بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم

بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم نمایش ایرانی به نویسندگی، کارگردانی و طراحی هویت بصریِ خسرو نقیبی است که در دور اول اجرا از ۵ شهریور تا ۴ مهر ۱۴۰۴ در «سالن شیشه‌ای» تماشاخانه هما روی صحنه رفت ^[۱] و بازاجرای خود را در همین سالن از ۱۹ آذر به صورت محدود در آخرهفته‌ها از سر گرفت. ^[۲] اثر رابطه‌محور و تعاملی است و پس از ۱۰ شب اجرای دوسویه در دور اول، در ادامه از ۱۹ شهریور و سپس در اجرای دوم با چیدمان چهارسویه (Arena) ادامه یافت.^[۳] صفحهٔ تیوال این نمایش، امتیاز ۴٫۴ از ۵ را ثبت کرده‌است.

نمایش بر زیست دو زوج تمرکز دارد: کسرا و بهار در آغاز یک رابطه، و بهمن و ماهی در سال‌های پایانی زندگی مشترک. روایت‌های موازیِ آغاز و با فرسودگی به نقطه‌ای مشترک می‌رسند و نسبت تصمیم‌های عاطفی با رؤیاهای فردی را می‌کاوند.^[۴]

رویکرد اجرایی اثر بر «نزدیکی فیزیکی/روانی با تماشاگر»، «دعوت به خودبیانگری» و «تجربهٔ جمعی» بنا شده‌است؛ به گفتهٔ کارگردان، موضوع مرکزی «خودِ رابطه» است و تغییر چیدمان به چهارسویه با هدف تقویت مشارکت مخاطب از میانه دور اول اجراها انجام شده‌است.^[۵] دراماتورژی اثر بر عهدهٔ نونا شهریاری بوده‌است.

اجرای نمایش در سالن شیشه‌ای عمارت هما انجام شد؛ مکعبی شفاف که دیوار چهارم را حذف کرده و امکان چیدمان‌های متنوع را می‌دهد. چیدمان از ۱۹ شهریور به چهارسویه تغییر کرد.^[۶] کاناپهٔ مرکزی صحنه به‌عنوان «شخصیت پنجم» در طراحی بصری و اجرایی برجسته شده‌است.

مخاطبان در برخی مقاطع به اظهارنظر یا روایت تجربهٔ شخصی دعوت می‌شوند و کیفیت اجرا تابع مشارکت جمعی است. نقیبی دراین‌باره در گفت‌وگو با ایسنا توضیح داده است: «"بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم" نوعی تراپی جمعی و بازگویی درد بدون شرم از خودبیان‌گری‌ست. نمایش و شخصیت‌ها چنین می‌کنند و تماشاگر را هم به مرور در این مسیر قرار می‌دهند تا او هم بی‌واهمه از قضاوت‌شدن به خودش و مسیری که آمده بنگرد. هسته‌ی نمایش، مواجهه‌ی تماشاگر با دوراهی‌های عاطفی است و چیدمان چهارسویه و نزدیکی به صحنه کمک می‌کند صداها شنیده شود و یک تجربه‌ی جمعی شکل بگیرد.» ^[۷]

• ۵ شهریور ۱۴۰۴ — آغاز اجرا؛ ساعت ۱۹؛ مدت زمان اجرا ۸۰ دقیقه. چیدمان دوسویه.
• ۱۹ شهریور ۱۴۰۴ — تغییر چیدمان به چهارسویه.^[۸]
• ۳ و ۴ مهر ۱۴۰۴ — پایان اجرا در دو شب دو اجرایی.
• ۱۹ آذر ۱۴۰۴ — آغاز دور دوم اجرا؛ ساعت ۲۲؛ مدت زمان اجرا ۸۰ دقیقه. چیدمان چهارسویه. ^[۹]

به ترتیب ورود: سید جواد یحیوی، صدف طلایی، سعید زارعی، آیه کیانپور.

• در نیمه‌ی دوم دور اول اجرا مصطفی پروین به‌دلیل مصدومیت سعید زارعی جای‌گزین او شد.

• نویسنده و کارگردان و طراح هویت بصری: خسرو نقیبی
• دراماتورژ: نونا شهریاری
• طراح صحنه و نور: خسرو نقیبی، سعید زارعی
• طراح لباس: صدف طلایی
• موسیقی (ساز و آواز): مریم شمامی، مهدی نوروزی، شیوا عباسی، مهدی مجتبایی (در اجراهای متفاوت)
• عکاسی تبلیغات: مریم سعیدپور، بهار عسگری؛
• تیزر: امیرعلی سیدجلالی
• موشن‌گرافی: مرتضا خضری

