بولز
 بولر چمن کانادایی تیم میسون | |
| نخستین مسابقه | قرن سیزدهم |
|---|---|
| ویژگی‌ها | |
| رده‌بندی | بولینگ |
| تجهیزات | بول/توپ و جک/کیتی |
بولز، که با نام‌های بولز چمنی یا بولینگ روی چمن نیز شناخته می‌شود، ورزشی است که در آن بازیکنان سعی می‌کنند توپ خود (که بول نامیده می‌شود) را به سمت توپ کوچکتر (که به عنوان «جک» یا گاهی «کیتی» شناخته می‌شود) بغلتانند. توپ‌های بولز به صورت خاصی طراحی شده‌اند (با انحراف)، به طوری که هنگام غلتاندن، مسیری منحنی را طی می‌کنند. این بازی به صورت تیمی یا تک‌به‌تک انجام می‌شود.
این بازی برای اولین بار در قرن سیزدهم انجام شد. این بازی روی چمن انجام می‌شود، اگرچه گاهی از سطوح دیگر نیز استفاده می‌گردد. مسابقات یا تا زمانی که یک بازیکن به امتیاز مشخصی برسد یا زمانی که تعدادی از دورها مشخص بازی شوند، ادامه می‌یابد.
این بازی عمدتاً در زمین بولینگ انجام می‌شود که می‌تواند بسته به نوع بولزهای بازی شده متفاوت باشد. در حالی که این بازی اغلب در فضای باز انجام می‌شود، مکان‌های بولز سرپوشیده نیز وجود دارد و همچنین می‌توان آن را روی کفپوش‌های قابل لوله شدن نیز بازی کرد. برای بازی‌های فضای باز، معمولاً زمین بازی چمن است. با این حال، در نیوزیلند می‌توان آن را روی کوتولا نیز بازی کرد.
تاریخچه
بولز گونه‌ای از بازی‌های بول (به ایتالیایی: بوچه) است که در شکل کلی خود، منشأ باستانی یا ماقبل تاریخ دارند. گونه‌هایی از این بازی در یونان باستان ثبت شده است که شامل پرتاب اشیاء سبک (مانند سنگ‌های صاف، سکه‌ها، یا بعدها گوی‌های سنگی) تا حد امکان بوده است. جنبه پرتاب توپها برای نزدیک شدن هرچه بیشتر به هدف، در روم باستان ثبت شده است. این بازی توسط سربازان یا ملوانان به سرزمین گل روم گسترش یافت. یک مقبره رومی در فلورانس، افرادی را نشان می‌دهد که این بازی را انجام می‌دهند و برای اندازه‌گیری امتیازها خم شده‌اند.
قدمت بولزها در انگلستان قطعاً به قرن سیزدهم و به‌طور حدسی به قرن دوازدهم میلادی برمی‌گردد. ویلیام فیتزاستفن (متوفی حدود ۱۱۹۰ میلادی)، در زندگینامه توماس بکت، طرحی گرافیکی از لندن آن زمان ارائه می‌دهد و در مورد تفریحات تابستانی مردان جوان می‌نویسد که در تعطیلات «آنها به پرش، تیراندازی، کشتی، پرتاب سنگ [به سبک جاکتو لاپیدوم] و پرتاب نیزه‌های مجهز به حلقه برای هدف مورد نظر می‌پرداختند که سعی می‌کردند آن را به سمت هدف پرتاب کنند؛ آنها همچنین مانند مردان جنگجو از سگک استفاده می‌نمودند.»[۱] معمولاً فرض بر این است که منظور فیتزاستفن از عبارت پرتاب سنگ، نوعی بولز اولیه است که[۲] احتمالاً با استفاده از سنگ گرد بازی می‌شد؛ سابقه‌ای از استفاده از بولزهای آهنی، هرچند در تاریخی بسیار دیرتر، در مناسبت‌های جشن در نایرن وجود دارد. از سوی جاکتوس لاپیدوم که او از آن صحبت می‌کند، ممکن است بیشتر شبیه به پرتاب وزنه بوده باشد.
