اپرای پکن

اپرای پکن
«اپرای پکن» به زبان چینی ساده‌شده (بالا) و سنتی (پایین)
نویسه‌های چینی سنتی京劇
نویسه‌های چینی ساده‌شده京剧
معنای تحت‌اللفظی"capital drama"
نویسه‌های چینی سنتی京戲
نویسه‌های چینی ساده‌شده京戏
معنای تحت‌اللفظیCapital play
نویسه‌های چینی سنتی國劇
نویسه‌های چینی ساده‌شده国剧
معنای تحت‌اللفظیNational drama
نام پیشین (عمدتاً مورد استفاده در قرن نوزدهم)
نویسه‌های چینی سنتی皮黃
نویسه‌های چینی ساده‌شده皮黄
نام پیشین (عمدتاً مورد استفاده در سال‌های ۱۹۲۷–۱۹۴۹)
نویسه‌های چینی سنتی平劇
نویسه‌های چینی ساده‌شده平剧
معنای تحت‌اللفظیBeiping's drama

اپرای پکن (چینی: 京劇; پین‌یین: Jīngjù) شاخص‌ترین و فراگیرترین شکل اپرای چینی است که ترکیبی از موسیقی سازی، آواز، پانتومیم، هنرهای رزمی، رقص و حرکات آکروباتیک را دربر می‌گیرد. این هنر در پکن و در دوران میانهٔ دودمان چینگ (۱۶۴۴–۱۹۱۲) شکل گرفت و در میانهٔ قرن نوزدهم به‌طور کامل تکامل یافت و به رسمیت شناخته شد.[۱] اپرای پکن در دربار دودمان چینگ از محبوبیت بسیار زیادی برخوردار بود و امروزه یکی از گنجینه‌های فرهنگی چین به‌شمار می‌رود.[۲] گروه‌های اصلی اجراکنندهٔ این سبک هنری در شهرهای پکن، تیانجین و شانگهای مستقر هستند.[۳] این هنر در تایوان نیز حفظ شده و در آنجا با عنوان گوژو (چینی سنتی: 國劇; پین‌یین: Guójù; به معنای «اپرای ملی») شناخته می‌شود. افزون بر این، اپرای پکن به مناطقی مانند ایالات متحده و ژاپن نیز گسترش یافته است.[۴]

اپرای پکن چهار نوع نقش اصلی دارد: شِنگ (نقش مردان نجیب و قهرمان)، دان (نقش زنان)، جینگ (نقش مردان خشن یا قدرتمند) و چو (نقش دلقک یا شخصیت‌های طنز). گروه‌های نمایشی معمولاً چند بازیگر از هر نوع نقش را در کنار بازیگران فرعی و مکمل در اختیار دارند. با لباس‌هایی پر زرق و برق و رنگارنگ، بازیگران تنها نقطهٔ تمرکز بر روی صحنه‌های ساده و کم تزئین اپرای پکن هستند. بازیگران با بهره‌گیری از مهارت‌های سخنرانی، آواز، رقص و نبرد، حرکاتی نمادین و کنایه‌آمیز (و نه واقع‌گرایانه) اجرا می‌کنند. در این هنر، زیبایی حرکات مهم‌ترین معیار ارزیابی مهارت بازیگر است. همچنین بازیگران به مجموعه‌ای از قواعد و سبک‌های نمایشی پایبند هستند که به تماشاگر کمک می‌کند خط داستانی نمایش را بهتر دنبال کند.[۵] هر حرکت باید به‌گونه‌ای با موسیقی هماهنگ باشد تا لایه‌های معنایی آن به درستی منتقل شود. موسیقی اپرای پکن به دو سبک اصلی تقسیم می‌شود: شی‌پی (西皮) و اِرهوانگ (二黄). ساختارهای موسیقایی آن شامل آریاها، ملودی‌های ثابت و الگوهای کوبه‌ای است.[۶] مخزن نمایشی اپرای پکن بیش از ۱۴۰۰ نمایشنامه را در بر می‌گیرد که عمدتاً بر پایهٔ تاریخ چین، افسانه‌های عامیانه و به‌طور فزاینده‌ای، زندگی معاصر شکل گرفته‌اند.[۷]

