بچه خوب شهر عصبانی
| بچه خوب شهر عصبانی | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| آلبوم بهترینها از کندریک لامار | ||||
| انتشار | ۲۲ اکتبر، ۲۰۱۲ | |||
| ضبط | ۲۰۱۱–۲۰۱۲ | |||
| ژانر | رپ سواحل غربی گانگستا رپ[۱] | |||
| مدت | ۶۸:۲۳ | |||
| گاهنگاری کندریک لامار | ||||
| ||||
بچه خوب، شهر عصبانی (به انگلیسی: good kid, m.A.A.d city؛ اغلب به صورت g.o.o.d kid, m.A.A.d city نوشته میشود) دومین آلبوم استودیویی کندریک لامار، رپر آمریکایی است. این آلبوم در تاریخ ۲۲ اکتبر ۲۰۱۲ توسط تاپ داگ انترتینمنت، افترمث انترتینمنت و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد.[۲]
این اثر مفهومی، روایتی غیرخطی از نوجوانی لامار در خیابانهای پر از مواد مخدر و گنگسترهای شهر کامپتون در ایالت کالیفرنیا را دنبال میکند. این آلبوم به عنوان اولین اثر او تحت یک لیبل بزرگ منتشر شد و با حضور هنرمندان مهمان مانند جی-زی، دکتر دره، دریک، مری جی. بلایژ و جی راک همراه بود. تهیهکنندگی آلبوم نیز توسط تیمی از تهیهکنندگان برجسته از جمله دکتر دره، فارل ویلیامز، هیت-بوی و جاست بلیز انجام شد. بچه خوب، شهر عصبانی پس از انتشار با تحسین گسترده منتقدان روبرو شد که داستانسرایی سینمایی، اشعار عمیق و ساختار مفهومی آن را ستودند و امروزه به عنوان یکی از مهمترین آلبومهای هیپ هاپ قرن بیست و یکم شناخته میشود.[۳]
پیشزمینه و مفاهیم
بچه خوب، شهر عصبانی یک آلبوم مفهومی است که لامار آن را «فیلم کوتاه» توصیف کرده است.[۴] داستان آلبوم حول محور یک نسخه نوجوان از خود لامار میچرخد که با واقعیتهای خشن زندگی در کامپتون، از جمله فشار همسالان، خشونتهای گنگستری و وسوسههای خیابان دست و پنجه نرم میکند. عنوان آلبوم یک بازی با کلمات است؛ m.A.A.d هم مخفف My Angry Adolescence Divided (نوجوانی خشمگین و تقسیمشده من) است و هم My Angels on Angel Dust (فرشتگان من روی گرد فرشته).[۵] روایت آلبوم به صورت غیرخطی پیش میرود و از طریق قطعات صوتی کوتاه (skits) که صدای پیامگیر مادر و پدر لامار و همچنین گفتگوهای دوستانش را شامل میشود، به هم متصل میشود. این قطعات صوتی، شنونده را در جریان داستان قرار میدهند؛ داستانی که از یک روز عادی شروع میشود و به تدریج به حوادثی تلخ و دگرگونکننده میانجامد. لامار در این آلبوم تلاش میکند تا دوگانگی شخصیت خود را به تصویر بکشد: یک «بچه خوب» که در محیطی «عصبانی» و خطرناک گرفتار شده است.[۶]
ضبط و تولید
جلسات ضبط آلبوم عمدتاً در استودیوهای مختلفی در کالیفرنیا، از جمله استودیوی متعلق به دکتر دره، انجام شد. لامار با تهیهکنندگان مختلفی همکاری کرد تا به صدای سینمایی و لایهلایهای که برای روایت داستانش نیاز داشت، دست یابد.[۷] دکتر دره، که یکی از قهرمانان موسیقی لامار بود، به عنوان تهیهکننده اجرایی در این آلبوم نقش داشت و در میکس نهایی چندین قطعه از جمله "Compton" کمک کرد. موسیقی آلبوم ترکیبی از عناصر هیپ هاپ ساحل غربی، جی-فانک دهه ۹۰ و صداهای مدرنتر است. استفاده از نمونهبرداریهای هوشمندانه از هنرمندانی مانند جنت جکسون، به ساختار موسیقایی غنی آلبوم کمک کرده است. آهنگهایی مانند "Bitch, Don't Kill My Vibe" و "Money Trees" فضایی آرام و درونگرایانه دارند، در حالی که قطعاتی مانند "m.A.A.d city" و "Backseat Freestyle" انرژی انفجاری و خشنی را به نمایش میگذارند که منعکسکننده آشفتگی درونی شخصیت اصلی داستان است.[۸]
محتوای غنایی و مضامین
مضامین اصلی آلبوم شامل فقر، خشونت، ایمان، وسوسه و بلوغ است. لامار با جزئیات دقیق، صحنههایی از زندگی روزمره در کامپتون را به تصویر میکشد: از گشتوگذار با دوستان در مینیون مادرش (در آهنگ "The Art of Peer Pressure") تا تجربه اولین درگیریهای عاشقانه و جنسی (در آهنگ "Sherane a.k.a Master Splinter's Daughter"). یکی از نقاط اوج روایی آلبوم، آهنگ "Sing About Me, I'm Dying of Thirst" است. این قطعه ۱۲ دقیقهای به دو بخش تقسیم میشود: در بخش اول، لامار از دیدگاه دو شخصیت مختلف صحبت میکند؛ یکی برادر یک دوست کشتهشده و دیگری خواهر یک کارگر جنسی. هر دو شخصیت از او میخواهند که داستانشان را از طریق موسیقی زنده نگه دارد. بخش دوم، "I'm Dying of Thirst"، به نیاز شخصیت اصلی به رستگاری معنوی و رهایی از چرخه خشونت میپردازد.[۹] در نهایت، آلبوم با قطعه "Real" به نوعی بیداری و خودشناسی میرسد، جایی که لامار درمییابد که «واقعی بودن» به معنای پذیرش مسئولیتها و عشق ورزیدن به خود و دیگران است، نه تسلیم شدن در برابر کلیشههای گنگستری.