به هر حال، واضح است که شکل ابتدایی این بازی در قرن سیزدهم در انگلستان انجام می‌شده است. یک نسخه خطی از آن دوره در کتابخانه سلطنتی ویندزور (شماره ۲۰، E iv.)، حاوی نقاشی‌ای است که دو بازیکن را نشان می‌دهد که به جای یک توپ یا جک سفالی، یک مخروط کوچک را هدف قرار داده‌اند.[۳] قدیمی‌ترین زمین بولینگ باقی‌مانده در جهان، زمین بولینگ قدیمی ساوت‌همپتون است که اولین بار در سال ۱۲۹۹ مورد استفاده قرار گرفت.[۴]
نسخه خطی دیگری از همان قرن، تصویری خام اما پرانرژی دارد که ما را از نزدیک با بازی موجود آشنا می‌کند.[۵] سه آدمک و یک جک معرفی می‌شوند. بولز بازیکن اول درست جلوی جک قرار گرفته است؛ دومی بولز خود را پرتاب کرده و با یکی از آن پیچ و تاب‌های عجیب و غریب که هنوز در زمین‌های مدرن غیرمعمول نیست، به دنبال او می‌آید، در همین حال بازیکن اول با دستش حرکتی سرکوبگرانه انجام می‌دهد، گویی می‌خواهد بولز را از پرتاب خود بازدارد؛ بازیکن سوم در حال پرتاب بولز خود به تصویر کشیده شده است.[۶] یک نسخه خطی قرن چهاردهمی به نام «کتاب دعاها» در مجموعه فرانسیس دوس در کتابخانه بودلیان در آکسفورد، حاوی نقاشی‌ای است که در آن دو نفر نشان داده شده‌اند، اما آنها بدون هیچ نشانه‌ای توپ را پرتاب می‌کنند. استرات (در کتاب ورزش و سرگرمی) می‌گوید که ممکن است بولز بازیکن اول توسط بازیکن دوم به عنوان گونه‌ای از جک در نظر گرفته شده باشد؛ اما در این صورت مشخص نیست که هدف بازیکن اول چه بوده است. در این سه تصویر اولیه از این سرگرمی، هر بازیکن فقط یک بولز دارد و نحوهٔ استفاده از آن در پانصد یا ششصد سال پیش به اندازهٔ امروز متفاوت بوده است. در حالت سوم، او تقریباً صاف می‌ایستد؛ در حالت اول، زانو می‌زند؛ در حالت دوم، در نیمه راه بین حالت ایستاده و زانو زده، خم می‌شود.[۵]
این بازی سرانجام توسط پادشاه و پارلمان ممنوع شد، چرا که هر دو می‌ترسیدند که این بازی، تمرین تیراندازی با کمان را که در آن زمان در نبرد بسیار مهم بود، به خطر بیندازد. قوانینی که آن و سایر ورزش‌ها را ممنوع می‌کرد، در دوران سلطنت ادوارد سوم، ریچارد دوم و دیگر پادشاهان وضع شد. حتی زمانی که با اختراع باروت و سلاح گرم، کمان به عنوان سلاح جنگی کنار گذاشته شد، ممنوعیت آن ادامه یافت. بی‌اعتباری سالن‌های بولز که اولین بار در سال ۱۴۵۵ در لندن تأسیس شدند، احتمالاً مشوق قوانین سرکوبگرانه بعدی بود، زیرا بسیاری از این سالن‌ها به میخانه‌هایی متصل بودند که محل رفت‌وآمد عیاش‌ها و قماربازها بشمار می‌رفت.
اراسموس این بازی را globurum نامید. نام بولزها در مصدر Bowlyn که در اواسط قرن پانزدهم ثبت شده، آمده است. اصطلاح بولز برای «توپ چوبی» در اوایل دهه ۱۴۰۰ ثبت شده است. این نام به صراحت، به عنوان بولز، در فهرستی از بازی‌های غیرقانونی در مصوبه‌ای در سال ۱۴۹۵ توسط هنری هفتم (تنیس، کلوش، دیس، کاردس، بولز) ذکر شده است. این مورد دوباره در قانون مشابهی توسط هنری هشتم (۱۵۱۱) تکرار می‌شود. طبق قانون دیگری، قانون بازی‌های غیرقانونی ۱۵۴۱ - که تا سال ۱۸۴۵ لغو نشد - صنعتگران، کارگران، شاگردان، خدمتکاران و افراد مشابه از بازی بولینگ در هر زمانی به جز کریسمس و آن هم فقط در خانه و حضور صاحبشان، منع شدند. همچنین مقرر شد که هر کسی که در خارج از باغ یا باغچه خود بولزبازی کند، مشمول جریمه‌ای معادل ۶ شیلینگ ۸ پنس خواهد بود، در حالی که کسانی که زمین‌هایی با ارزش سالانه ۱۰۰ پوند داشتند، می‌توانستند مجوز بازی در زمین‌های خصوصی خود را دریافت کنند.
