بهت

بهت
یک بیمار در حالت بی‌حسی کاتاتونیک
تخصص	عصب‌شناسی، روان‌پزشکی
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
آی‌سی‌دی-۱۰	R40.1
آی‌سی‌دی-۹-سی‌ام	780.09
سمپ	D053608

بُهت^[۱]، واماندگی یا خَشک‌زدگی (به انگلیسی: stupor) حالتی در مرز هوشیاری و ناهوشیاری همراه با عدم فعالیت روانی آشکار و کاهش توانایی در پاسخ دادن به تحریک می‌باشد. این وضعیت شدیدتر از لتارژی است.
در واقع می‌توان گفت بهت با خواب‌آلودگی متفاوت است. منظور از خواب‌آلودگی یعنی وضعیتی که ناشی از کمبود خواب باشد یا بر اثر مصرف دُز نرمال خواب‌آورها و آرامبخش‌های معمولی ایجاد شده باشد.
علل بروز بُهت متفاوت است و از علل درونی مانند افزایش اوره خون، کاهش قند خون، کاهش شدید دمای بدن، برخی مشکلات مربوط به مغز و … تا علل بیرونی مانند ضربه به سر یا وقوع انواع شوک‌ها مثل شوک پس از حادثه می‌توانند باعث بروز آن شوند. اگرچه بهت را می‌توان کمای سطحی نیز دانست اما در ارزیابی مرسوم سطح هشیاری بیماران، بین بهت و کما تفکیک قائل می‌شوند.
درواقع بهت حالتی از کاهش هوشیاری است که در آن بیمار با تحریک بیدار شده پاسخ می‌دهد و بلافاصله پس از قطع تحریک مجدداً به خواب می‌رود. این حالت یک مرحله قبل از کما است. در فاز کما (GCS مساوی یا کمتر از ۸) بیمار علی‌رغم تحریک دردناک، واکنش هدفداری به تحریک نشان نمی‌دهد.

• اغما

لتارژی

• واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان وادب فارسی