بیسبال

بیسبال

جیسون هیوارد از شیکاگو کابز به توپی پرتاب شده ضربه می‌زند.
بالاترین نهاد ورزشی	کنفدراسیون جهانی بیسبال و سافت‌بال
نخستین مسابقه	قرن هجدهم انگلستان (پیشگامان) قرن نوزدهم ایالات متحده آمریکا (نسخهٔ مدرن)
ویژگی‌ها
برخورد	محدود
اعضاء تیم	۹
جداسازی جنسیتی	بله، رقابت‌های مجزا
رده‌بندی	ورزش تیمی، بازی‌های با توپ و چوب
تجهیزات	توپ بیسبال چوب بیسبال دستکش بیسبال وسایل حفاظتی بازیکن گیرنده
محل برگزاری	زمین بیسبال
برگزاری
کشور یا منطقه	جهانی (متداول‌تر در آمریکا و شرق آسیا)
المپیک	ورزش نمایشی: بیسبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۱۲، بیسبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶، بیسبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲، بیسبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶، بیسبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴، بیسبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ و بیسبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ مدال ورزشی: بیسبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲–بیسبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸، بیسبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰–
جهانی	۱۹۸۱

بیسبال (به انگلیسی: Baseball) یک بازی گروهی است که بیشتر شبیه بازی‌های «توپ و چوب» قدیمی است. زمین آن معمولاً به شکل یک لوزی است که چهار پایگاه (base) دارد: پایگاه اوّل، دوم، سوم و خانه (home).

در بیسبال دو تیم بازی می‌کنند: یک تیم پرتاب می‌کند و دفاع می‌کند. تیم دیگر توپ می‌زند و می‌دود تا امتیاز بگیرد.

بازیکن تیم حمله با چوب (bat) می‌ایستد تا توپ پرتاب‌شده را بزند. اگر توپ را درست بزند، باید به سمت پایگاه‌ها بدود. هر بار که یک بازیکن همهٔ پایگاه‌ها را دور بزند و به خانه برگردد، تیمش یک امتیاز می‌گیرد.

تیم مدافع (پرتاب‌کننده و بازیکنان زمین) تلاش می‌کند توپ را بگیرد و بازیکن دونده را قبل از رسیدن به پایگاه «بسوزاند» (یعنی حذف کند). هدف بازی این است که در پایان زمان یا نوبت‌ها، تیمی که امتیاز بیشتری گرفته باشد برنده شود.

مفهوم اصلی بیسبال، همکاری گروهی برای دفاع و حمله و دقت در ضربه‌زدن و دویدن به موقع است. سرعت عمل و هوش تاکتیکی برای گرفتن امتیاز یا جلوگیری از امتیاز گرفتن حریف خبر از اهداف این بازی است.

منشأ پیدایش

اگرچه بیسبال امروزه در آمریکای شمالی توسعهٔ بسیار زیادی پیدا کرده، امّا در حقیقت منشأ اوّلیهٔ آن مبهم است. پژوهشگران زیادی در مورد تکامل بیسبال از بازی‌های بومی و محلی که قرن‌ها پیش بازی می‌شده، تحقیقات بسیاری به عمل آورده‌اند. در مدارک تاریخی و سنگ‌نوشته‌های قدیمی و در کتیبه‌های مختلف، بازی انسان با یک تکه چوب و شیئی گلوله‌ای و کروی وجود دارد. این بازی در فرهنگ‌های بزرگی چون ایران، یونان و مصر به عنوان بازی و سرگرمی و تشریفات توسط مردان بازی می‌شده است. بازی‌های زیادی در ایران شبیه به بیسبال انجام می‌شده و انجام می‌شود و در مناطق مختلف این کشور بازی با چوب و توپ با نام‌های مختلفی مانند، زنجیر پله، توپ و چوب، توپ تخته، چوگو، کُرد توپی و… صورت می‌گرفته و می‌گیرد که شباهت‌هایی با بازی امروزی بیسبال دارد.