در سال ۱۸۶۴، ویلیام والاس میچل (۱۸۰۳–۱۸۸۴)، تاجر پنبه اهل گلاسکو، پس از فعالیتش به عنوان منشی باشگاه‌های بولز اسکاتلندی که در سال ۱۸۴۹ تأسیس شده بودند و اساس قوانین بازی مدرن را تشکیل دادند، «راهنمای بازی بولز» خود را منتشر کرد. میچل جوان تنها ۱۱ سال داشت که در زمین بولز کیلمارناک، قدیمی‌ترین باشگاه اسکاتلند که در سال ۱۷۴۰ تأسیس شده بود، بازی می‌کرد.
.jpg)
اعتقاد بر این است که ثبت اختراع اولین ماشین چمن‌زنی در سال ۱۸۳۰ در بریتانیا، محرکی برای تهیه چمن‌های مدرن، زمین‌های بیضی شکل ورزشی، زمین‌های بازی، زمین‌های چمن، زمین‌های چمن و غیره در سراسر جهان بوده است. این امر به نوبه خود منجر به تدوین قوانین مدرن برای بسیاری از ورزش‌ها، از جمله بولز چمن، اکثر قوانین فوتبال، تنیس روی چمن و سایر ورزش‌ها شد.
انجمن‌های ملی بولز در اواخر دهه ۱۸۰۰ تأسیس شدند. انجمن بولینگ ویکتوریا در سال ۱۸۸۰ در ویکتوریا، استرالیا تأسیس گشت. انجمن بولز اسکاتلند در سال ۱۸۹۲ تأسیس شد، اگرچه در سال ۱۸۴۸ تلاشی ناموفق توسط ۲۰۰ باشگاه اسکاتلندی صورت گرفته بود.
بازی
بولز روی چمن معمولاً روی یک سطح بزرگ، مستطیلی، دقیقاً مسطح و با چمن‌کاری مرتب یا سطح مصنوعی معروف به زمین بولینگ انجام می‌شود که به نوارهای موازی بازی به نام پیست‌های بولینگ تقسیم شده است. در ساده‌ترین رقابت، یعنی مسابقات انفرادی، یکی از دو حریف سکه‌ای را پرتاب می‌کند تا ببیند چه کسی «تشک» را می‌برد و بخشی از مسابقه (در اصطلاح بولینگ، «دور») را با قرار دادن تشک و غلتاندن جک به انتهای دیگر گرین به عنوان هدف آغاز می‌کند. وقتی جک متوقف شد، در مرکز زمین اسکیت قرار می‌گیرد و بازیکنان به نوبت بولزهای خود را از روی تشک به سمت جک می‌غلتانند و بدین ترتیب «هدز» را تشکیل می‌دهند.
یک بولز می‌تواند در مسیر خود به سمت خارج از مرز زمین بازی انحنا پیدا کند، اما برای اینکه در بازی باقی بماند، باید در محدودهٔ مرز زمین بازی متوقف شود. بولزهایی که به داخل گودال می‌افتند، مرده محسوب می‌شوند و از بازی حذف می‌شوند، مگر در مواردی که کسی در مسیر حرکت جک، آن را «لمس» کرده باشد. «دست‌زننده‌ها» با گچ علامت‌گذاری می‌شوند و حتی اگر وارد گودال شوند، در بازی زنده می‌مانند. به همین ترتیب اگر جک به داخل گودال بیفتد، هنوز زنده است، مگر اینکه از محدوده بازی خارج شده و به کنار زمین بیفتد و در نتیجه بازی به حالت «بن‌بست» بیفتد که در این صورت بازی دوباره تکرار می‌شود، هرچند طبق قوانین بین‌المللی، جک دوباره به مرکز زمین بازی «منتقل» می‌شود و بازی ادامه پیدا می‌کند. پس از اینکه هر شرکت‌کننده تمام بولزهای خود را پرتاب کرد (چهار بولز در بازی‌های تک‌نفره و جفت، سه بولز در بازی‌های سه‌نفره و دو بولز در بازی‌های چهارنفره)، فاصله نزدیکترین بولزها به جک (جک) تعیین می‌شود (ممکن است جک جابه‌جا شده باشد) و برای هر بولزی که یک شرکت‌کننده نسبت به نزدیکترین بولز حریف به جک نزدیک‌تر باشد، امتیازهایی به نام «شوت» اعطا می‌شود. برای مثال، اگر یک شرکت‌کننده دو پرتاب نزدیک‌تر به جک نسبت به نزدیکترین پرتاب حریف خود انجام داده باشد، دو پرتاب به او تعلق می‌گیرد. سپس این تمرین برای دور بعدی تکرار می‌شود، یک بازی بولز که معمولاً بیست و یک دور دارد.
