بینگ‌هوله
| غار بینگ | |
|---|---|
 پرینتس-لودویگ-گروته با سه قله | |
| موقعیت | سوئیس فرانکنی، آلمان |
| مختصات | ۴۹°۴۸′۴۴″ شمالی ۱۱°۱۳′۱″ شرقی / ۴۹٫۸۱۲۲۲°شمالی ۱۱٫۲۱۶۹۴°شرقی |
| طول | ۳۰۰ متر |
| ارتفاع | ۳۷۵ متر |
| کشف | ۱۹۰۵ |
| زمین‌شناسی | غار استالاکتیتی |
| گشایش غار نمایشی | ۱۹۰۶ |
| روشنایی | الکتریکی (از ۱۹۰۷) |
| بازدیدکنندگان | ۳۴۴۰۰ (متوسط ۲۰۰۷–۲۰۱۱) ۳۱۸۵۱ (۲۰۱۱) |
| وبگاه | وبگاه رسمی |
غار بینگ (به آلمانی: Binghöhle) یک غار کارستی طبیعی در نزدیکی اشت‌رایتبرگ، از توابع شهر ویزنتال در منطقه فورشهایم در ایالت بایرن، جنوب آلمان است. این غار که در منطقه سوئیس فرانکنی واقع شده، به عنوان یکی از زیباترین غارهای استالاکتیتی گالری‌شکل در آلمان شناخته می‌شود و از سال ۱۹۰۶ به عنوان غار گردشگری مورد استفاده قرار می‌گیرد.[۱] غار بینگ تنها غار در میان غارهای فرانکنی است که در سنگ آهک لایه‌ای (به جای اسفنج سنگ آهک یا دولومیت) شکل گرفته و همین ویژگی آن را از نظر زمین‌شناسی منحصر به فرد ساخته است[۲].
موقعیت و زمین‌شناسی
غار بینگ در دامنه جنوب غربی دره شاورتال، در ارتفاع ۳۷۵ متری از سطح دریا، در حدود ۶۰ متری بالای روستای اشت‌رایتبرگ قرار دارد. این غار در سنگ آهک لایه‌ای از نوع فرانکندولومیت متعلق به دوره مالِم بتا (ژوراسیک پسین) شکل گرفته است. غار تا عمق ۶۰ متری زیر سطح زمین گسترش یافته و به عنوان یک غار رودخانه‌ای خشک شده، یادگار دوره‌ای است که شاخه‌ای از رود ویزنت که در آن زمان در ارتفاع بالاتری جریان داشت، از آن عبور می‌کرده است.[۳] طول کل غار ۳۰۰ متر است و کل این مسیر برای بازدید عموم قابل دسترسی است. غار بینگ از نوع «غار استالاکتیتی گالری‌شکل» نامیده می‌شود، زیرا در یک مسیر، تنوع کاملی از اشکال مختلف استالاکتیت‌ها و استالاگمیت‌ها در کنار یکدیگر قابل مشاهده است[۴].
تاریخچه کشف
غار بینگ در سال ۱۹۰۵ توسط ایگناتس بینگ، کارآفرین و صنعتگر مشهور نورنبرگی و بنیانگذار کارخانه اسباب‌بازی «برادران بینگ»، کشف شد. بینگ که از سال ۱۸۹۹ صاحب ویلا «ماری» در اشت‌رایتبرگ بود، علاقه زیادی به کاوش‌های باستان‌شناسی داشت. همسایه او، براونگارت، توجه او را به چند شکاف سنگی در دامنه تپه بالای ویلا جلب کرد. بینگ با اجازه جنگلبان محلی، از ژوئیه ۱۹۰۵ حفاری را در یکی از این شکاف‌ها آغاز کرد. در یک طاقچه سنگی که «گروته در پترسهولتس» نام داشت، به سرعت بقایای استخوان‌های فسیلی و تکه‌های سفال پیش از تاریخ کشف شد[۵].