نحوهٔ بازی

بیسبال ورزشی است با ریشه‌ای عمیق در فرهنگ و تاریخ آمریکا که در عین سادگی قواعد ظاهری، از پیچیدگی‌های تاکتیکی و فنی قابل‌توجهی برخوردار است. این بازی که در فضایی باز و بر زمینی چمن‌پوش با طرحی هندسی انجام می‌شود، دو تیم نه‌نفره را در تقابلی پرتنش قرار می‌دهد. هدف اصلی، کسب امتیاز (ران) از طریق ضربه‌زدن به توپ پرتاب‌شده توسط بازیکن حریف (پیچِر) و دور زدن سه محل (بِیس) تعیین‌شده و بازگشت به خانه (هُم پلِیت) است.

بازیکن پیچِر در حال پرتاب توپ

ساختار بازی بر پایهٔ نوبت‌های حمله و دفاع استوار است. تیم مهاجم با چوبی استوانه‌ای (بَت) به توپ ضربه می‌زند، در حالی که تیم مدافع با راهبردهای دقیق پرتاب، گرفتن توپ و قطع کردن مسیر بازیکنان حریف، سعی در خنثی کردن حملات دارد. هر دور کامل بازی، متشکل از نه «اینینگ» است که در هر اینینگ، هر تیم فرصتی برای حمله و دفاع دارد.

دستکش و توپ بیسبال

بیسبال، برخلاف بسیاری از ورزش‌های دیگر، در اکثر لیگ‌ها فاقد محدودیت زمانی است و پایان آن منوط به اجرای کامل اینینگ‌هاست. این ویژگی، فضایی منعطف و پرتعلیق ایجاد می‌کند که در آن هر لحظه امکان تغییر سرنوشت بازی وجود دارد. عناصری مانند «اِستْرایک» (پرتاب معتبر)، «بال» (پرتاب نامعتبر) و «اَوت» (خروج بازیکن از بازی) قواعدی را تعریف می‌کنند که بر اساس دقت، سرعت و قدرت بنا شده‌اند.

بازیکن بَتِر (نفر سفیدپوش) آمادهٔ زدن ضربه است.

ورزش بیسبال، علاوه بر ابعاد جسمانی، از جنبه‌های روان‌شناختی و ذهنی نیز غنی است. پیچِرها با راهبردهای متنوع پرتاب («فَست‌بال»، «کِرْوبال»، «چِنج‌آپ» و غیره) و بَتِرها با تحلیل آنی مسیر توپ، به مصاف یکدیگر می‌روند. این تقابل، گاهی به نبردی فردی تبدیل می‌شود که نتیجهٔ آن می‌تواند کل بازی را تحت تأثیر قرار دهد.

زمین بیسبال (هُم پلِیت در پایین سمت چپ تصویر مشاهده می‌شود)

بیسبال، به عنوان نمادی از هماهنگی بین فرد و جمع، ترکیبی از عملکردهای انفرادی و کار گروهی است. موفقیت در آن مستلزم مهارت‌های تخصصی مانند «فیلدینگ» (گرفتن و پرتاب توپ)، «بانْت» (ضربه‌های کوتاه و حساب‌شده) و «رانینگ» (دویدن بین بِیس‌ها) است. همچنین، مدیر تیم با تصمیم‌گیری‌های راهبردی، نقشی محوری در هدایت بازیکنان ایفا می‌کند.

بازیکن بَتِر (وسط تصویر) در حال زدن ضربهٔ بانْت

اگرچه ریشه‌های بیسبال به کریکت و راندرز برمی‌گردد، امّا این ورزش به‌طور رسمی در اواخر سده نوزدهم میلادی شکل گرفت و امروزه به یکی از رشته‌های ورزشی محبوب در آمریکای شمالی، ژاپن، کره جنوبی و بخش‌هایی از آمریکای لاتین تبدیل شده است. لیگ‌های حرفه‌ای مانند «لیگ برتر بیسبال (ام‌ال‌بی)» با جذب ستاره‌های بین‌المللی، صحنهٔ رقابت‌های ورزشی هستند.

