تابوت سنگی همسران

سارکوفاگ همسران (ایتالیایی: Sarcofago degli Sposi) یک پیکره مقبره است که یکی از شاهکارهای هنر اتروسکایی محسوب می‌شود.[۱] اتروسک‌ها در ایتالیا بین دو رودخانه اصلی، آرنو و تیبر، زندگی می‌کردند و از طریق تجارت، عمدتاً در دوره‌های شرقی‌سازی و باستانی، با یونانیان باستان در تماس بودند. اتروسک‌ها به خاطر مجسمه‌های سفالی و هنر تشییع جنازه خود، عمدتاً تابوت‌های سنگی و کوزه‌ها، مشهور بودند. این تابوت، یک تابوت انسان‌نمای اتروسکایی مربوط به اواخر قرن ششم پیش از میلاد است که در گورستان باندیتاچیا در کائره یافت شده و اکنون در موزه ملی اتروسکایی ویلا جولیا، رم قرار دارد.[۲]

توضیحات

Louvre-Lens - Restauration du Sarcophage des Époux (Cp 5194) avant l'exposition Les Étrusques et la Méditerranée (A03, 9 octobre 2013)
چهار قطعه جداگانه از تابوت سنگی، نسخه لوور

این تابوت سنگی از جنس سفال ساخته شده و زمانی با رنگ‌های روشن نقاشی شده بود.[۳] این تابوت، مرد و زنی را نشان می‌دهد که روی یک تخت، یک کاناپه غذاخوری با کوسن‌هایی برای کمک به نگه داشتن همسران دراز کشیده‌اند و همه آنها به سبک خاصی طراحی شده‌اند.[۴] تناسب بدن مرد و زن همان‌طور که در دوره باستان رایج بود، کشیده شده است.[۵] موهای آنها به صورت بافته شده حالت داده شده است، اگرچه گیسوان زن در حالی که کلاه نرمی بر سر دارد، روی شانه‌هایش آویزان است و مرد در پشت گیسوانی دارد که روی شانه‌ها و پشتش پخش شده‌اند. چهره این زوج آنها را در حال لبخند زدن نشان می‌دهد و چشمانشان به وضوح بادامی شکل است که به آنها ظاهری شاد می‌دهد.

پاهای مرد و زن از یکدیگر متمایز است، زیرا مرد پابرهنه و زن کفش‌های نوک‌تیز پوشیده است که از ویژگی‌های اتروسک‌ها است.[۶] با این حال، تضاد قابل توجه بین نیم‌تنه‌ها با برجستگی زیاد و پاهای بسیار صاف، معمولاً اتروسک است، همان‌طور که جذابیت نیمه بالایی پیکره‌ها با چهره‌ها و بازوهای بیانگرشان نیز به چشم می‌خورد.[۷]

این تابوت سنگی از چهار قطعه جداگانه ساخته شده است که جداگانه پخته شده و بعداً مونتاژ شده‌اند.

زمینه تاریخی

سوزاندن جسد

فرهنگ اتروسک برای مراقبت از بقایای عزیزان خود ارزش قائل بود؛ این امر از میزان منابعی که صرف ساخت مقبره‌ها و هنرهای تدفینی آنها می‌شد، قابل مشاهده است، تا جایی که گورستان‌های آنها اغلب «شهرهای مردگان» یا نکروپولیس نامیده می‌شدند. رسم اصلی تدفین مردگان، سوزاندن اجساد بود که در آن خاکستر و استخوان‌های عزیزان در یک کوزه مخصوص خاکستردان یا کوزه خاکستر قرار داده می‌شد.[۸]

ویلانوواها، مردمی که بخشی از فرهنگ اتروسکایی بودند، نوع متفاوتی از کوزه را ساختند که دو مخروطی بود. این کوزه دو مخروط دارد که بدون چرخ سفالگری به هم متصل شده‌اند و خاک رس را درشت و تصفیه نشده نگه می‌دارند. آنها همچنین کلبه‌های گلی برای نگهداری بقایای خود ساختند که شبیه خانه‌هایی است که در یک مکان مهم اتروسکایی، کاوالوپو، یافت شده‌اند. آنها می‌توانستند وسایل شخصی مانند سلاح برای مردان و جواهرات برای زنان را در آنها قرار دهند.[۹]

