تئاتر نوری

تئاتر نوری یک سیستم تصاویر متحرک انیمیشنی است که توسط امیل ریناد اختراع و در سال ۱۸۸۸ ثبت اختراع شد. از ۲۸ اکتبر ۱۸۹۲ تا مارس ۱۹۰۰، رینو بیش از ۱۲٬۸۰۰ نمایش برگزار کرد و بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده را در موزه گرِوین پاریس به تماشای آثار خود نشاند. سری فیلم‌های انیمیشنی او با عنوان Pantomimes Lumineuses (پانتومیم نورانی) شامل آثار مشهوری مانند شراب بنجل و حوالی یک کلبه بودند. سیستم تئاتر نوری رینو پیش از اولین نمایش تجاری و عمومی سینماتوگراف اوگه و لوئی لومیر در ۲۸ دسامبر ۱۸۹۵ ارائه شده بود، که این نمایش همواره به عنوان آغاز سینما در نظر گرفته می‌شود.

فیلم‌های ساخته‌شده شامل ۳۰۰ تا ۷۰۰ تصویر شفاف از مراحل متوالی حرکت شخصیت‌ها با پس‌زمینه سیاه بودند. تصاویر به صورت دست‌نقاشی با جوهر آنیلین توسط رینو مستقیماً روی صفحات ژلاتینی ۶ × ۶ سانتی‌متر کشیده می‌شدند. صفحات با شلک پوشانده شده و در یک نوار مقوایی قرار می‌گرفتند که کناره‌های آن با نوارهای پارچه‌ای و پین تقسیم‌شده متصل شده بود.

نوار فیلم افقی می‌توانست تا ۵۰ متر طول داشته باشد و در ابتدا دارای نوار مشکی (leader) بود. سوراخ‌های مرکزی در مقوا بین تصاویر با شیارهای فلزی روی یک چرخ مرکزی بزرگ درگیر می‌شدند. چرخ، نوار را بین دو قرقره مسی ۲۵ سانتی‌متری منتقل می‌کرد. فیلم توسط غلتک‌های فشاری در گوشه‌های میز هدایت می‌شد و از مقابل یک چراغ جادویی (magic lantern) عبور می‌کرد.

چراغ جادویی هر تصویر را به نوبت به یکی از ۳۶ آینه مستطیلی در مرکز چرخ منتقل می‌کرد. هر تصویر سپس به آینه‌ای دیگر بازتاب داده می‌شد و از طریق یک لنز فوکوس به آینه متحرک می‌رسید. آینه متحرک می‌توانست تنظیم شود تا شخصیت‌های متحرک در مکان دلخواه روی پس‌زمینه ثابت روی صفحه نمایش داده شوند. پس‌زمینه با چراغ جادویی دوم و از روی یک صفحه شیشه‌ای نقاشی‌شده نمایش داده می‌شد. رینو با دست سرعت فیلم را کنترل می‌کرد و حرکات را تکرار می‌کرد تا داستانی تصویری به مدت بیش از ۱۰ دقیقه ساخته شود. نمایشگر ماشین پشت پرده کار می‌کرد و تنها تصویر برای مخاطب قابل مشاهده بود.

برخی افکت‌های صوتی هماهنگ در لحظات کلیدی به صورت خودکار با علامت‌های نقره‌ای روی نوار انعطاف‌پذیر فعال می‌شدند تا الکترومغناطیس را به حرکت درآورند. این مغناطیس به نوبه خود زنگ، طبل کوچک یا سایر ابزارهای صوتی را فعال می‌کرد.

ثبت اختراع ۱۸۸۸ شامل نوار فیلم به طول نامحدود و هر نوع ماده، شفاف یا کدر بود (تصویر کدر با نور زیاد نیز قابل بازتاب و نمایش بود). نوار می‌توانست کاملاً انعطاف‌پذیر باشد یا تنها بین تصاویر. تصاویر می‌توانستند دست‌نقاشی، چاپی یا از طبیعت عکاسی شده باشند. تعداد آینه‌های پراکسینوسکوپ می‌توانست بسته به مدل متفاوت باشد. چرخ مرکزی یا قرقره می‌توانست با دست یا موتور مکانیکی حرکت کند. نورپردازی و تنظیمات نوری می‌توانست برای مشاهده مستقیم یا نمایش روی صفحه انجام شود.

در یک بروشور، رینو Théâtre Optique را در نسخه‌های مختلف با قطعات جداگانه ارائه می‌کرد؛ یک نسخه روی میز ماهون ۸۰ × ۱۰۰ سانتی‌متر نصب شده بود و نسخه‌ای دیگر روی قاب آهنی دو قسمتی که داخل دو جعبه چوبی ۸۵ × ۸۵ × ۲۵ سانتی‌متری قابل نگهداری بود. نسخه‌های سه فیلم موجود نیز با چاپ ویژه رنگی ارائه می‌شدند.

• Sylvie Saerens (October 1997). "Emile Reynaud". Retrieved 8 December 2006.
• "Animation Notes #3 A Short History (part II)". RMIT University. Retrieved 8 December 2006.
• Bendazzi, Giannalberto (1994). Cartoons: One hundred years of cinema animation. Indiana University Press. ISBN 0-253-20937-4.
• Chardère, B. ; Borgé, G. and M. (1985). Les Lumière, Paris: Bibliothèque des Arts. شابک ‎۲−۸۵۰۴۷−۰۶۸−۶ (Language: French)
• Rossell, Deac (1995). "A Chronology of Cinema, 1889-1896". Film History. Indiana University Press. 7 (2): 115–236. JSTOR 3815166.