بیسبال، فراتر از یک بازی، به فرهنگی فراملی تبدیل شده که در ادبیات، سینما و موسیقی بازتاب یافته است. اصطلاحاتی مانند «خانهٔ پایانی» (بِیس چهارم)، «گِرَند اِسلَم» (ضربهٔ چهارران) و «پِرفِکت گِیم» (بازی بی‌نقص پیچِر) وارد گفتمان عمومی شده‌اند. این ورزش، با ترکیب ظرافت تاکتیکی و هیجان رقابت، همچنان به عنوان یکی از شاهکارهای مهندسی ورزشی شناخته می‌شود.

توضیحات

ورزشگاه ریگلی در شیکاگو

بیسبال نوعی ورزش گروهی است که با چوب و توپ توسط ۹ بازیکن در یک زمین چمن بازی می‌شود. بیسبال در سده نوزدهم از ورزش انگلیسی کریکت ریشه گرفته است. چوبی که بازیکنان بیسبال به‌دست می‌گیرند، «چُفته» نامیده می‌شود.

بیسبال ورزش ملی آمریکا است. به‌طور سنتی، در یکی از روزهای هر فصل حتی رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در این ورزش شرکت می‌کند. شرکت وی به این ترتیب بود که یک توپ بیسبال را در محوطه بازی می‌انداخت و به این وسیله نخستین مسابقه دوره‌ای فصل را در واشینگتن می‌گشود. چون اغلب آمریکاییان بیسبال بازی کرده‌اند، تقریباً همهٔ آنان به این بازی کاملاً آشنا هستند. اغلب مدارس و دانشکده‌ها تیم‌های بیسبال مخصوص خود را دارند. بیسبال، ورزش متداول میدان‌های ورزش و زمین‌های خالی در بعد از ظهرهای تابستان است.

بیسبال یک ورزش دسته‌جمعی است که در هر دسته ۹ نفر شرکت می‌کنند. یک مسابقه معمولی در ۹ دوره انجام می‌گیرد، امّا اگر در خاتمه این ۹ دوره نتیجه امتیازات طرفین مساوی باشد، دوره‌هایی به بازی اضافه می‌شود. در هر دوره بازیکن‌های یک دسته به نوبت چفته را در اختیار دارند تا اینکه بازیکنان «سوخته» پیدا کنند.

توپ‌های بیسبال و چفته‌ها را در نهایت دقت تهیه می‌کنند. توپ‌ها را از چوب‌پنبه، لاستیک، نخ و پوست اسب می‌سازند. وزن توپ در حدود ۱۵۰ گرم و قطرش حدود ۷ سانتی‌متر است. چفته‌ها را معمولاً از چوب زبان‌گنجشک می‌تراشند. حداکثر طول چفته‌ها ۱۰۶ سانتی‌متر و حداکثر قطر آن‌ها حدود ۲ سانتی‌متر است.

سافت‌بال نوعی از بیسبال است که توپ آن نرم‌تر و بزرگتر است. خانه‌ها به هم نزدیک‌ترند، امّا قوانین آن بازی شبیه قوانین بیسبال است.

