باران سیاه (بمباران اتمی)

باران سیاه (به ژاپنی: 黒い雨 くろいあめ)، نوعی بارش هسته‌ای نوعی ریزش رادیواکتیو ناشی از جنگ‌افزار هسته‌ای است، بارانی غلیظ، مازوت مانند و چسبناک که پس از پرتاب بمب اتمی می‌بارد و حاوی گل، گرد و غبار، دوده و مواد رادیواکتیوی (ایزوتوپ پرتوزا) است که هنگام انفجار بمب اتمی به هوا برخاسته‌اند.

سوابقی از باران سیاه در هیروشیما، جایی که بمب اتمی انداخته شد، وجود دارد. همچنین در موروروآ آتول، جایی که فرانسه آزمایش‌های هسته‌ای انجام داد، نیز ثبت شده است.^[۱] و درمنطقه سمی اطراف، محل آزمایش هسته‌ای اتحاد جماهیر شوروی سابق،^[۲] گزارش‌هایی از بارندگی پس از بمباران اتمی وجود دارد.

در شهر هیروشیما، باران شدیدی بارید، عمدتاً در قسمت شمال غربی شهر. از آنجا که این باران سیاه به شدت رادیواکتیو بود، کسانی که مستقیماً در معرض آن قرار داشتند، دچار آسیب‌های ثانویه ناشی از تشعشعات، از جمله ریزش مو، خونریزی بیش از حد لثه، مدفوع خونی و استفراغ شدید خون به دلیل سرطان خون حاد شدند. بسیاری از بازماندگان بمب اتمی که دچار سوختگی و جراحات شدید شدند، از مضر بودن باران بی‌اطلاع بودند و به دلیل تشنگی آن را نوشیدند.^[۳] پس از بمباران اتمی، بسیاری از مردم، از جمله کسانی که از مناطق دیگر برای امدادرسانی و کمک‌رسانی به محل حادثه شتافتند، با وجود اینکه تا آن زمان از سلامت کامل برخوردار بودند و هیچ عارضه غیرطبیعی نداشتند، ناگهان جان خود را از دست دادند. ساداکو ساساکی یکی از آنها بود. آب آلوده شد، تمام ماهی‌های رودخانه مردند و به سطح آب آمدند. بسیاری از افرادی که در آن منطقه از آب چاه می‌نوشیدند، اسهال را گزارش کردند.

همچنین سوابقی از بارش باران سیاه در ناگاساکی وجود دارد. باران سیاه حتی در مناطقی که تحت تأثیر انفجار یا پرتوهای گرما قرار نگرفته بودند، بارید و باعث آلودگی شدید رادیواکتیو در منطقه‌ای وسیع شد.

سوابق باران سیاه نیز از بمب اتمی که بر ناگاساکی انداخته شد، باقی مانده است.

در سال ۱۹۷۵، کیوکو هایاشی در رمان خود «محل جشنواره» که برنده جایزه گونزو برای نویسندگان جدید و هفتاد و سومین جایزه آکوتاگاوا شد، نوشت که مادرش در ایساهایا زندگی می‌کرد و «باران سیاه» را تجربه کرده است.