باستان‌شناسان انواع مختلفی از کوزه‌های کلبه‌ای اتروسک‌ها را کشف کرده‌اند که حاوی خاکستر و قطعات استخوان مردان و زنان بوده‌اند، بنابراین می‌توان فرض کرد که تابوت همسران حاوی بقایای سوخته شده بوده است.[۱۰][۱۱]

آیین‌ها

Pittore forse attico, affreschi della tomba del triclinio, 500-475 ac ca, 01
نقاشی دیواری در آرامگاه تریکلینیوم ضیافت‌های تشییع جنازه

آیین‌های تدفینی که اتروسک‌ها ایجاد کردند، از یک کلبه ساده و گردهمایی کوچک تا فضاهای پیچیده‌تر برای عزیزان مانند مقبره یا سایر هنرهای تدفینی یا موزاییک‌ها و مجسمه‌های برجسته متغیر بود. یکی از این مقبره‌ها را می‌توان در گورستان مونتروزی در تارکوینیا، لاتزیو یافت که به خاطر دیوارهای نقاشی‌شده‌اش که به ما اطلاع می‌دهد که آنها برای مراسم تشییع جنازه و جامعه خود چه کرده‌اند، شناخته شده است.[۱۲] این مقبره سنگی زیرزمینی برای نگهداری بقایای مردگان و همچنین برای نذورات برای مردگان استفاده می‌شد. یک نقاشی دیواری روی دیوار پشتی وجود دارد که اگرچه آسیب دیده است، اما یک مهمانی شام را نشان می‌دهد، با افرادی که در موقعیت‌های مشابه آنچه در تابوت همسران دیده می‌شود، به تصویر کشیده شده‌اند.[۱۳] سه جفت زوج در حال لذت بردن از یک مهمانی شام و لم دادن روی صندلی‌های راحتی نشان داده شده‌اند. در ضیافت‌های اتروسک، رسم رایج این بود که زن و مرد، که در جامعه خود از جایگاه برابری برخوردار بودند، این رویداد را با یکدیگر به اشتراک بگذارند، همان‌طور که در اینجا در نقاشی دیواری نشان داده شده است؛ آنها در کنار هم و با نسبت‌های یکسان و در حالت‌های مشابه نشان داده شده‌اند. هر دو طرف لبخند می‌زنند و نسبت به یکدیگر ابراز محبت می‌کنند.[۱۴] این نقش برجسته دیواری که همان چیدمان همسران را دارد، می‌تواند نشان دهد که آنها دیدگاه مثبتی نسبت به فرستادن عزیزان خود به زندگی پس از مرگ دارند، زیرا آخرین وعده‌های غذایی خود را برای همیشه با اعضای خانواده خود به اشتراک می‌گذارند. این امر همچنین در رسم اتروسک‌ها مبنی بر دفن کردن بخش‌هایی از غذا به همراه ظروف و وسایل مناسب برای داشتن آنها در زندگی پس از مرگ نشان داده شده است.[۱۵]

Lastra di rivestimento fittile con scena di banchetto, murlo, antiquarium di poggio civitate, VI sec. ac.
لوح سنگی ضیافت در پوجیو سیویتاته یافت شد

نقاشی دیواری مقبره مونتروزی نشان می‌دهد که چگونه زوج‌ها لباس‌های رنگارنگ و روشنی دارند که می‌توان آن را با رنگی که روی تابوت سنگی بوده مقایسه کرد. این رنگ‌های روشن آنها را به عنوان نخبگان نشان می‌دهد.[۱۶] آنها همچنین دو خدمتکار دارند که به ضیافت‌کنندگان خدمت می‌کنند و در کناره‌های نقاشی‌های مقبره، سرگرمی‌هایی که اتروسک‌ها در آن شرکت می‌کردند را نشان می‌دهند. به عنوان مثال، نوازندگان در حال نواختن هستند و مردم می‌رقصند. مشابه یونانیان، آنها نشان می‌دهند که چه جنسیتی با رنگی که برای پوست خود استفاده می‌کردند، به تصویر کشیده شده است، رنگ‌های روشن برای زنان و رنگ‌های تیره برای مردان.[۱۷] از نقاشی دیواری مونتروزی می‌توان مشخص کرد که تابوت سنگی همسران یک اتفاق عادی را به تصویر می‌کشد. یک پلاک ضیافت وجود دارد که در پوجیو سیویتاته، مورلو پیدا شده است و همچنین دارای شمایل‌نگاری مشابهی از ضیافت‌هایی است که اتروسک‌ها برگزار می‌کردند - قطعه دیگری که نشان می‌دهد این ضیافت‌ها شکل مهمی از آیین برای آنها بوده است.[۱۸]