روزنامه محلی «ویزنت-بوته» در ۱۰ اوت ۱۹۰۵ از این کشف خبر داد و نوشت: «چند روز پیش، آقای ایگناتس بینگ، صنعتگر نورنبرگی که در آنجا ویلا دارد و در طول اقامتش مرتباً حفاری برای یافته‌های پیش از تاریخ انجام می‌دهد، غاری در جنگل کشف کرد.»[۶] چند روز بعد، غار به مالکیت بینگ درآمد و در ۱۸ اوت همان سال، روزنامه گزارش داد که بخش‌های جدیدی با وسعت زیاد کشف شده که در آن‌ها تشکیلات استالاکتیتی با زیبایی افسانه‌ای یافت می‌شود. در این گزارش، غار به عنوان یکی از جالب‌ترین و زیباترین غارهای سوئیس فرانکنی توصیف شده است[۷].
کشف بخش دوم غار
پس از برداشتن لایه ضخیم آهکی در انتهای بخش اول غار، راهروی جدیدی به طول حدود ۵۰ متر کشف شد. در انتهای این بخش، شکاف باریکی در سقف غار مشاهده شد که عبور از آن برای بزرگسالان غیرممکن بود. در ۳۱ اکتبر ۱۹۰۵، پسر ۱۳ ساله کنراد براونگارت داوطلب شد تا از این شکاف عبور کند. او پس از مدتی بازگشت و گزارش داد که در آن سوی شکاف، غار بزرگ دیگری وجود دارد.[۸]
پس از این کشف، کارگران با حفاری در زیر تخته سنگ‌های فرو ریخته و شکستن لایه ضخیم آهکی کف غار (که در گذشته دریاچه‌ای زیرزمینی را تشکیل می‌داد)، راهروی جدیدی به اتاقک اصلی بخش تازه‌کشف‌شده ایجاد کردند. این بخش از غار که به «گروته کریستال» (بعدها «پرینتس-لودویگ-گروته» نامیده شد)، به دلیل استالاکتیت‌های بلورین سفید درخشان و دریاچه زیرزمینی، از زیباترین بخش‌های غار به شمار می‌رود. روزنامه ویزنت-بوته در ۲ نوامبر ۱۹۰۵ گزارش داد: «این کشف عظیم از نظر زیبایی، شکل و اندازه بر تمام غارهای پیشین سوئیس فرانکنی برتری دارد. غار حدود ۱۸۰ متر طول و ۴۰ تا ۸۰ متر عرض دارد. تشکیلات استالاکتیتی فراوان و بسیار متنوع مانند ستون‌ها، پایه‌ها، پرده‌ها، مجسمه‌ها در دیوارها و سقف‌ها، به رنگ سفید خیره‌کننده و براق مانند کریستال هستند و صدای زنگ‌مانندی می‌دهند[۹].»
توسعه به عنوان غار گردشگری
غار بینگ در سال ۱۹۰۶ به عنوان غار گردشگری افتتاح شد و در همان سال اول بیش از ۷۰۰۰ بازدیدکننده را جذب کرد. در سال ۱۹۰۷، سیستم روشنایی الکتریکی در غار نصب شد که آن را به یکی از پیشرفته‌ترین غارهای گردشگری آن زمان تبدیل کرد.[۱۰] در سال ۱۹۰۸، پرینس لودویگ (بعدها لودویگ سوم، آخرین پادشاه بایرن) از غار بازدید کرد و اتاقک اصلی غار به افتخار او «پرینتس-لودویگ-گروته» نامگذاری شد. در سال ۱۹۳۵، غار به مالکیت شهرداری اشت‌رایتبرگ درآمد و به «غار اشت‌رایتبرگ» تغییر نام داد، اما در سال ۱۹۴۵ نام اصلی خود یعنی «غار بینگ» را باز یافت[۱۱].
در سال ۲۰۰۵، به مناسبت صدمین سالگرد کشف غار، بازسازی اساسی غار انجام شد. سیستم روشنایی به طور کامل تعویض و یک ساختمان جدید بلیط‌فروشی ساخته شد. در سال ۲۰۰۸، یک ستون بزرگ در منطقه «فانتازی‌گروته» به سرقت رفت. امروزه غار بینگ به عنوان یکی از مدرن‌ترین غارهای گردشگری آلمان شناخته می‌شود و سیستم روشنایی پیشرفته آن، زیبایی استالاکتیت‌ها را به شکلی چشمگیر به نمایش می‌گذارد[۱۲].