بولزهای چمنی روی چمن بازی می‌شود و تنوع رنگ آن از زمین به زمین دیگر رایج است. زمین‌ها در اشکال و اندازه‌های مختلفی وجود دارند: رایج‌ترین آنها سریع، آهسته، تاج بزرگ و تاج کوچک هستند.
بولز معمولاً با روحیه بسیار خوبی بازی می‌شود، حتی در بالاترین سطح حرفه‌ای، و اذعان به موفقیت‌ها و موقعیت‌های نزدیک به گل حریف کاملاً طبیعی است.
امتیازدهی
سیستم‌های امتیازدهی از رقابتی به رقابت دیگر متفاوت است. بازی‌ها را می‌توان زمانی تعیین کرد که:
- یک بازیکن در یک بازی انفرادی به تعداد مشخصی شوت (معمولاً ۲۱ یا ۲۵) به هدف می‌رسد.
- یک تیم (دونفره، سه‌نفره یا چهارنفره) پس از تعداد مشخصی از دورها، امتیاز بالاتری دارد.
بازی‌هایی که به تعداد مشخصی از دورها می‌رسند نیز ممکن است مساوی شوند. ممکن است تساوی پابرجا بماند، یا ممکن است از حریفان خواسته شود برای تعیین برنده، یک دور اضافی بازی کنند. این مفاد همیشه از قبل در شرایط بازی رویداد منتشر می‌شوند.
در قوانین ورزش بولز،[۷] برنده در یک بازی انفرادی، بازیکنی است که اولین بار ۲۱ شوت به ثمر برساند. در سایر رشته‌ها (دونفره، سه‌نفره، چهارنفره)، برنده تیمی است که پس از ۲۱ یا ۲۵ دور بازی، بیشترین تعداد شوت را به ثمر رسانده باشد. اغلب مسابقات محلی بازی‌های کوتاه‌تری (معمولاً ۱۰ یا ۱۲ دور) برگزار می‌کنند. برخی از مسابقات از سیستم امتیازدهی «ست» استفاده می‌کنند، به این صورت که به اولین تا هفتمین امتیاز، یک ست در یک مسابقه بهترین از سه یا بهترین از پنج ست تعلق می‌گیرد. علاوه بر مسابقات انفرادی، می‌توان تیم‌های دونفره (جفت)، سه‌نفره (سه‌تایی) و چهارنفره (چهارنفره) نیز داشت. در این بازی‌ها، تیم‌ها به نوبت بولینگ می‌کنند، به این صورت که هر بازیکن در یک تیم تمام بولزهای خود را انجام می‌دهد و سپس آن را به بازیکن بعدی تحویل می‌دهد. کاپیتان تیم یا اسکیپ همیشه آخرین نفر بازی می‌کند و در هدایت ضربات و تاکتیک‌های تیمش نقش مهمی دارد. روش فعلی امتیازدهی در تور حرفه‌ای (تور جهانی بولز) ست است. هر ست از نه دور تشکیل شده است و بازیکنی که در پایان هر ست بیشترین تعداد ضربه را داشته باشد، برنده آن ست است. اگر امتیاز مساوی شود، ست نصف می‌شود. اگر بازیکنی دو ست را ببرد، یا یک ست را ببرد و یک ست مساوی شود، آن بازیکن برنده بازی است. اگر هر دو بازیکن یک ست را ببرند، یا هر دو ست مساوی شوند، یک مسابقه مساوی‌شکن ۳-پایانی برای تعیین برنده وجود دارد.
سوگیری بولزها
بولزها به دلیل وجود یک سوگیری وزنی که در ابتدا با قرار دادن وزنه‌ها در یک طرف بولز ایجاد می‌شد، برای طی کردن یک مسیر منحنی طراحی شده‌اند. خود کلمه بایاس به عنوان یک اصطلاح فنی این بازی در دهه ۱۵۶۰ ثبت شده است.
