندگی
اوکاوا در سال ۱۸۸۶ در ساکاتا، یاماگاتا، ژاپن به دنیا آمد. او در سال ۱۹۱۱ از دانشگاه امپراتوری توکیو فارغالتحصیل شد؛ جایی که در آن به مطالعهٔ ادبیات وداها و فلسفهٔ کلاسیک هندی پرداخته بود. پس از فارغالتحصیلی، اوکاوا برای دفتر ستاد کل نیروی زمینی امپراتوری ژاپن بهعنوان مترجم کار میکرد. او آشنایی گستردهای با زبانهای عربی، آلمانی، فرانسوی، انگلیسی، انسکریت و پالی داشت.[۹]
اوکاوا در سالهای دانشگاه مدتی کوتاه با سوسیالیسم همدلی داشت، اما در تابستان ۱۹۱۳ با خواندن نسخهای از کتاب هند نو، یا هند در گذار (نسخهٔ نخست ۱۸۸۶، بازنگریشدهٔ ۱۹۰۵) نوشتهٔ سر هنری کاتن که دربارهٔ وضعیت سیاسی معاصر هند بود، از «جهانیگرایی کامل» (sekaijin) فاصله گرفت و به پانآسیاییگرایی گرایش یافت. همان سال، مقالاتی از آناگاریکا دارماپالا و مولوی برکتالله در مجلهٔ مِچی منتشر شد؛ مجلهای که توسط سازمان دینی دوکایی چاپ میشد و اوکاوا بعدها نقشی برجسته در آن ایفا کرد. در دوران تحصیل، او مدتی کوتاه میزبان رهبر استقلالطلب هندی راش بهاری بوز نیز بود.
پس از سالها مطالعهٔ فلسفههای خارجی، اوکاوا بیش از پیش به این باور رسید که راهحل مشکلات اجتماعی و سیاسی ژاپن، اتحاد با جنبشهای استقلالطلب آسیایی، احیای فلسفهٔ ژاپنی پیشامدرن و تأکید دوباره بر اصول کوکوتای است.[۱۰]
ایدئولوگ ملیگرا
در سال ۱۹۱۸، اوکاوا در شرکت راهآهن جنوب منچوری و در ادارهٔ پژوهشهای آسیای شرقی آن مشغول به کار شد. او همراه با کیتا ایکی گروه گفتوگوی ملیگرایانه و باشگاه سیاسی یوزونشا را بنیان گذاشت. در دههٔ ۱۹۲۰، او مدرس تاریخ و سیاست استعمار در دانشگاه تاکوشوکو شد و در همانجا به ایجاد گروههای دانشجویی سرمایهداریستیز و ملیگرا کمک کرد.[۱۱] در همین دوران، او نظریهٔ سهگانهسازی اجتماعی رودولف اشتاینر را در ژاپن معرفی کرد و با موریهه اوشیبا، بنیانگذار آیکیدو، دوستی نزدیکی برقرار نمود.
در سال ۱۹۲۲، اوکاوا کتاب برخی مسائل در آسیای در حال احیا را منتشر کرد. او جنبشهای آغازشده توسط مهاتما گاندی در هند و مصطفی کمال آتاترک در ترکیه را نمونههای نوظهور احیای آسیایی میدانست.[۱۲]
اوکاوا به روایت تاریخیای باور داشت که بر دوگانگی تمدنهای شرقی و غربی استوار بود. او مینوشت: «تاریخ جهان، در معنای واقعی این واژه، چیزی نیست جز شرحی از دشمنی، کشمکش و یگانگی میان مشرق و مغرب.»[۴] اوکاوا نوعی پانآسیاییگرایی را ترویج میکرد که همبستگی آسیایی را پوششی برای امپراتوری استعماری ژاپن و باور به برتری نژادی ژاپنی میدانست.[۳][۴] او مینوشت که میان ژاپن و ایالات متحده جنگی «برای بنیانگذاری جهانی نو» روی خواهد داد.[۴]
در سال ۱۹۲۶، اوکاوا اثر مشهور و اثرگذار خود را منتشر کرد: ژاپن و راه ژاپنیان (Nihon oyobi Nihonjin no michi)؛ اثری که چنان محبوب شد که تا پایان جنگ جهانی دوم ۴۶ بار تجدید چاپ گردید. او به انتشار کتابها و مقالات متعدد ادامه داد و به ترویج این ایده کمک کرد که یک «برخورد تمدنها» میان شرق و غرب اجتنابناپذیر است و ژاپن سرنوشت یافته تا رهاییبخش و محافظ آسیا در برابر ایالات متحده و دیگر قدرتهای غربی باشد.[۶]
تلاشها برای کودتا
در اوایل دههٔ ۱۹۳۰، اوکاوا در چندین تلاش برای کودتا توسط نیروهای دفاعازخود ژاپن مشارکت داشت.
