برش الماس

تولیدکنندگان الماس سنگ‌های خام را از جنبه اقتصادی تحلیل می‌کنند و دو هدف اصلی در تصمیم‌گیری‌های مربوط به نحوه برش الماس دارند. هدف اول، حداکثر بازده از سرمایه‌گذاری روی سنگ خام است. هدف دوم، فروختن سریع‌تر الماس برش خورده است.

برای این کار، از دستگاه‌های اسکن استفاده می‌شود تا یک مدل سه‌بعدی کامپیوتری از سنگ خام به دست آید. همچنین، درون‌گذاشت‌ها (نواقص درون سنگ) عکسبرداری می‌شوند و روی مدل سه‌بعدی قرار می‌گیرند. سپس از این مدل برای پیدا کردن بهترین روش برش استفاده می‌شود تا هم بازده اقتصادی به حداکثر برسد و هم الماس سریع‌تر به فروش برسد.

تحلیل نگهداری وزن به بررسی سنگ خام الماس می‌پردازد تا بهترین ترکیب از الماس‌های برش‌خورده را بر اساس ارزش به ازای هر قیراط پیدا کند. برای مثال، یک سنگ خام الماس به وزن ۲٫۲۰ قیراط (۴۴۰ میلی‌گرم) که به شکل اکتاهدرون است، ممکن است بتواند (i) دو الماس نیم‌قیراطی (۱۰۰ میلی‌گرم) تولید کند که ارزش مجموع آن‌ها بیشتر از (ii) یک الماس ۰٫۸۰ قیراطی (۱۶۰ میلی‌گرم) به همراه یک الماس ۰٫۳۰ قیراطی (۶۰ میلی‌گرم) باشد که از همان سنگ خام برش می‌خورند.

این تحلیل به تولیدکنندگان کمک می‌کند تا بهترین روش برش را انتخاب کنند و از سنگ خام بیشترین ارزش ممکن را استخراج کنند.

برش گرد و برلیانت مربعی ترجیح داده می‌شود که کریستال یک هشت ضلعی باشد، زیرا اغلب ممکن است دو سنگ از یکی از این کریستال‌ها بریده شود. کریستال‌هایی با شکل عجیب و غریب، مانند ماکل‌ها، بیشتر در یک برش فانتزی - یعنی برشی غیر از برلیانت گرد - که شکل کریستالی خاص به آن کمک می‌کند، تراشیده می‌شوند.

حتی با وجود تکنیک‌های مدرن، برش و صیقل دادن کریستال الماس همیشه منجر به کاهش قابل توجه وزن می‌شود، به طوری که حدود ۵۰٪ از وزن اولیه از دست می‌رود. گاهی اوقات برشکارها مجبور می‌شوند برای جلوگیری از نمایان شدن رون‌گذاشت‌ها یا برای حفظ وزن، از نسبت‌ها و تقارن ایده‌آل صرف‌نظر کنند. چون قیمت به ازای هر قیراط الماس معمولاً در نقاط خاصی مانند ۱ قیراط تغییر می‌کند، بسیاری از الماس‌های یک‌قیراطی (۲۰۰ میلی‌گرم) نتیجه‌ای از توافق در کیفیت برش به نفع حفظ وزن قیراط هستند.

در الماس‌های رنگی، برش می‌تواند بر درجه رنگ الماس تأثیر بگذارد و در نتیجه ارزش آن را افزایش دهد. برای تشدید رنگ الماس از اشکال برش خاصی استفاده می‌شود. برش تابشی نمونه ای از این نوع برش است.

الماس‌های رنگ سبز طبیعی اغلب فقط یک رنگ سطحی ناشی از تابش طبیعی دارند که از طریق سنگ گسترش نمی‌یابد. به همین دلیل الماس‌های سبز با قسمت‌های قابل توجهی از سطح الماس خام اصلی (طبیعی) بر روی نگین تمام شده بریده می‌شوند. این طبیعت‌ها هستند که رنگ الماس را فراهم می‌کنند.

برش الماس‌های رنگی نقش بسیار مهمی در تقویت رنگ و در نتیجه افزایش ارزش آن‌ها دارد. در مورد الماس‌های سبز، رنگ طبیعی معمولاً به دلیل تابش طبیعی است که فقط در لایه‌های سطحی الماس ایجاد می‌شود و به عمق سنگ نفوذ نمی‌کند.

برای حفظ و تقویت این رنگ سبز، جواهرسازان معمولاً بخش‌های قابل توجهی از سطح الماس خام (که به آن «طبیعی‌ها» گفته می‌شود) را در فرایند برش به‌طور عمدی دست نخورده باقی می‌گذارند. این طبیعی‌ها برای حفظ رنگ سبز الماس بسیار اهمیت دارند، زیرا این بخش‌ها جایی هستند که اثر تابش طبیعی متمرکز شده است؛ بنابراین، برش باید به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی شود که هم رنگ سبز سنگ حفظ شود و هم این لایه‌های سطحی مهم حفظ گردند.