قرار دادن وزنه‌ها دیگر طبق قوانین مجاز نیست و اکنون بایاس کاملاً توسط شکل بولز ایجاد می‌شود. یک بولینگ‌باز جهت کجی بولزای که در دست دارد را با یک گودی یا نماد در یک طرف آن مشخص می‌کند. مقررات حداقل انحراف مجاز و محدوده قطرها (۱۱٫۶ تا ۱۳٫۱ سانتیمتر (۴٫۶ تا ۵٫۲ اینچ) را تعیین می‌کنند)، اما در چارچوب این قوانین، بولینگ‌بازان می‌توانند و باید بولینگ‌هایی را انتخاب کنند که با سلیقهٔ خودشان مطابقت داشته باشد. آنها در ابتدا از چوب لیگنوم ویتا، چوبی متراکم که اصطلاح «چوب» را برای بولزها به وجود آورده، ساخته می‌شدند، اما اکنون معمولاً از یک ماده کامپوزیت پلاستیکی سخت ساخته می‌شوند.
بولزها زمانی فقط به رنگ مشکی یا قهوه‌ای موجود بودند، اما اکنون در رنگ‌های متنوعی موجود هستند. آنها دارای علائم نمادین منحصر به فردی هستند که برای شناسایی روی آنها حک شده است. از آنجایی که بسیاری از بولزها شبیه هم هستند، در مسابقات بولز، از برچسب‌های رنگی و چسبی برای علامت‌گذاری بولزهای هر تیم استفاده می‌شود. برخی از انجمن‌های محلی در مورد رنگ‌های خاص برای برچسب‌ها برای هر یک از باشگاه‌های منطقه خود توافق دارند. رنگ‌های استانی یا ملی اغلب در مسابقات ملی و بین‌المللی تعیین می‌شوند. این برچسب‌ها توسط مسئولان برای تشخیص تیم‌ها استفاده می‌گردند.
بولزها برای شناسایی، نمادهای منحصر به فردی برای هر مجموعه چهارتایی دارند. آن طرف بولز که نماد بزرگتری درون یک دایره دارد، نشان دهنده طرفی است که از کجی و انحراف دور است. آن طرفی که نماد کوچک‌تری درون یک دایره کوچکتر دارد، جهتش متمایل به سمتی است که بولز به سمت آن می‌چرخد. برای بازیکنان غیرمعمول نیست که هر از گاهی یک ضربه «بایاس اشتباه» بزنند و ببینند که بولز با دقت هدف‌گیری شده آنها به جای اینکه به سمت جک خود حرکت کند، از روی میدان همسایه عبور نماید.
هنگام بولینگ انواع مختلفی از رساندن توپ وجود دارد. شات‌های «دراو» شات‌هایی هستند که در آنها بولز به یک مکان خاص غلتانده می‌شود، بدون اینکه باعث ایجاد آشفتگی زیاد در بولزهای از قبل قرار گرفته در هدزشود. برای یک بولر راست دست، ضربه «فورهند دراو» یا «انگشتان دست» ابتدا به سمت راست جک (توپ هدف) هدف‌گیری شده و به سمت چپ انحنا پیدا می‌کند. همان بولر می‌تواند با چرخاندن بولز در دست و خم کردن آن در جهت مخالف، از چپ به راست، یک «بک‌هند دراو» یا «انگشت شست» انجام دهد. در هر دو مورد، بولز تا حد امکان به جک نزدیک می‌شود، مگر اینکه تاکتیک‌ها طور دیگری ایجاب کنند. «درایو» یا «آتش» یا «استرایک» شامل بولینگ با قدرت با هدف از بین بردن جک یا یک بولز خاص از بازی است - و با سرعت درایو، عملاً هیچ منحنی قابل توجهی (یا حداقل، بسیار کمتر) در ضربه وجود ندارد. یک ضربه «آپ‌شات» یا «یارد آن» شامل پرتاب بولز با وزن اضافی (که اغلب به آن وزن «کنترل‌شده» یا «رامبلر» گفته می‌شود) است، به اندازه‌ای که جک را جابه‌جا کند یا بولزهای دیگر را در هدزبولز بدون از بین بردن انتهای آن، به هم بریزد. شوت «بلاک» شوتی است که عمداً برای دفاع در برابر یک حمله یا متوقف کردن یک شوت دراو (draw) حریف، در فاصله کوتاه زده می‌شود. چالش در تمام این شوت‌ها این است که بتوانید خط و طول را به‌طور متناسب تنظیم کنید، هر چه سرعت انتقال بیشتر باشد، خط باریک‌تر یا «سبز» می‌شود.