اصطلاحات تخصصی بیسبال

اصطلاح انگلیسی	برابر فارسی	توضیح
monster shot	ضربهٔ غول‌آسا	ضربه‌ای بسیار محکم و دور که توپ را به مسافت زیادی می‌فرستد.
three-ball count	امتیاز سه‌تایی	موقعیتی در شمارش پرتاب‌ها که پرتاب‌کننده سه توپ خراب (Ball) داده است.
retouch	برخورد مجدد	بازیکن باید دوباره به پایگاه پیشین برگردد و آن را لمس کند، معمولاً پس از پرتاب یا تماس توپ.
steal attempt	هدف‌دزدی	تلاش بازیکن دونده برای دزدیدن پایگاه بعدی بدون ضربهٔ توپ.
substitute runner	دوندهٔ جانشین	بازیکنی که به جای دوندهٔ اصلی وارد زمین می‌شود.
indicator	نشانگر	علامتی که مربی برای اجرای یک دستور ویژه به بازیکن می‌دهد.
batter’s glove	دستکش مدافع	دستکشی که ضربه‌زن برای گرفتن بهتر چوب یا محافظت از دست استفاده می‌کند.
leather glove	دستکش چرمی	دستکش بازیکنان مدافع برای گرفتن توپ.
bat handle	دستهٔ چوب (بیسبال)	قسمت پایینی چوب بیسبال که بازیکن آن را در دست می‌گیرد.
left fielder	بازیکنِ چپِ زمین	مدافع کناری در سمت چپ میدان بیسبال.
Elias scale	مقیاس الیاس	روشی آماری برای ارزیابی بازیکنان و رویدادهای بیسبال.
fastball hitter	توپ‌زنِ پرشتاب	بازیکنی که توانایی بالایی در ضربه‌زدن به توپ‌های سریع دارد.
chance hit	ضربهٔ تصادفی	ضربه‌ای که به‌طور اتفاقی به نتیجه مثبت منجر می‌شود.
no-hit inning	ورود بی‌ضربه	نوبتی از پرتاب‌ها که در آن هیچ بازیکنی موفق به ضربه‌زدن نمی‌شود.
quick return	برگشت سریع	پرتابی سریع از سوی مدافع برای مهار دوندهٔ پایگاه.
hot ball	ضربهٔ داغ	ضربه‌ای پرقدرت و سریع که توپ را به سختی می‌توان مهار کرد.
red seats	جایگاه قرمز	به‌طور اصطلاحی، جایگاه تماشاگرانی که توپ‌های بلند معمولاً به آن می‌رسند.
dead ball	توپ مرده	موقعیتی که توپ از بازی خارج می‌شود و بازیکنان مجاز به حرکت آزاد نیستند.
moistball	توپ مرطوب	توپ خیس یا لغزنده که کنترل آن برای پرتاب‌کننده دشوار است.
cheap hit	ضربهٔ کم‌ارزش	ضربه‌ای ضعیف که با شانس به پایگاه منجر می‌شود.
home run	هوم‌ران	ضربه‌ای که توپ از زمین بیرون می‌رود و بازیکن بدون توقف همهٔ پایگاه‌ها را می‌دود.
strikeout	حذف با سه پرتاب	زمانی که ضربه‌زن سه بار توپ را از دست می‌دهد یا نمی‌زند.
walk (base on balls)	پیاده‌روی (امتیاز با توپ خراب)	وقتی پرتاب‌کننده چهار توپ خراب می‌دهد و ضربه‌زن بدون ضربه به پایگاه اول می‌رود.
double play	بازی دوبرابری	یک موقعیت دفاعی که در آن دو بازیکن مهاجم در یک حرکت حذف می‌شوند.
triple play	بازی سه‌برابری	موقعیت نادر دفاعی که در آن سه بازیکن مهاجم در یک حرکت حذف می‌شوند.
grand slam	گرند اسلم	هوم‌ران در حالی‌که سه پایگاه پر است و چهار امتیاز کامل به دست می‌آید.

پیدایش

الکساندر کارترایت، مخترع بازی مدرن بیسبال

شاید هیچ‌کس را نتوان به‌طور قاطع مخترع بیسبال دانست. این بازی خود به خود از بازی‌های متداول پیشین ناشی شده است. بیسبال از بازی‌های متعددی که با چوب و توپ بازی می‌شدند، اشتقاق پیدا کرده است. از جمله این بازی‌ها می‌توان ورزش قدیمی راوندر که در آمریکای شمالی بازی می‌شد، ورزش انگلیسی کریکت و ورزش بسیار قدیمی رومانیایی اُینا را نام برد.

نخستین مسابقه ورزش مدرن بیسبال که در اسناد نوشتاری گزارش شده است، به مسابقه‌ای در ۴ ژوئن ۱۸۳۸ در بیچ‌ویل، انتاریو، کانادا مربوط می‌شود. بیسبال در دهه ۱۸۶۰ حالت نیمه‌حرفه‌ای پیدا کرد. نخستین تیم کاملاً حرفه‌ای بیسبال در ایالات متحده آمریکا، تیم سینسیناتی رد استاکینگز بود که در ۱۸۶۹ تشکیل شد.

در کوپرزتاون نیویورک سالن بیسبال مشهوری قرار دارد و آن را به این دلیل در این محل ساخته‌اند که یکی از بنیان‌گذاران بزرگ بیسبال به نام ابنر دبلدی در آن محل ابعاد محوطه بیسبال را در سال ۱۸۳۹ طرح‌ریزی کرد؛ امّا بازی‌هایی شبیه بیسبال سال‌های پیش از ۱۸۳۹ متداول بوده است.