در جریان حادثهٔ مارس، اوکاوا از رهبرانِ تلاش برای برپایی شورشی در برابر ساختمان دایت ملی در توکیو بود؛ شورشی که قرار بود آغازگر کودتا باشد. هنگامیکه شورش شکل نگرفت، اوکاوا نامهای به ژنرال کازوشیگه اوگاکی نوشت و در آن طرح کودتا را توضیح داد و از او درخواست همکاری کرد. اوگاکی این درخواست را نپذیرفت، اما زمانیکه کودتاچیان پس از تلاش دوباره برای آغاز شورش بازداشت شدند، او برای سرپوش گذاشتن بر کل ماجرا مداخله کرد و اطمینان داد که مجازاتها بسیار سبک باشد.[۱۳][۱۴]
بهدلیل نقش اوکاوا در حادثهٔ مارس، او در سال ۱۹۳۵ به پنج سال زندان محکوم شد.[۵] او پس از تنها دو سال آزاد شد و مدتی کوتاه به شرکت راهآهن جنوب منچوری بازگشت، سپس در سال ۱۹۳۹ سمتی را بهعنوان استاد در دانشگاه هوسی پذیرفت.
محکمهٔ جنایات جنگی توکیو
در محکمهٔ بینالمللی نظامی خاور دور پس از پایان جنگ جهانی دوم، اوکاوا بهعنوان یک متهم ردیف اول و بر پایهٔ نقش او بهعنوان یک ایدئولوگ تحت پیگرد قرار گرفت.[۷][۴] از میان ۲۸ نفری که با این اتهام محاکمه شدند، او تنها فردی بود که نه افسر نظامی بود و نه مقام دولتی. متفقین او را «گوبلز ژاپن» نامیدند[۳] و اعلام کردند که او مدتهاست برای جنگی میان ژاپن و غرب تحریک میکرده است. برای نمونه، او در کتاب سال ۱۹۲۴ خود، آسیا، اروپا، و ژاپن، جنگی اجتنابناپذیر میان تمدنهای شرقی و غربی —به رهبری ژاپن و ایالات متحده— را پیشبینی کرده بود و دربارهٔ چیزی مینوشت که بعدها «مأموریت والا و متعالی ژاپن در جنگ جهانی آینده» توصیفش کرد.[۴]
در جلسات پیشدادرسی، اوکاوا مدعی شد که نوشتههای سال ۱۹۲۴ او صرفاً ترجمه و شرحی بر فلسفهٔ ژئوپولیتیک ولادیمیر سولویوف بوده و «لزومی ندارد به معنای طرحی برای حملهٔ ژاپن تلقی شود».[۴]
در طول محاکمه، رفتار اوکاوا نامتعادل و غیرعادی بود: با لباس خواب در دادگاه حاضر میشد، پابرهنه مینشست و یک بار به سر هیدهکی توجو، نخستوزیر پیشین، سیلی زد و به آلمانی فریاد زد: «!Inder! Kommen Sie» («هندی! بیا اینجا!»). او همچنین یکبار فریاد زد: «این پردهٔ اول نمایش کمدی است!» روانپزشک نیروی زمینی ایالات متحدهٔ آمریکا، دانیل جف، او را معاینه کرد و گزارش داد که او ازنظر روانی قادر به حضور در دادگاه نیست. قاضی ریاستکننده، ویلیام وب، نتیجه گرفت که او دچار بیماری روانی است و پروندهٔ او را مختومه کرد. برخی تصور میکردند که او در حال تظاهر به دیوانگی است.[۸] بهواسطهٔ این تشخیص، او از سرنوشتی که گریبان دیگر متهمان را گرفت —اعدام هفت نفر و زندان برای دیگران— گریخت.[۱۵][۸]