اپرای سنتی پکن در دوران انقلاب فرهنگی چین (۱۹۶۶–۱۹۷۶) به‌عنوان نمایندهٔ «تفکرات فئودالی» و «بورژوایی» مورد انتقاد قرار گرفت و تا پایان آن دوره، عمدتاً با اپراهای انقلابی جایگزین شد. پس از پایان انقلاب فرهنگی، این دگرگونی‌ها تا حد زیادی بازگردانده شدند. در سال‌های اخیر، اپرای پکن در واکنش به کاهش شمار تماشاگران، تلاش‌هایی برای اصلاح و نوسازی انجام داده است؛ از جمله بهبود کیفیت اجرا، افزودن عناصر جدید نمایشی، کوتاه کردن نمایش‌ها و اجرای نمایش‌نامه‌های نو و اصیل.

منابع

Citations

  1. ↑ (Goldstein 2007، page 3.)
  2. ↑ (Mackerras 1976، pages 473–501.)
  3. ↑ (Wichmann 1990، pages 146–178.)
  4. ↑ (Rao 2000، pages 135–162.)
  5. ↑ (Wichmann 1991، page 360.)
  6. ↑ (Guy 1990، pages 254–259)
  7. ↑ (Wichmann 1991، pages 12–16.)

Sources

Journal articles
  • Banu, Georges; Wiswell, Ella L.; Gibson, June V. (1986). "Mei Lanfang: A Case against and a Model for the Occidental Stage". Asian Theatre Journal. 3 (2): 153–178. doi:10.2307/1124399. JSTOR 1124399.
  • Brockbank, J. Philip (1988). "Shakespeare Renaissance in China". Shakespeare Quarterly. 39 (2): 195–204. doi:10.2307/2870630. JSTOR 2870630.
  • Chang, Donald; Mitchell, John D.; Yeu, Roger (1974). "How the Chinese Actor Trains: Interviews with Two Peking Opera Performers". Educational Theatre Journal. 26 (2): 183–191. doi:10.2307/3206634. JSTOR 3206634.
  • Chang, Huei-Yuan Belinda (1997). "A Theatre of Taiwaneseness: Politics, Ideologies, and Gezaixi". TDR. 41 (2): 111–129. doi:10.2307/1146628. JSTOR 1146628.
  • Chen, Jingsong (1997). "To Make People Happy, Drama Imitates Joy: The Chinese Theatrical Concept of Mo". Asian Theatre Journal. 14 (1): 38–55. doi:10.2307/1124084. JSTOR 1124084.
  • Chou, Hui-ling (1997). "Striking Their Own Poses: The History of Cross-Dressing on the Chinese Stage". TDR. 41 (2): 130–152. doi:10.2307/1146629. JSTOR 1146629.
  • Diamond, Catherine (1994). "Kingdom of Desire: The Three Faces of Macbeth". Asian Theatre Journal. 11 (1): 114–133. doi:10.2307/1124387. JSTOR 1124387.
  • Fei, Faye Chunfang; Sun, William Huizhu (2006). "Othello and Beijing Opera: Appropriation As a Two-Way Street". TDR. 50 (1): 120–133. JSTOR 4492662.
  • Goldstein, Joshua (1999). "Mei Lanfang and the Nationalization of Peking Opera, 1912-1930". East Asian Cultures Critique. 7 (2): 377–420. doi:10.1215/10679847-7-2-377. S2CID 144119467.
  • Guy, Nancy A. (1990). "BThe Appreciation of Chinese Opera: A Reply to Ching-Hsi Perng". Asian Theatre Journal. 7 (2): 254–259. doi:10.2307/1124341. JSTOR 1124341.
  • Guy, Nancy A. (1995). "Peking Opera as "National Opera" in Taiwan: What's in a Name?". Asian Theatre Journal. 12 (1): 85–103. doi:10.2307/1124469. JSTOR 1124469.
  • Guy, Nancy (1999). "Governing the Arts, Governing the State: Peking Opera and Political Authority in Taiwan". Ethnomusicology. 43 (3): 508–526. doi:10.2307/852559. JSTOR 852559.
  • Guy, Nancy (2001). "Brokering Glory for the Chinese Nation: Peking Opera's 1930 American Tour". Comparative Drama. 35 (3/4): 377–392. doi:10.1353/cdr.2001.0025. JSTOR 41154150. S2CID 192074009.