لیگ برتر بیسبال آمریکا

مقالهٔ اصلی: لیگ برتر بیسبال آمریکا

«ام‌ال‌بی» یا لیگ برتر بیسبال آمریکا (Major League Baseball) مهم‌ترین لیگ حرفه‌ای بیسبال در آمریکای شمالی است.

بیسبال در خارج از آمریکا

نخستین لیگ رسمی بیسبال در خارج از آمریکا و کانادا در سال ۱۸۷۸ در کوبا شکل گرفت. کوبایی‌ها سابقهٔ درخشانی در بیسبال دارند و تیم ملی آن‌ها از هنگام شروع مسابقات بین‌المللی در اواخر دهه ۱۹۳۰ همواره یکی از قوی‌ترین تیم‌های دنیا بوده است.

لیگ‌های حرفه‌ای بیسبال پس از جنگ جهانی اول در کشورهای دیگری هم آغاز به کار کردند. از جمله:

• هلند (۱۹۲۲)
• استرالیا (۱۹۳۴)
• ژاپن (۱۹۳۶)
• پورتوریکو (۱۹۳۸)

ایتالیا در سال ۱۹۴۸ دومین کشور اروپایی شد که لیگ بیسبال را در کشور خود برگزار می‌کرد. بعد از جنگ جهانی دوم بیسبال در بسیاری از کشورهای آمریکای مرکزی و کشورهای حوزه دریای کارائیب طرفداران زیادی یافت. برجسته‌ترین لیگ‌های بیسبال در آمریکای لاتین عبارت‌اند از:

• مکزیک (۱۹۴۵)
• ونزوئلا (۱۹۴۸)
• دومینیکن (۱۹۵۱)

از دهه هفتاد رقابت‌های کارائیب بنیان نهاده شد؛ مسابقاتی که میان تیم‌های برتر چهار کشور حاشیه دریای کارائیب، یعنی مکزیک، دومینیکن، کوبا و ونزوئلا برگزار می‌شود.

بیسبال در آسیا

ژاپن یکی از نخستین کشورهایی بود که بیسبال به آن راه یافت. بیسبال خیلی زود مهم‌ترین ورزش گروهی ژاپن شد. در سال ۱۹۳۶ نیپون بیسبال لیگ شروع به کار کرد. ۸۶۴ مسابقه این لیگ در سال ۲۰۰۶ بیش از بیست میلیون و چهارصد هزار تماشاگر داشت و چهارمین لیگ پرتماشاگر دنیا بود (پس از ام‌ال‌بی، ان‌بی‌ای و ان‌اف‌ال سه لیگ آمریکایی بیسبال، بسکتبال و هاکی روی یخ).

ژاپنی‌ها و آمریکایی‌ها این ورزش را به دیگر کشورهای شرق آسیا هم بردند و بیسبال به سرعت ورزش گروهی اوّل کره جنوبی و تایوان شد. لیگ حرفه‌ای بیسبال در کره جنوبی از ۱۹۸۲ و در تایوان از ۱۹۹۰ شکل گرفت. چین و فلسطین هم دو کشور آسیایی دیگری هستند که به ترتیب در ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ لیگ حرفه‌ای بیسبال را تشکیل دادند.

بیسبال در سال ۱۹۹۴ وارد بازی‌های آسیایی هم شد. ژاپنی‌ها این رشته را در تقویم مسابقات هیروشیما قرار دادند. سه دورهٔ اوّل این مسابقات با قهرمانی تیم ملی ژاپن به پایان رسید ولی در مسابقات سال ۲۰۰۶ تیم ملی بیسبال تایوان با شکست پنج تیم دیگر شرکت‌کننده (ژاپن، کره جنوبی، چین، تایلند، فیلیپین) به قهرمانی رسید.

محبوبیت

این ورزش در بسیاری از نقاط دنیا به‌ویژه آمریکای شمالی و آمریکای مرکزی و شرق آسیا بسیار پرطرفدار است.