نوشتههای اوکاوا توسط دادستانی و در رأی نهایی دادگاه، بهعنوان بخشی از شواهد اتهام «توطئه برای ارتکاب جنایت تجاوز» مورد استفاده قرار گرفت.[۴]
پس از جنگ
اوکاوا از زندان به یک بیمارستان ارتش آمریکا در ژاپن منتقل شد، جایی که بیماری روانی او ناشی از سیفلیس تأیید گردید. سپس به بیمارستان متروپولیتن ماتسوزاوا توکیو، یک بیمارستان روانپزشکی، منتقل شد؛ جایی که او سومین ترجمهٔ ژاپنی قرآن را به پایان رساند.[۱۶] او در سال ۱۹۴۸، اندکی پس از پایان محاکمه، از بیمارستان مرخص شد. او سالهای پایانی زندگی خود را صرف نگارش خاطراتش با عنوان دروازهٔ آرامش کرد.
در اکتبر ۱۹۵۷، نخستوزیر هند جواهر لعل نهرو درخواست دیدار با او را در جریان سفری کوتاه به ژاپن مطرح کرد. این دعوتنامه توسط یک مقام سفارت هند به خانهٔ اوکاوا رسانده شد، اما مشخص شد اوکاوا در بستر مرگ افتاده و قادر به خروج از خانه نیست. او در ۲۴ دسامبر ۱۹۵۷ درگذشت.[۱۷]
آثار مهم
- «برخی مسائل در آسیای در حال احیا» (復興亜細亜の諸問題)، ۱۹۲۲.
- «پژوهشی دربارهٔ روح ژاپنی» (日本精神研究)، ۱۹۲۴.
- «پژوهش دربارهٔ شرکتهای دارای امتیاز استعمار» (特許植民会社制度研究)، ۱۹۲۷.
- «تاریخ ملی» (国史読本)، ۱۹۳۱.
- «۲۶۰۰ سال تاریخ ژاپن» (日本二千六百年史)، ۱۹۳۹.
- «تاریخ تجاوز انگلوساکسونها در آسیای شرقی» (米英東亜侵略史)، ۱۹۴۱.
- پرفروش در ژاپن طی جنگ جهانی دوم
- «مقدمهای بر اسلام» (回教概論)، ۱۹۴۲.
- «قرآن» (ترجمهٔ ژاپنی)، ۱۹۵۰.
ترجمهٔ قرآن
اوکاوا در سی سالگی کار ترجمه قرآن را آغاز کرد. ترجمه او به صورت پیوسته تا سورهٔ توبه در یک مجلهٔ محلی به چاپ میرسید. اوکاوا پس از گذراندن دوران نقاهت در بیمارستان و بهبودی نسبی، به مدت دو سال وقت خود را صرف ترجمهٔ قرآن کرد که این ترجمه در سال ۱۹۵۰ به چاپ رسید.
پانویس
- ↑ "Okawa Shumei". Merriam Webster's Biographical Dictionary. مریام-وبستر. اسپرینگفیلد (ماساچوست): Gale. 1995. GALE|K1681157864. Retrieved 20 January 2014.
- ↑ Yoshimi, Takeuchi, Profile of Asian Minded Man X: Okawa Shumei (PDF), archived from the original (PDF) on 27 September 2007, retrieved 20 January 2014.