آمار بازدید
در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، غار بینگ سالانه بیش از ۴۰٬۰۰۰ بازدیدکننده داشت. اوج بازدید در سال‌های ۱۹۹۱ (۵۴٬۴۳۶ نفر) و ۱۹۹۵ (۵۴٬۴۶۴ نفر) ثبت شده است. در سال ۲۰۰۵، به مناسبت صدمین سالگرد کشف، ۴۴٬۷۰۰ نفر از غار بازدید کردند. در سال ۲۰۱۱، تعداد بازدیدکنندگان ۳۱٬۸۵۱ نفر بود و میانگین بازدید سالانه در دوره ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ حدود ۳۴٬۴۰۰ نفر بوده است. در مجموع، در ۳۰ سال گذشته حدود ۱٫۲ میلیون بازدیدکننده از غار بینگ دیدن کرده‌اند[۱۳].
جستارهای وابسته
- تاریخ آلمان
- گاه‌شمار تاریخ آلمان
- سوئیس فرانکنی
- غار استالاکتیتی
یادداشت‌ها
منابع
- ↑ Bing, Ignaz (2004). Aus meinem Leben. Nürnberg: Selbstverlag. p. 45. ISBN 978-3921844726.
{{cite book}}: مقدار|شابک=را بررسی کنید: جمع‌آزما (کمک) - ↑ Meyer, Hans (2005). Geologie der Fränkischen Alb. Stuttgart: Schweizerbart. p. 78. ISBN 978-3510652402.
- ↑ Schmidt, Armin (2018). Höhlen der Fränkischen Schweiz. Stuttgart: Ulmer. p. 112. ISBN 978-3825241230.
- ↑ Ziegler, Ulrich (2015). Karstlandschaften in Bayern. Stuttgart: Kohlhammer. p. 67. ISBN 978-3170210244.
{{cite book}}: مقدار|شابک=را بررسی کنید: جمع‌آزما (کمک) - ↑ Bing, Ignaz (2004). Aus meinem Leben. Nürnberg: Selbstverlag. p. 52. ISBN 978-3921844726.
{{cite book}}: مقدار|شابک=را بررسی کنید: جمع‌آزما (کمک) - ↑ Wiesent-Bote. Ebermannstadt: Lokalzeitung der Fränkischen Schweiz. 1905. p. 10 August 1905.
- ↑ Wiesent-Bote. Ebermannstadt: Lokalzeitung der Fränkischen Schweiz. 1905. p. 18 August 1905.
- ↑ Bing, Ignaz (2013). Tales From My Life. Nürnberg: Selbstverlag. p. 78. ISBN 978-0956337016.
- ↑ Wiesent-Bote. Ebermannstadt: Lokalzeitung der Fränkischen Schweiz. 1905. p. 2 November 1905.
- ↑ Schmidt, Armin (2020). Schauhöhlen in Deutschland. Stuttgart: Ulmer. p. 156. ISBN 978-3825254124.
- ↑ Bing, Ignaz (1995). Ignaz Bing ... sein Leben in Streitberg. Nürnberg: Selbstverlag. p. 34. ISBN 978-3922716118.
{{cite book}}: مقدار|شابک=را بررسی کنید: جمع‌آزما (کمک) - ↑ Die Binghöhle bei Streitberg - Auf den Spuren eines unterirdischen Flusses. Streitberg: Selbstverlag. 2006. p. 56. ISBN 978-3000185476.
{{cite book}}: مقدار|شابک=را بررسی کنید: جمع‌آزما (کمک) - ↑ Müller, Rolf (2015). Besucherzahlen deutscher Schauhöhlen. Berlin: Springer. p. 89. ISBN 978-3540581406.
- زمینچهرهای ایالت بایرن
- غارهای سنگ آهک
- جاذبههای گردشگری در بایرن