یکی از برش‌هایی که به‌ویژه برای تقویت رنگ الماس‌های رنگی، از جمله الماس‌های سبز، مناسب است، برش رادیانت است. این برش درخشندگی الماس را به حداکثر می‌رساند و می‌تواند رنگ الماس را با بازتاب نور به‌گونه‌ای تقویت کند که رنگ طبیعی آن بیشتر نمایان شود. به این ترتیب، برش رادیانت نه‌تنها به جذابیت بصری الماس می‌افزاید بلکه به تقویت رنگ سبز آن نیز کمک می‌کند، که در نهایت باعث افزایش ارزش آن می‌شود.

یکی از موضوع‌های بسیار مهم این است که الماس به چه سرعتی به فروش می‌رسد. این موضوع اغلب منحصر به نوع جنس الماس است. در حالی که یک طرح برش خاص ممکن است ارزش بهتری به همراه خودش داشته باشد، یک طرح متفاوت و منحصر به فرد ممکن است الماس‌هایی را به همراه داشته باشد که زودتر به فروش می‌رسند و بازدهی زودتر از سرمایه‌گذاری را فراهم می‌کنند.

تراش کردن عبارت است از جدا کردن یک قطعه الماس زبر به قطعات جداگانه و ریزتر، که به عنوان تکه‌های جداگانه تمام شود. در مرحله برنامه‌ریزی، تولیدکنندگان الماس مراحل برنامه‌ریزی شکاف را شناسایی می‌کنند و از نتیجه آن برنامه‌ریزی‌ها برای تصمیم‌گیری در مورد نحوه تقسیم الماس استفاده می‌کنند. سازندگان الماس با لیزر یا اره یا الماس دیگر یک شیار در الماس ایجاد می‌کنند و سپس با قرار دادن یک تیغه فولادی در شیار و زدن ضربه ملایم الماس شکافته می‌شود.^[۵] شکاف می‌تواند در امتداد هر یک از چهار صفحه موازی با وجوه یک الماس هشت وجهی باشد (یعنی عمود بر مورب‌های بدنه سلول واحد).^[۶]

اره کردن - استفاده از اره الماس یا لیزر، برای بریدن الماس ناهموار به قطعات جداگانه و ریزتر است. برخلاف شکاف، این مرحله شامل برنامه‌ریزی کردن برای برش نیست. این مرحله به الماس‌ها شکل اولیه می‌دهد.

فرایند بروتینگ به شکل‌دهی دقیق گرده (حاشیه بیرونی) الماس برای ایجاد یک دایره کامل گفته می‌شود. این مرحله در برش الماس اهمیت زیادی دارد، زیرا گرده تأثیر زیادی بر ظاهر کلی الماس و نحوهٔ قرارگیری آن در جواهرات دارد.

در دنیای مدرن، برای برش گرده الماس از روش‌هایی مانند لیزر، صفحه برش الماس‌دار یا چرخاندن دو الماس مقابل یکدیگر استفاده می‌شود تا دقت بالایی در شکل‌گیری دایره به دست آید. همچنین از الماس‌های صنعتی که بسیار سخت هستند، برای سایش و شکل‌دهی استفاده می‌شود. این فرایند نیاز به دقت زیادی دارد، زیرا حتی تغییرات اندک در گرده می‌تواند بر تقارن الماس و کیفیت کلی آن تأثیر بگذارد.

امروزه نرم‌افزارهای کامپیوتری برای اندازه‌گیری دقت گرده و بررسی میزان دایره بودن آن به کار می‌روند. برای اینکه یک الماس به عنوان «برش عالی» شناخته شود، باید گرده آن با دقتی حدود یک دهم میلی‌متر گرد شود. این سطح از دقت باعث می‌شود که الماس به بهترین نحو نور را بازتاب دهد و درخشندگی و زیبایی آن بیشتر شود.

به‌طور کلی، برودینگ نه تنها فرآیندی فنی برای شکل‌دهی الماس است، بلکه نیازمند مهارت‌های ویژه و استفاده از تکنولوژی مدرن برای رسیدن به بالاترین استانداردهای برش است.

صیقل دادن الماس آخرین مرحله در فرایند برش الماس است. در یک کارخانه الماس، فردی به نام برشکار الماس مسئول است که ابتدا وجه‌های اصلی را روی الماس ایجاد می‌کند (که به این مرحله «بلاکینگ» گفته می‌شود). این کار به منظور حفظ حداکثر وزن، وضوح و بهترین زاویه‌ها برای شکل خاص الماس انجام می‌شود. پس از اتمام مرحله بلوکینگ، الماس توسط برشکار صیقل داده می‌شود تا وجه‌های اصلی صاف و هموار شوند که به این مرحله صیقل دادن الماس گفته می‌شود.

پس از آنکه وجه‌های اصلی توسط برشکار صیقل داده شد، برلیانت‌کار به صیقل دادن وجه‌های نهایی می‌پردازد. وجه‌هایی که در این مرحله به الماس اضافه می‌شوند، شامل ستاره‌ها (Stars) و نیمه‌های بالایی و پایینی که به آن‌ها وجه‌های گیره بالایی و پایینی (Upper and Lower Girdle Facets) گفته می‌شود، هستند.

این مراحل به‌طور کلی باعث می‌شود که الماس درخشندگی و زیبایی نهایی خود را به دست آورد.

مرحله نهایی شامل تمیز کردن کامل الماس در اسیدها و بررسی الماس برای مشاهده اینکه آیا استانداردهای کیفی سازنده را برآورده می‌کند یا خیر.