• مجیدرضا مصطفوی (کارگردان): «اجرایی متفاوت و ماندگار.»
• رامتین لوافی (فیلم‌ساز): «بی‌ادا و اطوار؛ متن دلنشین و بازی‌های جذاب.»
• ابراهیم ابراهیمیان (فیلم‌ساز): «ترانگیختگی پس از مدت‌ها… رئالیسم دل‌چسب، دور از رمانتیسم شعاری؛ کاش نقیبی بیشتر بنویسد و اجرا کند.»
• مهدی کوشکی (کارگردان/بازیگر): «ساده و بی‌پیرایه؛ دور از پیچیدگی‌های روشنفکری و قمپزهای معمول.»
• سید مرتضی فاطمی (کارگردان): «ساده و مینیمال؛ می‌برد به دل چالش‌های اخلاقی/انسانی از جنس تضادهای آشنا.»
• محمد درویش (کنش‌گر محیط‌زیست): «مرز بین نمایش و واقعیت استادانه درهم‌تنیده… بازی گرفتن از تماشاگران فوق‌العاده.»
• افشین لیاقت (فیلم‌ساز): «آینه‌ای روبه‌روی خودِ ما… موسیقی/آواز بخشی از روایت؛ هماهنگی گروه، نمایشی یکدست و اثرگذار.»
• فرزین محدث (بازیگر): «اجرایی تعاملی با متن و کارگردانی درست؛ فضاسازی و بازی زمانی دقیق.»
• یلدا عباسی (بازیگر): «هر دیالوگ تکه‌ای از حقیقت… بازی‌ها به‌قدری طبیعی که مرز نقش و زندگی محو می‌شود.»
• گیلدا حمیدی (بازیگر): «دیدن این کار قلب آدم را گرم می‌کند… عشق بی‌عیار را یادآوری می‌کند.»
• ستاره بذرافشان (بازیگر): «نمایشی که رهایت نمی‌کند و انتخاب‌های قبلی‌ات را به پرسش می‌کشد… همه‌چیز درست و به‌جا.»
• بنفشه ریاضی (کارگردان/بازیگر): «لحظه‌هایی از زندگی کاراکترها و تماشاگران که ممکن است هرگز فراموش نشود.»

• کیوان کثیریان (منتقد سینما): «نمایشنامه‌ای با محوریت روابط زناشویی، منصفانه و امروزی؛ اجرایی ساده و بی‌پیچیدگی‌های غیرضرور؛ استفادهٔ درست از زمان و تقاطع‌هایش؛ تلاش در جلب مشارکت تماشاگر؛ اجرای نخست نقیبی جمع‌وجور و مؤثر است.»
• صوفیا نصرالهی (منتقد سینما): «دربارهٔ رؤیاهایی که تعبیر نشدند… موقعیت و آن دستِ درازشدهٔ آخر آشنا و دل‌پذیر است؛ شبیه زندگی ما و رنج تصمیم‌هایمان.»
• نیما عباس‌پور (منتقد سینما): «غافلگیرکننده… بعد از ترک سالن رهایت نمی‌کند؛ دربارهٔ عشق، رؤیا، تصمیم‌ها و فداکاری… صحنه شبیه جلسهٔ درمان جمعی می‌شود.»
• علی عباسی (منتقد سینما): با ارجاع به کی‌یرکگور «عصارهٔ تردید و پشیمانی انتخاب‌ها»؛ «داستانی تلخ‌وشیرین با ایده‌های فرمی جذاب و ملموس.»
• حسین چیانی (منتقد تئاتر): تمجید از ساختار تعاملی و بازی‌ها.

• «میدان دادن به «خودبیانگری» مخاطب؛ جامعهٔ ما به شنیده شدن نیاز دارد». خبرگزاری مهر. ۲۴ شهریور ۱۴۰۴.
• ساسان گلفر (۲۰ مهر ۱۴۰۴). ««بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم»؛ نشانه گرفتن قلب تماشاگر». سینماسینما.
• «نمایش «بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم» را به صحنه می‌برد». ایران‌تئاتر. ۲۹ مرداد ۱۴۰۴.
• «جواد یحیوی، صدف طلایی و سعید زارعی در یک تراپی جمعی». ایسنا. ۱۷ آذر ۱۴۰۴. دریافت‌شده در ۲۱ آذر ۱۴۰۴.

• بر اساس صفحهٔ رسمی، کاربران تیوال به نمایش امتیاز میانگین ۴٫۴/۵ داده‌اند. نمایش در بیش از بیست اجرا از ۲۶ اجرای خود سولد-اوت شد و بیش از ۲۵۰۰ تماشاگر به تماشای اثر نشستند.

این اتفاق در شروع اجراهای دور دوم نیز تکرار و نمایش در دو شب نخست اجرا با تکمیل ظرفیت به صحنه برگشت.

• خسرو نقیبی
• تماشاخانه هما

• نقد سینماسینما
• گفت‌وگوی خسرو نقیبی با خبرگزاری مهر درباره‌ی نخستین نمایش خود
• ویدیو: واکنش چهره‌ها در اینستاگرام
• گفت‌وگوی خسرو نقیبی با خبرگزاری ایسنا درباره‌ی دور دوم اجرای نخستین نمایش خود