اینترفرون نوع ۲
| Interferon gamma | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() Crystal structure of a biologically active single chain mutant of human interferon gamma | |||||||||
| شناسهها | |||||||||
| نماد | IFN gamma | ||||||||
| پیفم | PF00714 | ||||||||
| پیفم clan | CL0053 | ||||||||
| اینترپرو | IPR002069 | ||||||||
| SCOPe | 1rfb / SUPFAM | ||||||||
| |||||||||
| دادههای بالینی | |
|---|---|
| نامهای تجاری | Actimmune |
| AHFS/Drugs.com | monograph |
| مدلاین پلاس | a601152 |
| کد ATC | |
| شناسهها | |
| |
| شمارهٔ سیایاس | |
| دراگبنک | |
| کماسپایدر |
|
| UNII | |
| KEGG | |
| ChEMBL | |
| دادههای فیزیکی و شیمیایی | |
| فرمول شیمیایی | C761H1206N214O225S6 |
| جرم مولی | ۱۷۱۴۵٫۶۵ g·mol−1 |
| | |

اینترفرون نوع ۲ (انگلیسی: Interferon type II) زیرگروه از خانوادهٔ اینترفرونهاست که تنها یک عضو دارد: اینترفرون گاما (IFN-γ).[۱] فرم بالغ این اینترفرون، یک هومودایمر غیرموازی است که به «گیرندهٔ اینترفرون گاما» (IFNGR) متصل میشود. این گیرنده از دو زیرواحد ساختمانی به نامهای «IFNGR1» و «IFNGR2» تشکیل شدهاست.[۲][۳]
اینترفرون گاما در تنظیم پاسخهای سیستم ایمنی و التهاب نقش دارد. در انسان تنها یک نوع اینترفرون گاما وجود دارد و آن هم توسط سلول کشنده طبیعی و لنفوسیت تی ترشح میشود.[۴][۵][۶] اینترفرون گاما تاحدودی فعالیت ضد ویروسی و ضد سرطانی هم دارد، اما این دو خاصیت اخیرش، چندان قوی نیستند. با اینحال، اینترفرون گاما، فعالیت اینترونهای نوع ۱ را تشدید میکند. لنفوسیتهای تی کمککننده نوع ۱ (Th1) با ترشح اینترفرون گاما، گلبولهای سفید را به ناحیهٔ عفونت جلب میکنند و باعث بروز التهاب میشوند. این اینترفرون همچنین ماکروفاژها را فعال میکند و کشتهشدن باکتریهای بهدامافتاده را سبب میشود. اینترفرون گامای آزادشده از لنفوسیتهای تی کمککننده نوع ۱ (Th1) در تنظیم پاسخ ایمنی توسط لنفوسیتهای تی کمککننده نوع ۲ (Th2) هم نقش دارد. بهدلیل نقش مهم این اینترفرون در دستگاه ایمنی، تولید آن ممکن است گاهی منجر به بروز بیماری خودایمنی شود.
هومولوگهای اینترفرون گاما در ماهیهای متعلق به فروردهٔ پیوستهاستخوانان، پرندگان و قورباغهها هم وجود دارد. در نتیجه به عنوانِ مثال، ماهیان استخوانی و چهاراندامان نیز احتمالاً ژن کدکنندهٔ اینترفرون گاما را دارا هستند.
منابع
- ↑ Gray PW, Goeddel DV (August 1982). "Structure of the human immune interferon gene". Nature. 298 (5877): 859–863. Bibcode:1982Natur.298..859G. doi:10.1038/298859a0. PMID 6180322. S2CID 4275528.
- ↑ Naylor SL, Sakaguchi AY, Shows TB, Law ML, Goeddel DV, Gray PW (March 1983). "Human immune interferon gene is located on chromosome 12". The Journal of Experimental Medicine. 157 (3): 1020–1027. doi:10.1084/jem.157.3.1020. PMC 2186972. PMID 6403645.
- ↑ "Entrez Gene: IFNGR2".
- ↑ Wheelock EF (July 1965). "Interferon-Like Virus-Inhibitor Induced in Human Leukocytes by Phytohemagglutinin". Science. 149 (3681): 310–311. Bibcode:1965Sci...149..310W. doi:10.1126/science.149.3681.310. PMID 17838106. S2CID 1366348.
- ↑ Green JA, Cooperband SR, Kibrick S (June 1969). "Immune specific induction of interferon production in cultures of human blood lymphocytes". Science. 164 (3886): 1415–1417. Bibcode:1969Sci...164.1415G. doi:10.1126/science.164.3886.1415. PMID 5783715. S2CID 32651832.
- ↑ Milstone LM, Waksman BH (November 1970). "Release of virus inhibitor from tuberculin-sensitized peritoneal cells stimulated by antigen". Journal of Immunology. 105 (5): 1068–1071. doi:10.4049/jimmunol.105.5.1068. PMID 4321289. S2CID 29861335.
پیوند به بیرون
- Interferon Type II در سرعنوانهای موضوعی پزشکی (MeSH) در کتابخانهٔ ملی پزشکی ایالات متحدهٔ آمریکا