- 1 2 3 4 Hofnung, Tamar (30 January 2024). "When Anticolonialism Masks Authoritarianism". TIME. Retrieved 7 February 2024.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Aydin, Cemil (3 March 2008). "Japan's Pan-Asianism and the Legitimacy of Imperial World Order, 1931-1945". The Asia-Pacific Journal: Japan Focus. 6 (3).
- 1 2 Jansen, The Making of Modern Japan, p. 572.
- 1 2 Wakabayashi, Modern Japanese Thought, pp. 226–227.
- 1 2 15 March 1946 Tavenner Papers & IMTFE Official Records – Files on Defendants; Okawa, Oshima 1946 University of Virginia Law Library.
- 1 2 3 Halzack, Sarah (17 January 2014). "A Curious Madness: An American Combat Psychiatrist, a Japanese War Crimes Suspect, and an Unsolved Mystery from World War II". واشینگتن پست. p. B7. Retrieved 30 January 2014. (review of book by Eric Jaffe)
- ↑ Wakabayashi, Modern Japanese Thought, p. 226.
- ↑ Samuels, Securing Japan: Tokyo's Grand Strategy and the Future of East Asia, p. 18.
- ↑ Calvocoressi, The Penguin History of the Second World War p. 657.
- ↑ Aydin, C. (2007). The Politics of Anti-Westernism in Asia: Visions of World Order in Pan-Islamic and Pan-Asian Thought. Columbia Studies in International and Global History. Columbia University Press. p. 150. ISBN 978-0-231-13778-2. Retrieved 2023-07-23.
- ↑ Harries, Soldiers of the Sun: The Rise and Fall of the Imperial Japanese Army, p. 147.
- ↑ Samuels, Machiavelli's Children: Leaders and Their Legacies in Italy and Japan, p. 155.
- ↑ Maga, Judgment at Tokyo: The Japanese War Crimes Trials.
- ↑ While Ōkawa made reference to the Arabic original, he made his translation from about ten language editions, including English, Chinese, German, and French, as his knowledge of Arabic was only basic. See Krämer, "Pan-Asianism's Religious Undercurrents," pp. 627–630.
- ↑ Sekioka Hideyuki. Ōkawa Shūmei no Dai-Ajia-Shugi. Tokyo: کودانشا، 2007. p. 203.
منابع
- Calvocoressi, Peter; Wint, Guy; Pritchard, R John (1999). The Penguin History of the Second World War. لندن: Penguin. ISBN 0-14-028502-4.
- Jaffe, Eric (2014). A curious madness: an American combat psychiatrist, a Japanese war crimes suspect, and an unsolved mystery from World War II (First Scribner hardcover ed.). New York: Scribner. ISBN 978-1-4516-1205-9. LCCN 2013040208. Retrieved 20 January 2014.
eric jaffe.
- Jansen, Marius B. (2000). The Making of Modern Japan. انتشارات دانشگاه هاروارد. ISBN 0-674-00991-6.
- Krämer, Hans Martin (August 2014). "Pan-Asianism's Religious Undercurrents: The Reception of Islam and Translation of the Qur'ān in Twentieth-Century Japan". The Journal of Asian Studies. انتشارات دانشگاه کمبریج. 73 (3): 619–640. doi:10.1017/S0021911814000989. S2CID 55349358.
- Maga, Timothy P. (2001). Judgment at Tokyo: The Japanese War Crimes Trials. انتشارات دانشگاه کنتاکی. ISBN 0-8131-2177-9.
- Samuels, Richard J (2007). Securing Japan: Tokyo's Grand Strategy and the Future of East Asia. Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-4612-2.
- Wakabayashi, Bob (2007). Modern Japanese Thought. Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-4612-2.
پیوند به بیرون
- Ōkawa hitting Tojo بایگانیشده در ۱۱ آوریل ۲۰۲۲ توسط Wayback Machine illustration.