بیسبال ورزش ملی یا پرطرفدارترین ورزش ایالات متحده آمریکا، کوبا، پورتوریکو، دومینیکن، پاناما، نیکاراگوئه، ونزوئلا در قاره آمریکا و همچنین ژاپن، کره جنوبی و تایوان در آسیا است.

بیسبال در المپیک

از المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا دو رشته ورزشی بیسبال و سافت‌بال در تقویم المپیک قرار گرفتند و قرار شد تا مسابقات سافت‌بال در گروه بانوان و بیسبال در گروه آقایان برگزار شود.

با این حال، در جلسهٔ سال ۲۰۰۵ کمیته بین‌المللی المپیک در سنگاپور برای تعیین میزبانی المپیک ۲۰۱۲ این دو رشته نخستین قربانیان سیاست کاهش و جلوگیری از گسترش تعداد ورزشکاران و مسابقات و رشته‌های ورزشی المپیک شده و از برنامهٔ مسابقات المپیک لندن حذف شدند.

در نهایت در تاریخ ۱۳ مرداد ۱۳۹۵ هیئت اجرایی کمیته بین‌المللی المپیک در جلسهٔ خود که در حاشیهٔ برگزاری مسابقات المپیک ریو برگزار شد، به پیوستن بازی‌های بیسبال و سافت‌بال به بازی‌های المپیک ۲۰۲۰ ژاپن پس از حذف این دو رشته در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ رأی مثبت داد.

بیسبال در ایران

در سال ۱۳۷۴ فدراسیون این رشته در ایران تشکیل شد و در سال ۱۳۸۶ نخستین دورهٔ لیگ با حضور ۶ تیم برگزار شد ولی در سال بعد تعداد تیم‌ها به ۱۲ تیم رسید. رشته ورزشی سافت‌بال شکل تغییر یافته بیسبال است که به دلیل علاقه‌مندی زنان به بیسبال به شکل سبک‌تر رواج یافت. تغییرات به این ترتیب ایجاد شده که ابعاد زمین سافت‌بال کوچک‌تر شد، توپ آن بزرگتر و بازی در ۷ دور انجام می‌شود، امّا افزایش تعداد بازیکنان حاضر در زمین سافت‌بال، نازک‌تر شدن چوب (bat) و در نهایت پرتاب کاملاً متفاوت توپ از دیگر تفاوت‌های این رشته با بیسبال است. سافت‌بال از سال ۱۳۷۶ در ایران راه‌اندازی شد و با کمک ژاپنی‌های مقیم تهران، علم و تکنیک‌های این ورزش به فعالان آن انتقال یافت. هم‌اکنون در ایران بیش از ۲۵۰ بانوی ورزشکار در بیش از ۱۰ استان به فعالیت در رشته سافت‌بال می‌پردازند که حاصل آن تشکیل تیم ملی سافت‌بال ایران بوده است. بیسبال از یک بازی انگلیسی الهام گرفته شده است که در قرن نوزده میلادی در این کشور رایج بود. در سال ۱۸۴۵ کارترایت (پدر بیسبال) قوانین این بازی را به صورت فرمولی درآورد و تمام تیم‌ها ملزم به رعایت آن شدند. بسیاری از این قوانین در بازی بیسبال امروزی هم رعایت می‌شود. در حال حاضر ۸۶ کشور در دنیا فدراسیون بیسبال دارند و ۱۹ کشور در آسیا در این رشته المپیکی فعالیت می‌کنند. رشته ورزشی بیسبال از سال ۱۳۲۰ در ایران توسط دانشجویان دانشسرای تربیت بدنی منظریه تهران آغاز به کار کرد. بعد از سال‌ها رکود، این رشته در کنار ورزش‌های دیگر فعالیت خود را به صورت رسمی از سال ۱۳۶۸ شروع نمود. این رشته از سال‌های دور در مناطق مختلف ایران به شکل بازی‌های بومی، محلی و با عنوان‌های مختلف انجام می‌شد. هم‌اکنون در ایران فعالیت نزدیک به ۱٬۳۴۰ ورزشکار در ۱۵ استان این کشور در طول این سال‌ها نشان از علاقه‌مندی مردم به این رشته دارد.

پیوند به بیرون

• وبگاه رسمی لیگ سراسری بیسبال آمریکا