باغستان سنتی قزوین

باغستان سنتی قزوین در فصل بهار
باغستان سنتی قزوین در معرض خطر.

باغستان سنتی قزوین به مجموعه باغ‌هایی گفته می‌شود، که نیمه جنوبی و شرقی و غرب شهر قزوین را دربر گرفته است. این باغات بیش از ۲۷۸۰ هکتار وسعت دارند و در گذشته گرداگرد شهر را فرا گرفته بودند.

در دهه‌های اخیر ۷۰ درصد باغستان سنتی قزوین تخریب شده و تنها حدود ۷۰۰ هکتار از آن باقی مانده است. این تخریب‌ها شهر قزوین را در معرض سیلاب‌های ویران‌گری مانند سیل ۱۳۹۸ قرار داده است.[۱]

پیشینه

شهر قزوین تا چند دههٔ پیش در حلقهٔ سبزی از انبوه درختان بادام و پسته و بوته‌های انگور قرار داشت. باغستان سنتی، که قدمت آن به استناد تاریخ مکتوب به بیش از هزار و صد سال و به گمان برخی به دوران ساسانی می‌رسد، به وسعت حدود ۴۰۰۰ هکتار شهر را دربر گرفته بود. نقشه‌ای که از شهر قزوین و باغستان در سال ۱۹۱۵ میلادی ترسیم شده است، نشان می‌دهد که ۱۰۰ سال پیش مساحت باغستان در گرداگرد قزوین، حدود شش برابر مساحت شهر بوده است. این در حالی است که بر اثر توسعهٔ بدون برنامه و نامتوازن شهر، جمعیت قزوین در دهه‌های اخیر چندین برابر شده و وسعت باغستان تقریباً به نصف تقلیل یافته است.

یکی از مشهورترین ارجاعات تاریخی در این مورد، مربوط به سفرنامهٔ ناصرخسرو است که قزوین را «شهری در میان باغ» توصیف می‌کند.

باغستان بسیار داشت؛ بی دیوار و خار و هیچ مانعی از دخول در باغات نبود.

باغستان، همچنین مجموعه‌ای ارزشمند از رفتارها و سنت‌های مردم این سرزمین را در خود جای داده و به عنوان اساسی‌ترین عنصر اکوسیستم قزوین، رفتار انسان‌ها را در این منطقه شکل داده و هویت اجتماعی مردمان قزوین را رقم زده است. به همین اعتبار باغستان قزوین در سال ۱۳۹۳ در فهرست آثار ملی به ثبت رسید و در مسیر ثبت جهانی قرار دارد.

آبیاری سیلابی

در مناطق خشک و نیمه خشک جهان از جمله ایران، بهره‌برداری از سیلاب، یکی از راه‌های متداول تأمین آب برای کشاورزی بوده و نقش مؤثری در تغذیه آب‌های زیرزمینی، تثبیت خاک آبرفتی و احیا و تقویت پوشش گیاهی دارد. باغستان سنتی قزوین نمونه‌ای از سامانه‌های پخش سیلاب با قدمتی بیش از هزار سال است. شهر قزوین در دامنۀ کوهپایه‌های البرز و بروی مخروط افکنه رودخانه‌های فصلی واقع شده و باغات بدون حصار باغستان به عنوان بزرگ‌ترین آبخوان منطقه و سامانۀ کارآمد پخش سیلاب به صورت حلقۀ سبزی برای حفاظت از شهر در برابر سیلاب این رودخانه‌ها احداث شده است. این باغات علیرغم تخریب و کاهش سطح قابل توجه، همچنان در سه طرف شهر به وسعت ۲۵۰۰ هکتار وجود دارد. آبیاری سیلابی منحصر به فرد باغستان، موجب تثبیت مرتب و مداوم خاک‌های حاصلخیز آبرفتی و نیز تغذیه سفره‌های آب زیرزمینی می‌شود. باغات به صورت حوضچه‌هایی در کنار هم قرار گرفته و با مرزهایی به ارتفاع حدود یک متر از هم جدا می‌شوند. در فصل بارندگی، باغات به نوبت تا ارتفاع کرت‌ها پرآب شده که این آب به مرور در خاک نفوذ می‌کند. درختان بادام و پستۀ باغستان و بوته‌های انگور با یک و حداکثر دوبار آبیاری در ماه‌های با میزان تبخیر بسیار پایین، به حیات خود ادامه داده و بهره‌وری اقتصادی دارند. سیستم بومی مدیریت آب باغستان سنتی قزوین در فهرست آثار ناملموس ملی به ثبت رسیده است.[۲] بنابراین، سیستم آبیاری باغستان را سیلابی می‌خوانند.