جلد آلبوم
جلد آلبوم یک عکس پولاروید قدیمی از دوران کودکی لامار است که او را به همراه دو عمو و پدربزرگش نشان میدهد. لامار در مصاحبهای توضیح داد که چشمان عمویش که با یک نوار سیاه پوشانده شده، نمادی از تأثیرات منفی محیط بر زندگی افراد است که میتواند هویت آنها را از بین ببرد. وجود یک بطری مشروب ۴۰ اونسی روی میز و علامت دست گنگستری که توسط عمویش نشان داده شده، در تضاد با معصومیت کودکانه خود لامار قرار دارد و به خوبی مفهوم «بچه خوب» در یک «شهر عصبانی» را به تصویر میکشد.[۱۰]
انتشار و بازخورد
بچه خوب، شهر عصبانی در هفته اول انتشار با فروش ۲۴۲,۰۰۰ نسخه در رتبه دوم جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت.[۱۱] این آلبوم موفقیت تجاری چشمگیری کسب کرد و تا سال ۲۰۲۴ موفق به دریافت گواهینامه پلاتین سهگانه از انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (RIAA) شد.[۱۲] این آلبوم با تحسین جهانی منتقدان موسیقی مواجه شد. وبسایت متاکریتیک بر اساس ۳۶ نقد، امتیاز میانگین ۹۱ از ۱۰۰ را به آن اختصاص داد که نشاندهنده «تحسین جهانی» است.[۱۳] منتقدان داستانسرایی غنی، تولید سینمایی و صداقت لامار در به تصویر کشیدن تجربیاتش را ستودند. بسیاری از نشریات معتبر مانند پیچفورک، رولینگ استون و انامئی آن را در لیست بهترین آلبومهای سال ۲۰۱۲ قرار دادند. این آلبوم در پنجاه و ششمین دوره جوایز گرمی نامزد دریافت پنج جایزه از جمله جایزه گرمی برای بهترین آلبوم سال شد، اگرچه در هیچکدام برنده نشد که این موضوع بحثهای زیادی را در مورد جایگاه هیپ هاپ در جوایز گرمی برانگیخت.[۱۴]
میراث
بچه خوب، شهر عصبانی به عنوان یک اثر کلاسیک مدرن در ژانر هیپ هاپ شناخته میشود. این آلبوم نه تنها کندریک لامار را به عنوان یکی از مهمترین و تاثیرگذارترین صداهای نسل خود تثبیت کرد، بلکه مرزهای داستانسرایی در موسیقی هیپ هاپ را جابجا نمود. توانایی لامار در خلق یک روایت پیچیده و در عین حال شخصی، الهامبخش بسیاری از هنرمندان پس از او شد.[۱۵] این آلبوم به دلیل اهمیت فرهنگی و هنریاش، اغلب در لیست بهترین آلبومهای تمام دوران قرار میگیرد و به عنوان سندی مهم از زندگی در شهرهای آمریکای معاصر از آن یاد میشود.
منابع
- ↑ Jeffries, David. "Good Kid, M.A.A.D City – Kendrick Lamar". AllMusic. Archived from the original on February 22, 2017. Retrieved April 20, 2017.
- ↑ Alex Young (۲۱ اوت ۲۰۱۲). «Kendrick Lamar's good kid, m.A.A.d city gets release date». Consequence of Sound. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ Alex Macpherson (۱ نوامبر ۲۰۱۲). «Kendrick Lamar: good kid, m.A.A.d city – review». The Guardian. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ Andrew Noz (۲۰ اکتبر ۲۰۱۲). «Kendrick Lamar, The Storykiller». Complex. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ Insanul Ahmed (۲۳ اکتبر ۲۰۱۲). «The Making of Kendrick Lamar's "good kid, m.A.A.d city"». Complex. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ Frannie Kelley (۲۹ اکتبر ۲۰۱۲). «Kendrick Lamar's 'good kid, m.A.A.d city' Is A Gripping Compton Story». NPR. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ Insanul Ahmed (۲۳ اکتبر ۲۰۱۲). «The Making of Kendrick Lamar's "good kid, m.A.A.d city"». Complex. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ Jayson Greene (۲۳ اکتبر ۲۰۱۲). «Kendrick Lamar: good kid, m.A.A.d city Album Review». Pitchfork. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ David Drake (۲۳ اکتبر ۲۰۱۲). «Kendrick Lamar, 'good kid, m.A.A.d city' (Interscope/Aftermath)». Spin. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ Sean Fennessey (۲۳ اکتبر ۲۰۱۲). «Kendrick Lamar's 'good kid, m.A.A.d city': A Digital Short». Grantland. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ Keith Caulfield (۳۱ اکتبر ۲۰۱۲). «Taylor Swift's 'Red' Sells 1.21 Million; Biggest Sales Week for an Album Since 2002». Billboard. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ «Gold & Platinum - RIAA: Kendrick Lamar, good kid, m.A.A.d city». RIAA. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ «good kid, m.A.A.d city by Kendrick Lamar Reviews and Tracks». Metacritic. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ Frank Scheck (۲۶ ژانویه ۲۰۱۴). «Grammys 2014: The Complete Winners List». The Hollywood Reporter. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.
- ↑ Jordan Sargent (۱۹ اکتبر ۲۰۱۷). «How Kendrick Lamar's 'good kid, m.A.A.d city' Changed Hip-Hop». The Ringer. دریافتشده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴.