کیوتارو ایزومی (به ژاپنی: 鏡太郎 泉، Kyōtaro Izumi)با نام ادبی کیوکا ایزومی (به ژاپنی: 鏡花 泉، Kyōka Izumi) رمان‌نویس، نویسنده و نمایشنامه‌نویس معروف ژاپنی بود. او با آثار نگهبان شب^{[پ ۱]} و اتاق جراحی^{[پ ۲]} مورد تحسین قرار گرفت و با راهبان کوه کویا^{[پ ۳]} به یک نویسنده محبوب تبدیل شد. او همچنین به دلیل ذوق هنری بسیار در سبک رمانتیسم خاص و منحصر به فرد خود که عمیقاً تحت تأثیر ادبیات دوره ادو قرار داشت، به عنوان نویسنده‌ای پیشگام در ادبیات فانتزی شناخته می‌شود.

ایزومی کیوکا
نام اصلی	ایزومی کیوتارو
زاده	۴ نوامبر ۱۸۷۳ کانازاوا، ایشیکاوا
درگذشته	۷ سپتامبر ۱۹۳۹ (۶۵ سال) توکیو
آرامگاه	معبد انفوکوجی شینجوکو ژاپن
پیشه	رمان‌نویس
ملیت	ژاپنی
سال‌های فعالیت	۱۹۳۹_۱۸۹۳
همسر(ها)	سوزو ایزومی

• ۱۸۸۰ وارد دبستان آموزشی شهر شد.
• ۱۸۸۴ وارد دبیرستان کانازاوا شد
• ۱۸۸۹ با خواندن اعتراف عاشقانه دو راهب (از اوزاکی کویو) به ادبیات علاقمند شد و در پی آن برای شاگردی نزد او به توکیو رفت.
• ۱۸۹۱ به شاگردی کویو پذیرفته شد و در خانه وی زندگی شاگردی را آغاز کرد.
• ۱۸۹۳ کانموری یائمون را در روزنامه کیوتو هینودِ (kyoutohinode) منتشر کرد. عروسک زنده و ساعت طلایی را منتشر کرد.
• ۱۸۹۴ سرباز ذخیره (yobihei)را منتشر کرد.
• ۱۸۹۵ نگهبان شب و اتاق جراحی منتشر شدند.
• ۱۹۰۰ راهبان کوه کویا (kouyahijiri)^{[پ ۱۵]} را منتشر کرد.
• ۱۹۰۳ اوزاکی کویو به‌طور ناگهانی درگذشت.
• ۱۹۰۷ onnakeizu^{[پ ۱۶]} این اثر براساس تجربیات واقعی او نوشته شده است و داستان عشقی را روایت می‌کند که بین او و یک گیشا اتفاق افتاده بود که به خاطر دخالت‌های اوزاکی کویو از هم جدا شده بودند. پس از مرگ اوزاکی کویو، این دو نفر ازدواج کردند و داستان «婦系図» نتیجه این ماجرا بود که به عنوان یک اثر ادبی منتشر شد.
• ۱۹۲۵ انتشارات شونیودو (shunyodo) مجموعه آثار کیوکا را منتشر کرد.
• ۱۹۲۸ به ذات الریه مبتلا شد و مجموعه آثار کیوکا توسط چندین انتشارات مختلف منتشر شد.
• ۱۹۳۹ در ۷ سپتامبر به دلیل تومور سرطانی در ریه در خانه‌اش توکیو درگذشت.
• ۱۹۷۳ جایزه ادبی ایزومی کیوکا تأسیس شد.
• ۱۹۹۹ موزه یادبود ایزومی کیوکا در محل خانه تولدش افتتاح شد.
• ۲۰۲۴ قبر او از آرامگاه زوشیگایا به معبد انفوکوجی توکیو منتقل شد.^[۵]

در نظر کیوکا، اوزاکی کویو نه تنها نویسنده‌ای محترم و استاد بلامنازع ادبیات بود، بلکه به عنوان کسی که در دوران گمنامی به عنوان شاگرد از او حمایت کرده بود، یک منجی به حساب می‌آمد و کیوکا تا پایان عمر با علاقه و احترام عمیق به استاد خود وفادار ماند. نگرش او به حدی بود که تقریباً می‌توان آن را پرستش نامید و این موضوع در دنیای ادبیات شناخته شده بود. حتی در بستر بیماری، کویو به وضعیت شاگرد عزیز خود کیوکا نگران بود. پس از مرگ او، کیوکا تصویر یادبود او را در محراب خانگی خود قرار داد و هر روز به آن احترام می‌گذاشت. کیوکا به عنوان نماینده شاگردان در مراسم تشییع جنازه سخنرانی کرد. در دوران شاگردی در خانه اوزاکی، وقتی کیوکا به دیدار ایشیباشی نینگاتسو^{[پ ۱۷]} رفت، از او میوه خرمالو گرفت و بی‌خبر از اینکه باید آن را به کویو بدهد، خودش خورد و بعداً بسیار شرمنده شد. همچنین زمانی که از او خواسته شد تا دافوکو (نوعی کیک برنجی) بخرد، او تصور نمی‌کرد که چنین چیزی در یک شیرینی فروشی به فروش برسد، بنابراین به دورترین بازار رفته و از یک دکه کوچک دافوکو خرید و کویو به او خندید. به‌طور کلی، اوزاکی کویو به کیوکا کمک کرد تا به دیدگاه خاصی در نوشتن برسد و او را تشویق کرد تا به سبک خود وفادار بماند. این تأثیر در انتخاب مضامین خیال‌انگیز، داستان‌های فانتزی و پرداختن به جنبه‌های زیبایی‌شناسانه در آثار ایزومی کیوکا قابل مشاهده است.^[۶]

کیوکا بعد از گذراندن یک دوره کوتاه بیماری سخت و در پی آن صحبت با پزشک، به وسواس بیش از حد به بهداشت دچار شد. برای مثال از خوردن مواد خام خودداری می‌کرد. این موضوع در دنیای ادبیات بسیار معروف شده بود. او شیرینی‌های هدیه‌ای را با چراغ الکلی حرارت می‌داد و مشروبات را تا حد جوشیدن گرم می‌کرد بعد آنها را می‌نوشید. وقتی غذا را با دست می‌خورد، قسمتی را که دستش به آن خورده بود را دور می‌انداخت. همیشه یک کتری آهنی در دست داشت تا بتواند آب را جوشانده و ضدعفونی کند. بیرون از خانه نیز همیشه یک چراغ الکلی کوچک، سه‌پایه و یک قابلمه کوچک با خود داشت و حتی غذاهای سرو شده در بهترین رستوران‌ها را در آن قابلمه ضدعفوني مي‌كرد و بعد می‌خورد. همچنین، در سفرهایش با قطار، برای نوشیدن چای، آب را با چراغ الکلی روی صندلی گرم می‌کرد که یک بار این کار او باعث اشتباه مسافران دیگر شد. چرا که فکر کردند صندلی در حال سوختن است و به مأمور قطار اطلاع دادند. در هنگام تعظیم، به جای گذاشتن كف دستانش روی حصیر، پشت دستش را روی آن می‌گذاشت، زیرا معتقد بود که تماس مستقیم با حصیر آلودگی را شیوع می‌دهد. با این وجود، او ایمان و مذهبی قوی داشت و همیشه در برابر معابد و اماکن مقدس به سجده می‌افتاد. تمام درزهای تخته‌های سقف خانه‌اش را با دقت پوشانده بود. او از هاری می‌ترسید و از سگ‌ها و گربه‌ها به خاطر احتمال ابتلا به هاري بیزار بود. اگرچه از مارها نیز بدش می‌آمد، اما آنها را در آثارش بسیار به کار می‌برد. او سیگاری بود و گاهی پیپ می‌کشید، اما برای تمیز نگه داشتن دهانه پیپ، از کلاهک پیپ که دست‌ساز همسرش بود استفاده می‌کرد. حرکت او برای قرار دادن این کلاهک آنقدر سریع بود که اطرافیانش را متحیر می‌کرد. او خدمتکارش را مجبور می‌کرد که هر پله را با دستمال مخصوص به خود تمیز کند. همچنین به دلیل نگرانی از نفوذ موش‌ها، قفسه‌های ظروف را از سقف آشپزخانه آویزان کرده بود. کیوکا آنچنان از آلودگی می‌ترسید که لباسهایی که بیرون از خانه می‌پوشید را پس از بازگشت به خانه دور می‌انداخت.^[۷]

1. ↑ «泉鏡花の人生». دریافت‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۲۵.
2. ↑ «izumi kyoka introduction». دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۲۵.
3. ↑ «izumi kyoka». دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۲۵.
4. ↑ «泉鏡花». دریافت‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۲۵.
5. ↑ «泉鏡花のおもな出来事». دریافت‌شده در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴.
6. ↑ «泉鏡花». دریافت‌شده در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴.
7. ↑ «泉鏡花». دریافت‌شده در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴.
8. ↑ «鏡花». دریافت‌شده در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴.
9. ↑ «鏡花維基百科». دریافت‌شده در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴.
10. ↑ «泉鏡花». دریافت‌شده در ۳ ژانویه ۲۰۲۵.
11. ↑ «泉鏡花ってどんな人». دریافت‌شده در ۳ ژانویه ۲۰۲۵.