ایو روکار
ایو روکار | |
|---|---|
| نام هنگام تولد | ایو-آندره روکار |
| زادهٔ | ۲۲ مهٔ ۱۹۰۳ |
| درگذشت | ۱۶ مارس ۱۹۹۲ (۸۸ سال) |
| ملیت | فرانسوی |
| تحصیلات | دبیرستان لویی لوگران |
| محل تحصیل | دانشسرای عالی نرمال دانشگاه پاریس |
| شناختهشده برای | جنگافزار هستهای |
| فرزندان | میشل روکار |
| جوایز | جایزه هولوک (۱۹۴۸) |
| پیشینه علمی | |
| شاخه(ها) | فیزیک |
| محل کار | دانشسرای عالی نرمال |
| پایاننامه | هیدرودینامیک و نظریه جنبشی گازها[۱] |
ایو-آندره روکار (فرانسوی: Yves-André Rocard؛ تلفظ در فرانسوی: [iv ʁɔkaʁ]؛ ۲۲ مهٔ ۱۹۰۳ – ۱۶ مارس ۱۹۹۲) فیزیکدان فرانسوی بود که به توسعه بمب اتمی برای فرانسه کمک کرد.[۲]
زندگینامه
روکار در ون متولد شد. او پس از اخذ دو دکترای تخصصی در ریاضیات (۱۹۲۷) و فیزیک (۱۹۲۸)، به مقام استادی در رشته فیزیک الکترونیک در دانشسرای عالی نرمال در پاریس دست یافت.[۳]
او به عنوان عضوی از یک گروه مقاومت در طول جنگ جهانی دوم، طی یک مأموریت خطرناک با هواپیمایی کوچک به بریتانیا پرواز کرد و توانست اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ رادارهای آلمان در اختیار سازمان اطلاعات بریتانیا قرار دهد.[۴] در آنجا با شارل دو گل ملاقات کرد و دوگل او را به عنوان مدیر تحقیقات در «نیروهای دریایی فرانسه آزاد» منصوب کرد. او بهطور ویژه به شناسایی گسیلهای رادیویی خورشیدی توسط رادارهای بریتانیایی علاقهمند شد؛ موضوعی که به دلیل ایجاد اختلال در شناسایی راداری در دورههای گسیل بالا، مشکلات نظامی ایجاد میکرد. او موفق شد یک ایستگاه جدید پرتو ناوبری رادیویی ایجاد کند.
روکار به عنوان مدیر تحقیقات، نیروهای فرانسوی را در ورود به آلمان همراهی کرد. او موفق شد متخصصان آلمانی، برای مثال در حوزههای فروسرخ و مسیریابی بیسیم را پیدا کرده و آنها را برای خدمت در فرانسه به کار بگیرد. او در مورد گروه فیزیکدانان هستهای پیرامون ورنر هایزنبرگ و اتو هان موفق نبود، زیرا ساموئل آبراهام گودسمیت زودتر به هشینگن رسیده بود. روکار در فرایبورگ (که در آن زمان در منطقه تحت اشغال فرانسه بود) از رصدخانه خورشیدی محافظت کرد و یک سرویس پیشبینی یونوسفری متعلق به نیروی دریایی فرانسه را با مدیریت علمی کارل راور بنیان نهاد.
روکار پس از جنگ با بازگشت به فرانسه، سمت خود را به عنوان رئیس بخش فیزیک در دانشسرای عالی نرمال از سر گرفت. او در آنجا با بهدست آوردن دو آینه راداری آلمانی «وورتسبورگ» بازمانده از جنگ، یک رادیو تلسکوپ تأسیس کرد.
او از سال ۱۹۴۷ به عنوان مشاور علمی ارتش فرانسه در موضوع انرژی اتمی مشغول به کار شد و در نهایت پس از برکناری فردریک ژولیو کوری به دلایل سیاسی، جایگزین او شد. در سال ۱۹۵۱، روکار مدیر علمی برنامه تسلیحات هستهای فرانسه شد و اغلب از او به عنوان پدر بمب اتمی و بمب هیدروژنی فرانسه یاد میشود.
او در مراحل بعدی فعالیت حرفهای خود، موضوعاتی از نیمهرساناها گرفته تا لرزهشناسی را مورد مطالعه قرار داد. شهرت حرفهای او در نهایت به دلیل تمرکز فزایندهاش بر موضوعات کمتر متداول مانند زیستمغناطیس، گمانهزنی (با چوب جادو) و اشیاء ناشناس پرنده خدشهدار شد.
او پدر میشل روکار بود که بین سالهای ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ نخستوزیر فرانسه بود.
ایو روکار پس از مرگش در پاریس در سال ۱۹۹۲، در گورستان مونپارناس به خاک سپرده شد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون فرمانده لژیون دونور، رمانده والامقام امپراتوری بریتانیا،[۴] نشان ملی لیاقت و جایزه هولوک شده است.
منابع
- ↑ Yves Rocard at Mathematics Genealogy Project
- ↑ "matchID - Moteur de recherche des décès". deces.matchid.io. Retrieved 2025-10-10.
- ↑ "4E_260_186-0001 - 1903-1903 - 1903-1903 Archives départementales du Morbihan, France". Patrimoines & Archives départementales du Morbihan (به فرانسوی). Retrieved 2025-10-10.
- 1 2 Jones, R.V. (1978). Most Secret War. Coronet Books. pp. 337–338. ISBN 0 340 24169 1.