بمباران هوایی و قوانین بین‌المللی
بمباران هوایی و حقوق بین‌الملل (انگلیسی: Aerial bombardment and international law)، جنگ هوایی باید با قوانین و آداب و رسوم جنگ، از جمله قوانین و حقوق بین‌الملل بشردوستانه با محافظت از قربانیان درگیری و خودداری از حمله به افراد حفاظت‌شده مطابقت داشته باشد.[۱]
این محدودیت‌های مربوط به جنگ هوایی تحت پوشش قوانین عمومی جنگ قرار می‌گیرند، زیرا برخلاف جنگ در زمین و دریا - که به‌طور خاص تحت پوشش قوانینی مانند کنوانسیون لاهه ۱۹۰۷ و پروتکل اول الحاقی به کنوانسیون‌های ژنو هستند که شامل محدودیت‌ها، ممنوعیت‌ها و دستورالعمل‌های مربوط می‌شوند - هیچ معاهده خاصی برای جنگ هوایی وجود ندارد.[۱]
برای قانونی بودن، عملیات هوایی باید با اصول حقوق بشردوستانه مطابقت داشته باشد: ضرورت نظامی، تمایز و تناسب:[۱] یک حمله یا اقدام باید با هدف کمک به شکست نظامی دشمن باشد؛ باید حمله‌ای به یک هدف نظامی باشد؛ و آسیب وارده به غیرنظامیان یا اموال غیرنظامی محافظت‌شده باید متناسب باشد و در مقایسه با مزیت نظامی ملموس و مستقیم پیش‌بینی‌شده، بیش از حد نباشد.
حقوق بین‌الملل تا سال ۱۹۴۵
قبل و در طول جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹–۱۹۴۵)، حقوق بین‌الملل مربوط به بمباران هوایی بر معاهدات ۱۸۶۴، ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ استوار بود که تعریف اکثر قوانین جنگ در آن زمان را تشکیل می‌دادند - که با وجود تلاش‌های دیپلماتیک مکرر، بلافاصله قبل از جنگ جهانی دوم به‌روزرسانی نشد. مرتبط‌ترین کنوانسیون‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه است زیرا آخرین معاهده‌ای بود که قبل از ۱۹۳۹ تصویب شد و قوانین جنگ در مورد استفاده از بمباران را مشخص کرد. در کنوانسیون لاهه ۱۹۰۷، دو معاهده ارتباط مستقیمی با موضوع بمباران دارند. اینها عبارتند از «قوانین جنگ: قوانین و رسوم جنگ زمینی (لاهه چهارم)؛ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۷ و «قوانین جنگ: بمباران توسط نیروهای دریایی در زمان جنگ (لاهه نهم)؛ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۷». نکته قابل توجه این است که معاهده متفاوتی وجود دارد که باید برای بمباران زمینی (لاهه چهارم) و زمینی دریایی (لاهه نهم) به آن استناد شود.[۴] لاهه چهارم، که لاهه دوم (۱۸۹۹) را مجدداً تأیید و به‌روزرسانی کرد،[۵] شامل بندهای زیر است:
ماده ۲۵: حمله یا بمباران، به هر وسیله‌ای، به شهرها، روستاها، منازل مسکونی یا ساختمان‌هایی که بی‌دفاع هستند ممنوع است.
ماده ۲۶: افسر فرمانده نیروی مهاجم باید قبل از شروع بمباران، به جز در موارد تجاوز، تمام تلاش خود را برای هشدار به مقامات انجام دهد. ماده ۲۷: در محاصره و بمباران، باید تمام اقدامات لازم انجام شود تا حتی‌الامکان، ساختمان‌های اختصاص داده شده به امور مذهبی، هنری، علمی یا خیریه، بناهای تاریخی، بیمارستان‌ها و مکان‌هایی که بیماران و مجروحان در آن جمع می‌شوند، در امان بمانند، مشروط بر اینکه در آن زمان برای اهداف نظامی مورد استفاده قرار نگیرند.
وظیفه محاصره‌شدگان این است که وجود چنین ساختمان‌ها یا مکان‌هایی را با علائم مشخص و قابل مشاهده‌ای که از قبل به دشمن اطلاع داده می‌شود، نشان دهند.
اگرچه کنوانسیون‌های چهارم لاهه ۱۹۰۷ - قوانین و عرف‌های جنگ زمینی و نهم - بمباران توسط نیروهای دریایی در زمان جنگ، بمباران مکان‌های بی‌دفاع را ممنوع کرده بودند، اما هیچ ممنوعیت بین‌المللی علیه بمباران بی‌هدف غیرنظامیان در مکان‌های دفاع‌شده وجود نداشت، نقصی در قوانین که بمباران هوایی آن را به شدت تشدید کرد.
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 3 Gómez, Javier Guisández (20 June 1998). "The Law of Air Warfare". International Review of the Red Cross. 38 (323): 347–63. doi:10.1017/S0020860400091075. Archived from the original on 25 April 2013.