در گذشته این باغات به وسیلهٔ آب ۵ رودخانه به نام‌های ارنزک، دیزج، وشته، دلی‌چای و زویار آبیاری می‌شد. هر کدام از این رودخانه‌ها بخشی از باغستان سنتی را سیراب می‌کرد؛ ولی اکنون به علت توسعهٔ شهر و برداشت آب این رودخانه‌ها، توسط روستاهای بالادست، باغستان‌های سنتی قزوین با مشکل کم‌آبی رو به روست. شهرداری قزوین به همین دلیل در سال اقدام به ایجاد سازمان باغستان‌ها نمود تا با رسیدگی، مشکلات این باغ‌ها را حل کند.

آب رودخانه‌ها بر اساس طومارهایی که از زمان‌های بسیار قدیم (۷۰۰ سال قبل) مکتوب است، بین فندها و محلات (تقسیمات محلی) تقسیم می‌شوند. دخوها و باغبان‌ها که امین مردم هستند باغ‌ها را به رسم قدیم و بر اساس عرف و سنت آبیاری می‌کنند.[۳]

در کتاب مینودر در رابطه با آبیاری باغستان‌ها این‌گونه آمده است: این باغ‌ها آبشان از دو رودخانه‌ای است که به نام «دیزه» (دیزج) و ارنزک خوانده می‌شود و از دره‌های شمالی و سرچشمهٔ آن‌ها از کوه‌های شمالی قزوین است. پس از آن‌که برف‌ها شروع به آب شدن کرد و ریزش باران آغاز شد، آب در دو رودخانۀ دیزج و ارنزک جاری گردیده و روی طوماری که دست دهخدایان و مالکین است به «فندها» و «سامانها» تقسیم گردیده و به هر باغی حقابۀ او داده می‌شود، این عمل تا هفتاد روز بعد از عید نوروز همچنان ادامه دارد، باغبانان و دهخدایان موظف و مسئول‌اند که تمام باغ‌های حوزۀ مسئولیت خود را مشروب کنند. با اینکه اشجار و تاکستان‌های قزوین سالی یک مرتبه به شرحی که گذشت آب می‌خورند، اما همیشه سرسبز و شاداب هستند.[۴]

اقتصاد

در گذشته وجود باغستان‌های سنتی در اقتصاد شهر قزوین بسیار پراهمیت بوده است، به‌طوری‌که دهخدا که خود از اهالی قزوین است، لقب «دخو» را به عنوان تخلص ادبی خود برمی‌گزیند. «دخو»، در اصل یک واژۀ قزوینی و به معنای نگهبان آب است؛ و به کسی گفته می‌شده که مسئولیت آبیاری باغات را بر عهده داشته است.[۵]

ثبت جهانی نظام‌های میراث کشاورزی ایران در «جیاس» فائو، به حمایت و توسعۀ این نظام‌ها برای ایجاد منافع و بهره‌مندی جوامع محلی کمک می‌کند. بر اساس مطالعات انجام‌شده، محصولاتی که نشان یا لوگوی جیاس را داشته باشند در بازارهای جهانی تا ۵ برابر قیمت به فروش می‌رسند.[۶]