  • Lau, Jenny Kwok Wah (1995). ""Farewell My Concubine": History, Melodrama, and Ideology in Contemporary Pan-Chinese Cinema". Film Quarterly. 49 (1): 16–27. doi:10.1525/fq.1995.49.1.04a00030. JSTOR 1213489.
  • Hsu, Dolores Menstell (1964). "Musical Elements of Chinese Opera". The Musical Quarterly. 50 (4): 439–451. doi:10.1093/mq/L.4.439. JSTOR 740955.
  • Huang Jinpei (1989). "Xipi and Erhuang of Beijing and Guangdong styles". Asian Music. 20 (2): 152–195. doi:10.2307/834024. JSTOR 834024.
  • Mackerras, Colin Patrick (1976). "Theatre and the Taipings". Modern China. 2 (4): 473–501. doi:10.1177/009770047600200404. JSTOR 188958. S2CID 144595388.
  • Mackerras, Colin (1984). "Drama and Politics in the China of the Twelfth Party Congress". Asian Theatre Journal. 1 (2): 147–165. doi:10.2307/1124562. JSTOR 1124562.
  • Perng, Ching-Hsi (1989). "At the Crossroads: Peking Opera in Taiwan Today". Asian Theatre Journal. 6 (2): 124–144. doi:10.2307/1124455. JSTOR 1124455.
  • Rao, Nancy Yunhwa (2000). "Racial Essences and Historical Invisibility: Chinese Opera in New York, 1930". Cambridge Opera Journal. 12 (2): 135–162. doi:10.1017/S095458670000135X. JSTOR 3250710.
  • Rodríguez, Héctor (1998). "Questions of Chinese Aesthetics: Film Form and Narrative Space in the Cinema of King Hu". Cinema Journal. 38 (1): 73–97. doi:10.2307/1225736. JSTOR 1225736.
  • Thorpe, Ashley (2005). "Only Joking? The Relationship between the Clown and Percussion in "Jingju"". Asian Theatre Journal. 22 (2): 269–292. doi:10.1353/atj.2005.0034. JSTOR 4137134. S2CID 161408409.
  • Ward, Barbara E. (1979). "Not Merely Players: Drama, Art and Ritual in Traditional China". Man. 14 (1): 18–39. doi:10.2307/2801638. JSTOR 2801638.
  • Wichmann, Elizabeth (1990). "Tradition and Innovation in Contemporary Beijing Opera Performance". TDR. 34 (1): 146–178. doi:10.2307/1146013. JSTOR 1146013.
  • Wichmann, Elizabeth (1994). "Xiqu Research and Translation with the Artists in Mind (in Symposium: What More Do We Need to Know about Chinese Theatre?)". Asian Theatre Journal. 11 (1): 96–119. JSTOR 1124385.
  • Wichmann-Walczak, Elizabeth (2000). "'Reform' at the Shanghai Beijing Opera Company and Its Impact on Creative Authority and Repertory". TDR. 44 (4): 96–119. doi:10.1162/10542040051058500. JSTOR 1146865. S2CID 57570808.
  • Yang, Daniel S. P. (1971). "Censorship: 8 Model Works". TDR. 15 (2): 258–261. doi:10.2307/1144648. JSTOR 1144648.
  • Yang, Richard F. S. (1969). "Behind the Bamboo Curtain: What the Communists Did to the Peking Opera". Asian Theatre Journal. 21 (1): 60–66. doi:10.2307/3205778. JSTOR 3205778.
  • Zha Peide; Tian Jia (1988). "Shakespeare in Traditional Chinese Operas". Shakespeare Quarterly. 39 (2): 204–211. doi:10.2307/2870631. JSTOR 2870631.
Books

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ اپرای پکن موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.