تنوع بازی
به ویژه در رقابت‌های تیمی، ممکن است تعداد زیادی بولز (بول) در انتهای زمین چمن وجود داشته باشد و این امر تاکتیک‌های پیچیده‌ای را ایجاد می‌کند. تیم‌هایی که با نزدیکترین بولز «ضربه نگه‌داشتن» را انجام می‌دهند، اغلب ضربات بعدی خود را نه با هدف قرار دادن بولز در نزدیکی جک، بلکه در موقعیت‌هایی انجام می‌دهند که رساندن بولزهایشان به هدزجک را برای حریفان دشوار کند، یا به مکان‌هایی که اگر حریف سعی در برهم زدن هدزجک داشته باشد، جک ممکن است به آنجا منحرف شود.
روش‌های مختلفی برای تنظیم بازی وجود دارد. بولز کراون گرین از کل زمین استفاده می‌کند. یک بازیکن می‌تواند در این بازی جک را به هر جایی از گرین بفرستد و خود گرین بیشتر شبیه گرین گلف با موج‌های زیاد است. هر کدام فقط با دو توپ بازی می‌شود. جک همچنین دارای سوگیری است و فقط کمی کوچکتر از توپها است. در سطح آماتور، معمولاً چندین دور بازی به‌طور همزمان روی یک گرین انجام می‌شود. اگر دو توپ در حال حرکت به هم برسند، هر دو به عقب برده می‌شوند و ضربات دوباره تکرار می‌شوند. اگر یک توپ متحرک از انتهای دیگر به یک توپ یا جک ثابت برخورد کند، دوباره به عقب برگردانده شده و بازی تکرار می‌شود، اما بولزای که به آن ضربه زده شده است، در جایی که تماس رخ داده است، جایگزین می‌شود. این بازی معمولاً تا ۲۱ آپ در قالب انفرادی و دوبل انجام می‌شود و برخی مسابقات تا ۳۱ آپ نیز ادامه دارد. مسابقات پنل (بولینگ گرین حرفه‌ای کراون) هر روز در رد لاین بولینگ گرین، وست‌هتون برگزار می‌شود و به صورت ۴۱-آپ با شرط‌بندی روی گرین‌ساید در طول بازی انجام می‌شود.[۸] گرین قبلاً متعلق به میخانه بود (که اکنون تخریب شده است[۹]) اما در سال ۲۰۰۷ توسط هیئت مدیره خریداری شد که ۱۲۰۰۰ پوند برای گرین و اطراف آن به کارخانه آبجوسازی پرداخت کردند.[۱۰]
بازی‌های انفرادی، سه‌تایی و چهارتایی و جفت‌های استرالیایی از جمله روش‌های بازی هستند. در مسابقات انفرادی، دو نفر با هم بازی می‌کنند و اولین نفری که به ۲۱، ۲۵ یا ۳۱ شوت (طبق تصمیم هیئت کنترل‌کننده) برسد، برنده است. در یکی از انواع بازی تک‌نفره، هر بازیکن فقط از دو بولز استفاده می‌کند و بازی روی ۲۱ دور انجام می‌شود. اگر اختلاف امتیاز به حدی باشد که تساوی یا پیروزی در ۲۱ دور بازی غیرممکن باشد، بازیکن قبل از پایان بیست و یکم بازی را واگذار می‌کند. اگر پس از ۲۱ دور بازی، امتیاز مساوی باشد، یک دور اضافی برای تعیین برنده بازی می‌شود. یک روش امتیازدهی دیگر، بازی از پیش تعیین‌شده است. این شامل دو ست در نه دور است. اگر یک بازیکن در هر ست برنده شود، سپس ۳ دور دیگر بازی می‌کند که برنده را تعیین می‌کند.
دونفره به هر دو نفر در یک تیم اجازه می‌دهد تا اسکیپ و لید باشند. لید دو بولز پرتاب می‌کند، اسکیپ دو بولز پرتاب می‌کند، سپس لید دو بولز باقی‌مانده خود را پرتاب می‌کند، و اسکیپ سپس دو بولز باقی‌مانده خود را پرتاب می‌کند. در هر دور، لیدها و اسکیپ‌ها جای خود را عوض می‌کنند. این بازی در ۲۱ دور یا ست انجام می‌شود. تریپلز با سه بازیکن و فورز با چهار بازیکن در هر تیم انجام می‌شود و در ۲۱ دور برگزار می‌گردد.