خانواده

یکی دیگر از جنبه‌هایی که اتروسک‌ها به آن معروف بودند، پیوندهای خانوادگی‌شان بود. از آنجایی که آنها مقبره‌های بسیار باشکوهی برای عزیزان درگذشته خود می‌ساختند و تابوت سنگی بر اساس یک زوج ساخته شده است،[۱۹] می‌توان دریافت که پیوندهای خانوادگی در جامعه آنها مهم بوده است. استفاده از کوزه‌های تدفین و نحوه ساخت آنها، مانند همسران، به همراه مواد، مقیاس کوزه یا تابوت سنگی آنها، اگر تصاویر به آن اضافه کنند، یا نحوه ایجاد پویایی مردمشان می‌تواند پیوندهای اجتماعی را نشان دهد. همچنین ممکن است کتیبه‌هایی مانند نام خانواده یا قبیله وجود داشته باشد که یا در قسمت بیرونی مقبره یا همراه با وسایل آنها قرار دارند. یکی دیگر از ارزش‌های خانوادگی که قبلاً در ضیافت‌ها به آن اشاره شده است، که می‌توان آن را از نقاشی دیواری و با اضافه شدن تابوت سنگی مشاهده کرد، یک شام خانوادگی ابدی را نشان می‌دهد.[۲۰]

انواع دیگری از تابوت‌ها نیز وجود دارند که معنای خانوادگی دارند، مانند تخت‌های تدفین سنگی که در باندیتاچیا، جایی که همسران پیدا شدند، یافت شده‌اند. این تابوت‌های خاص دارای ویژگی‌های شناسایی هستند که نشان می‌دهند چه کسی مرد و چه کسی زن بوده است که در آنها دفن شده است.[۲۱] این تابوت‌های سنگی به شکل تخت هستند و اگر در سمت چپ مقبره قرار می‌گرفتند، برای مرد و در سمت راست، برای زن در نظر گرفته می‌شدند. تابوت مردانه به شکلی تراشیده می‌شد که شبیه تخت چوبی باشد، انتهای آن صاف و پایه‌ها، در صورت وجود، به صورت استوانه‌ای تراشیده می‌شدند.[۲۲] تابوت زنانه همان ویژگی‌های مرد را دارد، اما در ساختاری شبیه خانه محصور می‌شود و انتهای تخت به شکل مثلثی بالا می‌رود تا شبیه سقف باشد. همچنین تابوت‌های کوچک‌تری در نزدیکی محل دفن زنان یافت شده است که گمان می‌رود برای کودکان باشد. آنها تعداد و جنسیت افراد حاضر در بیرون مقبره را نشان می‌دادند.[۲۳]

زنان اتروسک

شواهد محدودی در مورد آنچه اتروسک‌ها به‌طور کلی انجام می‌دادند، یافت شده است، اما از آنچه از مکان‌های باستانی مربوط به دوره شرقی‌سازی یافت شده است، زنان جامعه بالاتر اتروسک از جایگاهی مشابه مردان برخوردار بوده‌اند. همان‌طور که در گورها دیده شده است، آنها تجملاتی‌تر بوده‌اند، همچنین سفال‌هایی که کتیبه‌هایی از نام شخصی (پرانومن) و نام خانوادگی (نومن) آنها را نشان می‌دهد، اگرچه فقط زنان آزاد نام شخصی داشته‌اند.[۲۴] نشان داده شده است که زنان جامعه بالاتر باسواد بوده‌اند و زنانی که از طریق پیوند خونی با یک مرد مرتبط بوده‌اند، مورد احترام بوده‌اند، زیرا آنها بودند که از طریق نسب خود فرزند حمل می‌کردند.[۲۵]

تابوت‌های مشابه

یک تابوت مشابه از کایر در گورستان باندیتاچیا پیدا شد. این تابوت همچنین تابوت همسران در موزه لوور پاریس قرار دارد.[۲۶] این تابوت سنگی شباهت‌هایی دارد که از اندازه، شکل و عملکرد تابوت‌ها می‌توان حدس زد که در یک کارگاه ساخته شده‌اند.