پسته، از محصولات باغستان‌های سنتی قزوین

محصولات

عمدۀ محصولات این باغستان‌ها، پسته، بادام، انگور و قیسی است. کم‌وبیش گوجه، سیب، هلو و توت و گردو هم یافت می‌شود.[۷] درختان گردو در قسمت‌هایی از باغستان که در گذشته آب نسبتاً بیشتری داشته‌اند دیده می‌شود.[۳]

ثبت جهانی

باغستان سنتی قزوین به‌عنوان یکی از نظام‌های میراث کشاورزی مهم جهانی (جیاس)[۸] وابسته به سازمان خواروبار و کشاورزی جهانی (فائو)[۹] در فهرست جیاس GIAHS: Globally Important Agricultural Heritage Systems[۱۰] قرار دارد و در سال ۱۴۰۲ شمسی به ثبت جهانی رسیده است. «انجمن توسعهٔ حیات شهر» قزوین که انجمنی مردم‌نهاد است که در حوزهٔ حفاظت از باغستان سنتی قزوین فعالیت می‌کند، در فرایندی چندساله و به‌صورت داوطلبانه پروپوزال باغستان سنتی قزوین را برای ثبت در جیاس تهیه کرد[۱۱] که پس از دو مرحله داوری توسط هیئت داوران جیاس، سبب شد تا نمایندهٔ فائو در آخرین مرحله از فرایند ثبت در جیاس، در تاریخ ۲۷ و ۲۸ شهریور ۱۴۰۲ از قزوین و باغستان سنتی این شهر بازدید کند.[۱۲] در تاریخ ۱۹ آبان ۱۴۰۲ خبر قطعی ثبت باغستان سنتی قزوین در فهرست جیاس سازمان فائو اعلام شد.

جستارهای وابسته

نقش باغستان در شاخص هوای پاک

با توجه به قرار گرفتن قزوین در کنار شهرک‌های صنعتی آلاینده از یک سو و کانون‌های تولید ریزگرد از سوی دیگر، باغستان سنتی مهم‌ترین عامل محافظتی شهر در برابر این تهدیدهاست. باغستان، کمربند سبزی است که قزوین را دربرگرفته و ریهٔ شهر قزوین به حساب می‌آید. منطقۀ بویین‌زهرا مهم‌ترین کانون تولید ریزگرد در استان قزوین است. خوشبختانه بخش جنوبی باغستان، آبادترین قسمت آن است و مانند سپری در برابر این بخش از ریزگردها ایستاده است. اگر باغستان سنتی به روند تخریب خود ادامه دهد، به زودی قزوین دیگر مکان امنی برای زندگی نخواهد بود و مردم شهر و شهرهای اطراف، در معرض انواع تهدیدهای سلامت قرار خواهند گرفت.

تأثیر باغستان در دمای منطقه

طبق برآوردها، ۲۸۷۰ هکتار باغات سنتی در سه طرف شهر، دمای شهر را حدود ۴ تا ۶ درجه کاهش می‌دهد. در فصول گرم این میزان کاهش درجهٔ حرارت می‌تواند اثر بسیار مهمی در کاهش مصرف انرژی برای وسایل سرمایشی داشته باشد. این کاهش مصرف به نوبهٔ خود کاهش تولید گرما توسط این وسایل را به دنبال دارد.

باغستان، ذخیرهٔ ژنتیکی گونه‌های گیاهی

در باغستان سنتی، ژرم پلاسم غنی از بادام، پسته و انگور وجود دارد. این تنوع ژنتیکی در طول صدها سال به وجود آمده است. از این حیث باغستان قزوین، میراث کشاورزی و موزهٔ تنوع زیستی به حساب می‌آید. هم‌اکنون مطالعاتی به خصوص در ارتباط با بادام در مرکز تحقیقات کشاورزی در حال انجام است.