یکی دیگر از انواع جفت‌ها، ۲۴۲ جفت است (که به جفت‌های استرالیایی نیز معروف است). در اولین دور بازی، بازیکنان A هر کدام با ۲ بولز بازی را شروع می‌کنند، سپس بازیکنان B هر کدام ۴ بولز بازی می‌کنند، قبل از اینکه بازیکنان A دور بازی را با ۲ بولز آخر خود به پایان برسانند. بازیکنان A در یک دور به عنوان بازیکن لید و بازیکن اسکیپ عمل می‌کنند. در دور دوم، نقش‌ها برعکس می‌شود و بازیکنان A در وسط قرار می‌گیرند. این الگوی متناوب در طول بازی که معمولاً بیش از ۱۵ دور است، ادامه می‌یابد.
بولینگ با تشک کوتاه ورزشی است که در تمام طول سال قابل انجام است و تحت تأثیر شرایط آب‌وهوایی قرار نمی‌گیرد و به مکان دائمی نیاز ندارد زیرا تشک‌های پیست را می‌توان لوله کرد و در جایی قرار داد. این امر بازی را به ویژه برای جوامع کوچک مناسب می‌سازد زیرا می‌توان آن را در سالن‌های روستا، مدارس، باشگاه‌های ورزشی و اجتماعی بازی کرد.[۱۱]
بولینگ توسط نابینایان و افراد با ناتوانی حرکتی بازی می‌شود. بولینگ‌بازان نابینا بسیار ماهر هستند. یک ریسمان از مرکز مسیر کشیده می‌شود و هر جا که جک فرود بیاید، به سمت ریسمان حرکت می‌کند و طول آن توسط یک نشانگر رویت شده اعلام می‌شود. وقتی توپها فرستاده می‌شوند، فاصله از جک بر حسب یارد، فوت و اینچ اعلام می‌شود. موقعیت نسبت به جک با استفاده از ساعت مشخص می‌شود؛ ساعت ۱۲:۰۰ پشت جک است.[۱۲]
بولزهای ترا
در استان فلاندر غربی (و مناطق اطراف آن)، بولزهای ترا محبوب‌ترین نوع بولز هستند. برخلاف بازی روی زمین صاف یا ناهموار، زمین بازی صاف اما توخالی است (ترا در زبان فلاندری به معنای «جاده توخالی» است). جادهٔ گود باعث می‌شود مسیر حتی بیشتر انحنا پیدا کند.
این توپها مانند توپ‌های بولینگ چمنی مورب هستند، اما قطر آنها حدود ۲۰ سانتیمتر (۷٫۹ اینچ) است. ضخامت ۱۲ سانتیمتر (۴٫۷ اینچ) و وزنی حدود ۲ کیلوگرم (۴٫۴ پوند)، آنها کمی بزرگتر از بولزهای معمولی هستند. هدف به جای یک توپ کوچک، یک پر یا صفحه فلزی غیرقابل حرکت روی زمین است. طول ترا حدود ۱۸ متر (۵۹ فوت) است.
امتیازدهی نیز متفاوت است، زیرا برای هر ضربه‌ای که توپ را نسبت به هر توپ حریف به هدف نزدیک‌تر می‌کند، یک امتیاز تعلق می‌گیرد. این باعث می‌شود که استراتژی‌های مسدود کردن خالص کمتر مؤثر باشند.[۱۳]
در سال ۱۹۷۲، فدراسیون ترابولز غربی-فلاندی برای یکسان‌سازی قوانین متفاوت محلی و سازماندهی تقویم مسابقات تأسیس شد. در همین حال، آنها مسابقات قهرمانی و تورنمنت‌هایی را نیز برگزار می‌کنند.[۱۴]
بولزهای سرپوشیده نیوزیلند
بولزهای سرپوشیده نیوزیلندی نوعی منحصر به فرد از بولزهای سرپوشیده است که در اوایل قرن بیستم در نیوزیلند توسعه یافت. روی کفپوشی با ۶٫۷ متر طول و ۱٫۸ متر عرض بازی می‌شود. این ورزش در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با بیش از ۷۰٬۰۰۰ بازیکن ثبت‌شده به اوج خود در نیوزیلند رسید، اما از آن زمان به بعد شاهد کاهش تدریجی تعداد اعضا بوده است. فدراسیون بولز داخل سالن نیوزیلند نهاد حاکم بر این ورزش است و این ورزش فقط به صورت رقابتی در نیوزیلند برگزار می‌شود، اگرچه یک دوره دوسالانه مسابقات ترانس تاسمان با استفاده از قوانین سفارشی وجود دارد که بین قوانین مورد استفاده در استرالیا و نیوزیلند سازش ایجاد می‌کند.[۱۵][۱۶]
مسابقات
مسابقات بولز مختلفی در سراسر جهان برگزار می‌شود (به بخش رویدادهای جهانی بولینگ مراجعه کنید).