یک تابوت مشابه دیگر که می‌توانسته از همان کارگاه باشد، در کائر پیدا شد. کوزه مونته آباتونه که از دو کوزه دیگر کوچکتر است، از سفال ساخته شده و به سبکی مشابه روی کاناپه یا تخت قرار گرفته است.[۲۷] این کوزه با دو کوزه دیگر متفاوت است زیرا یک پیکره واحد از یک زن است که به گونه‌ای ژست گرفته که او را در حال ریختن مایعی، احتمالاً روغن یا عطر، در دستش نشان می‌دهد. این اثر در موزه ملی اتروسک ویلا جولیا، رم قرار دارد و در سال ۲۰۲۱ این کوزه توسط سرویس مرمت موزه‌ها در حال مرمت بوده است.[۲۸]

کوزه مشابه دیگری وجود دارد که پویایی مشابهی با تابوت همسران دارد، اما نسخه کوچکتری است. این کوزه نیز یک زوج دارد، مرد با سینه برهنه زن پوشیده را در آغوش گرفته، به بالش‌ها تکیه داده، روی یک تخت دراز کشیده و پاهایشان پوشیده و کمی بیرون زده است. با این حال، این مرد ریش ندارد.[۲۹]

منابع

  1. ↑ "ETRU Museo Nazionale etrusco di Villa Giulia". www.museoetru.it (به ایتالیایی). Retrieved 27 October 2021.
  2. ↑ "ETRU Museo Nazionale etrusco di Villa Giulia". www.museoetru.it (به ایتالیایی). Retrieved 27 October 2021.
  3. ↑ "Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  4. ↑ "Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  5. ↑ "Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  6. ↑ "Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  7. ↑ "Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  8. ↑ Kleiner, Fred S. (2010). A History of Roman Art, Enhanced Edition, pp. xxvii–xlvii. Wadsworth, Cengage Learning.
  9. ↑ Kleiner, Fred S. (2010). A History of Roman Art, Enhanced Edition, pp. xxvii–xlvii. Wadsworth, Cengage Learning.
  10. ↑ Hemingway, Colette (October 2004). "Etruscan Art". www.metmuseum.org. Retrieved 8 November 2021.
  11. ↑ "Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  12. ↑ Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  13. ↑ Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  14. ↑ Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  15. ↑ Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  16. ↑ Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  17. ↑ Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  18. ↑ Guide to Ancient Etruscan Art". Open Textbook Library (به انگلیسی). 2019. Retrieved 9 November 2021.
  19. ↑ M., Curry, Virginia (2012). Familia in Eternam: the intimate imagery of the egalitarian Etruscan couple. Southern Methodist University. ISBN 978-1267907585. OCLC 861556780.
  20. ↑ M. , Curry, Virginia (2012). Familia in Eternam: the intimate imagery of the egalitarian Etruscan couple. Southern Methodist University. ISBN 978-1267907585. OCLC 861556780.
  21. ↑ Haynes, Sybille (2000). Etruscan Civilization: A Cultural History. Los Angeles, California: Getty Publications. pp. Whole Book. ISBN 978-0892366002.
  22. ↑ Haynes, Sybille (2000). Etruscan Civilization: A Cultural History. Los Angeles, California: Getty Publications. pp. Whole Book. ISBN 978-0892366002.
  23. ↑ Haynes, Sybille (2000). Etruscan Civilization: A Cultural History. Los Angeles, California: Getty Publications. pp. Whole Book. ISBN 978-0892366002.
  24. ↑ Haynes, Sybille (2000). Etruscan Civilization: A Cultural History. Los Angeles, California: Getty Publications. pp. Whole Book. ISBN 978-0892366002.
  25. ↑ Haynes, Sybille (2000). Etruscan Civilization: A Cultural History. Los Angeles, California: Getty Publications. pp. Whole Book. ISBN 978-0892366002.
  26. ↑ urne, 0510, retrieved 27 October 2021
  27. ↑ "ETRU National Etruscan Museum". www.museoetru.it (به انگلیسی). Retrieved 27 October 2021.
  28. ↑ "ETRU National Etruscan Museum". www.museoetru.it (به انگلیسی). Retrieved 27 October 2021.
  29. ↑ M. , Curry, Virginia (2012). Familia in Eternam: the intimate imagery of the egalitarian Etruscan couple. Southern Methodist University. ISBN 978-1267907585. OCLC 861556780

پیوند به بیرون

  • پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Sarcofago degli Sposi در ویکی‌انبار 
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.