باغستان سنتی قزوین؛ میراثی تاریخی، فرهنگی، اجتماعی

باغستان علاوه بر تأثیر بسیار مهمی که بر شاخصه‌های محیط زیست داشته و دارد، در طول تاریخ تا به امروز اثر بی‌بدیلی در کیفیت زندگی اجتماعی در شهر قزوین داشته است. هوشمندی گذشتگان ما در مدیریت امکانات محیطی خود به گونه‌ای پایداری را لحاظ کرده است که سیستم مدیریت آن تا به امروز زنده و جاری حفظ شده است. این سیستم مدیریت شامل مدیریت آب، مدیریت نیروی انسانی و مدیریت شهر بوده است و از این رهگذر، هویت ویژۀ فرهنگی را نه تنها در محیط باغستان بلکه در شهر شکل داده است. به عبارت دیگر روابط انسانی و رفتارهای اجتماعی در قزوین کاملاً متأثر از باغستان بوده است. یکی از نمونه‌های رفتار اجتماعی در باغستان، نوبت‌دهی آبیاری بر اساس طومار آب است که قرن‌ها رعایت شده است. هنوز هم باغ‌داران، آبیاری باغات را بر مبنای طوماری که ممهور به مهر حمداله مستوفی است انجام می‌دهند. همین امر باعث شده است تا باغستان سنتی قزوین به‌عنوان میراث ملی به ثبت رسیده و در فهرست ثبت جهانی قرار گیرد. نکته‌ای که بسیار حائز اهمیت است، آن است که از دست رفتن باغستان باعث می‌شود این نوع منحصر به فرد از زیستن اجتماعی، در تاریخ گم شود و قزوین هویت منحصر‌به‌فرد خویش را از دست بدهد.

منابع

  1. ↑ خبرگزاری کار ایران (ایلنا): ۷۰ درصد باغستان سنتی قزوین تخریب شده است، نوشته‌شده در ۱۳ خرداد ۱۴۰۴؛ بازدید در ۲۵ آذر ۱۴۰۴.
  2. ↑ شهبازی، مریم؛ کرمانشاهانی، شکوه؛ احمدی، حامد؛ جمشیدی، محبوبه؛ کاکوند، پوریا؛ رضایی، حمیدرضا (۱۳۹۹). «دانش بومی مدیریت و مهار سیلاب در باغستان سنتی قزوین: سزاوار نگاهی نو در زمینه حفاظت و احیا». سامانه‌های سطوح آبگیر باران. ۸ (۱): ۱–۱۲.
  3. 1 2 اخویزادگان، عباس (۱۳۸۱). گزارش طرح مطالعاتی احیا و ساماندهی باغات سنتی قزوین.
  4. ↑ گلریز، سید محمدعلی (۱۳۳۷). مینودر یا باب الجنه قزوین. دانشگاه تهران.
  5. ↑ «قزوین پایتخت فراموش شده تمدن ایران». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۳.
  6. ↑ https://www.salamatnews.com/news/360562/افزایش-بهره-وری-اقتصادی-محصولات-باغستان-سنتی-قزوین-با-ثبت-در
  7. ↑ گلریز، سید محمدعلی (۱۳۳۷). مینودر یا باب‌الجنه قزوین. دانشگاه تهران.
  8. ↑ https://moravej.areeo.ac.ir/article_109806_37eb1e877dcdd031f9b4f1b0de56aa45.pdf
  9. ↑ https://www.fao.org/home/en
  10. ↑ https://www.fao.org/giahs/en/
  11. ↑ موسوی، الهه (۲۳ شهریور ۱۴۰۲). «افزایش بهره‌وری اقتصادی محصولات باغستان سنتی قزوین با ثبت در "جیاس" فائو». سلامت‌نیوز. دریافت‌شده در ۲۷ مهر ۱۴۰۲ {{جا:تاریخ}}. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازبینی= را بررسی کنید (کمک)
  12. ↑ https://www.iribnews.ir/00Ghr7

این الگو باید جانشانی شود.

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.