بولینگ یکی از «ورزش‌های اصلی» است که باید در هر دوره از بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع گنجانده شود. به استثنای بازی‌های ۱۹۶۶، این ورزش از زمان آغاز بازی‌ها در سال ۱۹۳۰ در تمام بازی‌ها گنجانده شده است. انگلیس تاکنون با ۵۱ مدال، بر این ورزش تسلط دارد.
در فرهنگ عامه
- بلک‌بال - فیلمی کمدی محصول سال ۲۰۰۳ دربارهٔ یک بازیکن بولز جوان، برگرفته از شخصیت گریف سندرز.[۱۷]
- فیلم کمدی استرالیایی «کراکرجک» محصول ۲۰۰۲ دربارهٔ یک آدم شوخ و بذله‌گو که برای استفاده از جای پارک رایگان به یک باشگاه بولز روی چمن می‌پیوندد، اما وقتی باشگاه با مشکلات مالی مواجه می‌شود، مجبور می‌شود با جمعیت بسیار مسن‌تر بولزبازی کند.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ "Florilegium urbanum - Introduction - FitzStephen's Description of London". users.trytel.com. Retrieved 13 November 2017.
- ↑ "The shady past of the genteel game of bowls". Burnley Express (in British English). Retrieved 2023-02-10.
- ↑ DCHP (2021-07-19). "Jack of the green". Denham History (in English). Retrieved 2023-02-10.
- ↑ "Southampton Old Bowling Green, Southampton, England". BBC. 14 June 2000. Retrieved 6 January 2009.
- 1 2 "The Project Gutenberg eBook of The Sports and Pastimes of the People of England by Joseph Strutt". www.gutenberg.org. Retrieved 2023-02-10.
- ↑ "Playing at Bowls". www.greydragon.org. Retrieved 13 November 2017.
- ↑ "Laws of the Sport of Bowls (2011, Crystal Mark Second Edition), World Bowls". World Bowls. Archived from the original on 9 April 2011. Retrieved 1 April 2011.
- ↑ "Home". Home (in American English). Retrieved 2023-02-10.
- ↑ "Red Lion pub in Westhoughton to be demolished". The Bolton News (in English). 15 February 2015. Retrieved 2023-02-10.
- ↑ "Bowls: Panel look back to the future". Manchester Evening News (in English). 2007-02-17. Retrieved 2023-02-10.
- ↑ "Short Mat Bowling For Beginners". Bowls.co.uk (in British English). 20 June 2017. Retrieved 2023-02-10.
- ↑ "Blind Bowling Explained - RBBG". www.rbbg.co.uk (in English). Archived from the original on 13 November 2017. Retrieved 12 November 2017.
- ↑ "Tra bowls information brochure" (PDF). Archived from the original (PDF) on 5 December 2013. Retrieved 11 December 2014.
- ↑ "West-Flemish tra bowls federation". westvlaamsetrabolders.be. 2020-10-22. Archived from the original on 2020-11-30.
- ↑ Knight, Lindsay (5 September 2013). "Bowls, pétanque and tenpin – Indoor bowls". Te Ara: The Encyclopedia of New Zealand. Ministry for Culture and Heritage. Retrieved 2 June 2025.
- ↑ Motion, Reg (March 1984). "A Short History of the New Zealand Indoor Bowls Federation (Inc.)" (PDF). New Zealand Indoor Bowls Inc. Retrieved 2 June 2025.
- ↑ "From bowling green to silver screen". BBC News. 28 August 2003. Retrieved 4 May 2008.
پیوند به
پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Bowls (sport) در ویکی‌انبار - This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Bowls". Encyclopædia Britannica (in English) (11th ed.). Cambridge University Press.
- A GAME OF BOWLS (1939) (archive film of a bowling match at the Whitevale and Kingswood Bowling Clubs, Glasgow - from the National Library of Scotland: SCOTTISH SCREEN ARCHIVE)
- بولینگ
- ورزش‌های ابداعشده در اسکاتلند
- ورزش‌های ابداعشده در انگلستان
- ورزش‌های با توپ
- کاسهها