برنامه حفاری اقیانوس

جی‌اوآی‌دی‌ئی‌اس رزولوشن

برنامه حفاری اقیانوس (انگلیسی: Ocean Drilling Program) یا به اختصار ODP، بخشی از یک پروژه بین‌المللی برای کاوش و مطالعه ترکیب و ساختار حوضه‌های اقیانوسی زمین بود. این تلاش مشترک چندین دهه به طول انجامید و داده‌های جامعی را فراهم کرد که درک فرایندهای اقیانوسی را بهبود بخشید و چندین زمینه علمی در علوم زمین را پیشرفت داد.

پیشینه

کشتیGlomar Challenger که در پروژه حفاری دریای عمیق (DSDP) به‌کار رفت.

حفاری اقیانوس برای اولین بار با پروژه موهول، تلاش ایالات متحده برای حفاری پوسته زمین در سال ۱۹۵۷، آغاز شد.[۱] در آن زمان، درک علمی کمی در مورد فرایندهای اقیانوسی و زمین‌شناسی وجود داشت، مانند فقدان دانش در مورد زمین‌ساخت صفحه‌ای.[۲] اگرچه عمر این پروژه به دلیل کمبود بودجه کوتاه بود، اما بینش‌هایی در مورد این فرایندها ارائه داد و علاقه عمومی را به حفاری اقیانوس و اکتشافات مرتبط با آن برانگیخت.[۲]

پس از این پروژه مقدماتی، چندین کشور گرد هم آمدند تا در مجموعه‌ای از سه پروژه حفاری اقیانوسی که طی چهل سال انجام شد، مشارکت کنند.

اولین مورد، پروژه حفاری دریای عمیق (DSDP) بود که از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۳ انجام شد.[۱][۲] این پروژه توسط مؤسسات مشترک اقیانوس‌شناسی برای نمونه‌برداری از اعماق زمین (JOIDES) هدایت شده است. JOIDES حاصل همکاری مؤسسات تحقیقاتی و دانشگاه‌های ایالات متحده، از جمله رصدخانه زمین لامونت-دوهرتی، مؤسسه علوم دریایی در دانشگاه میامی، مؤسسه اقیانوس‌نگاری اسکریپس و مؤسسه اقیانوس‌نگاری وودز هول بود.[۱][۲] پروژه حفاری دریای عمیق یک پروژه اکتشافی بود که از پیشرفت‌های تکنولوژیکی خاصی مانند مغزه‌گیری پیستونی هیدرولیکی استفاده می‌کرد و منجر به فرضیه‌های بیشتری در مورد فرایندهای اقیانوسی شد.[۲]

برنامه حفاری اقیانوس (ODP) بلافاصله پس از پروژه حفاری دریای عمیق (DSDP) از سال ۱۹۸۴ تا ۲۰۰۳ آغاز شد.[۱][۲]

برنامه نهایی، برنامه حفاری یکپارچه اقیانوس (IODP) بود که در سال ۲۰۱۳ تکمیل شد.[۱][۲] این پروژه‌ها حاصل تلاشی بین‌المللی از جمله استرالیا، کانادا، آلمان، فرانسه، ژاپن و بریتانیا بودند. ۱۲ کشور دیگر، کنسرسیوم اروپایی حفاری تحقیقات اقیانوسی (ECORD) را تشکیل دادند که برای حمایت از IODP ایجاد شده بود.[۲][۳]

دستاوردهای علمی

برنامه حفاری اقیانوس و دیگر برنامه‌های حفاری اقیانوسی، شواهدی را ارائه دادند که به‌طور قابل توجهی درک ما از فرایندهای اقیانوسی، از جمله ژئوشیمی، زیست‌شناسی و سایر زمینه‌های مرتبط با علوم زمین را بهبود بخشید.

فرایندهای زمین

نقشه توپوگرافی بستر دریا

شواهد حاصل از ODP منجر به درک بهتر فرایندهای کلی زمین شده است. از همه مهم‌تر، نظریه‌های قبلی گسترش بستر اقیانوس تأیید شد. علاوه بر این، دانشمندان به بینش‌هایی در مورد سنگ‌کره اقیانوسی، از جمله ساختار و ترکیب آن و همچنین نحوه تشکیل آن، دست یافتند.[۱] این برنامه شواهدی ارائه داد مبنی بر اینکه ترکیب سنگ‌کره بسته به مقدار نزدیکی به گسترش بستر دریا متفاوت است. علاوه بر این، شواهد زمین‌شناسی حاصل از این برنامه، درک دقیق‌تری از آب و هوای زمین و تاریخ اقیانوس‌ها ارائه داد و زمینه‌های دیرین‌اقیانوس‌نگاری و دیرین‌اقلیم‌شناسی را پیش برد.[۱]

زمین‌مغناطیس

میدان مغناطیسی زمین توسط فرایند همرفت در هسته بیرونی سیال زمین تولید می‌شود. در گذشته، این میدان مغناطیسی وارونگی‌هایی را تجربه کرده است که در آن‌ها قطب‌های شمال و جنوب جابه‌جا شده‌اند. شواهد این وارونگی‌ها در رسوبات موجود است و نمونه‌های به‌دست‌آمده از ODP منجر به مقیاس‌های زمانی زمین‌شناسی دقیق‌تری شد.[۱][۲]

جستارهای وابسته

منابع

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 lling, Committee on the Review of the Scientific Accomplishments and Assessment of the Potential for Future Transformative Discoveries with U. S. -Supported Scientific Ocean (2011). Scientific Ocean Drilling: Accomplishments and Challenges. Washington: National Academies Press. ISBN 978-0-309-21901-3.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Becker, Keir; Austin, James A.; Exon, Neville; Humphris, Susan; Kastner, Miriam; McKenzie, Judith A.; Miller, Kenneth G.; Suyehiro, Kiyoshi; Taira, Asahiko (2019). "50 Years of Scientific Ocean Drilling". Oceanography. 32 (1): 17–21. doi:10.5670/oceanog.2019.110. hdl:1885/196759. ISSN 1042-8275. JSTOR 26604941.
  3. ↑ Ocean Drilling Program (2007). Final Technical Report 1983–2007 (PDF) (Report). Retrieved 2019-07-11.

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.