تاریخچه نظامی ایتالیا
بخشی از مجموعهٔ |
|---|
| تاریخ ایتالیا |
 |
|
گاهشماری  درگاه ایتالیا |
تاریخ نظامی ایتالیا دوران طولانی‌ای را در بر می‌گیرد، از درگیری‌های نظامی که توسط فهرست مردمان باستانی ایتالیا انجام شد—به ویژه فتح جهان مدیترانه توسط رومیان باستان—تا جنگ‌های قرون وسطی، گسترش شهر-دولت‌های ایتالیایی و جمهوری‌های دریایی، مشارکت ایالت‌های تاریخی ایتالیا در جنگ‌های ایتالیا و جنگ‌های جانشینی، تا عصر ناپلئون، وحدت ایتالیا (معروف به Risorgimento), کمپین‌های امپراتوری ایتالیا، دو جنگ جهانی، و دوران مدرن، شامل عملیات صلح‌بانی تحت نظر ناتو، اتحادیه اروپا یا سازمان ملل متحد. شبه‌جزیره ایتالیا به دلیل موقعیت ژئواستراتژیک خود مرکز درگیری‌های نظامی در تاریخ اروپا بوده است و به همین دلیل ایتالیا سنت طولانی نظامی دارد.
ایتالیا کهن
اتروسک‌ها و مردمان ایتالیایی
در هزاره اول پیش از میلاد، سرزمین ایتالیا محل سکونت جمعیت‌های متنوع با ریشه، فرهنگ، زبان و دین متفاوت بود. این تفاوت‌ها در ساختار نظامی آن‌ها نیز منعکس می‌شد. بخش‌های مرکزی-جنوبی و شمال شرقی ایتالیا عمدتاً توسط جمعیت‌هایی به نام مردم ایتالیایی‌تبار سکونت داشتند که براساس زبانشان شناخته می‌شدند. در قرن هشتم پیش از میلاد، در ایتالیا مرکزی-جنوبی، مثلاً لاتین‌ها در غرب ساکن بودند که بعدها رومیان از آن‌ها پدید آمدند، سابینانها در بالادست Tiber Valley, Umbrians در شمال شرق، سامنیت در جنوب، و اوسک‌ها و دیگران با دو گروه اصلی دیگر در شبه‌جزیره ایتالیا مشترک بودند: تمدن اتروسک در شمال و یونانی‌ها در جنوب.
تمدن اتروسک (Etrusci یا Tusci در لاتین) در شمال رم در اتروریا (لازیو شمالی مدرن، توسکانی و بخشی از اومبریا) سکونت داشتند. آن‌ها شهرهایی مانند تارکوئینیا، Veii و Volterra را بنا کردند و فرهنگ رومی را عمیقاً تحت تأثیر قرار دادند، که به وضوح در منشأ اتروسکی برخی از پادشاهان افسانه‌ای روم مشاهده می‌شود. ریشه‌های اتروسک‌ها در پیش‌تاریخ گم شده است و تاریخ‌نگاران هیچ ادبیات، متن دینی یا فلسفی از آن‌ها ندارند؛ بنابراین بخش زیادی از اطلاعات دربارهٔ این تمدن از یافته‌های قبرها و کالاهای تدفینی استخراج شده است.[۱]
با توجه به سازمان فدرالی آن‌ها به صورت شهر-دولت، در زمان جنگ ارتش‌ها بر اساس شهر اتروسکی جمع‌آوری می‌شدند و شهروندان طبق ثروت و موقعیت اجتماعی فراخوانده می‌شدند؛ بنابراین ترکیب، تجهیزات و ظاهر ارتش‌ها بسیار متفاوت بود. تشکیلات مسلح شامل بدنه‌ای از هوپلیتها، نیروهای سبک و سواره‌نظام بود که هر کدام تجهیزات و وظایف خاص خود را داشتند. ساختار واحدها بر اساس تسلیحات بود؛ پیاده‌نظام می‌توانست سنگین یا سبک باشد و سواره‌نظام برای شناسایی و اکتشاف به کار می‌رفت، و در عصر کهن از ارابه جنگی نیز استفاده می‌شد. اتروسک‌ها با داشتن معادن فلز متعدد، به‌ویژه جزیره البا، و مهارت پیشرفته در تکنیک‌های آهنگری، توانایی تولید سلاح‌های با کیفیت بالاتر نسبت به دیگر مردم را داشتند.[۲]
مردمان ایتالیایی همانند اتروسک‌ها جنگجو بودند (نمایش‌های گلادیاتور در واقع از رسوم تدفینی اتروسکی تکامل یافته‌اند). اتروسک‌ها و ایتالی‌ها سنت نظامی قابل توجهی داشتند. علاوه بر نشان دادن رتبه و قدرت افراد، جنگ برای آن‌ها منفعت اقتصادی زیادی داشت. مانند بسیاری از جوامع باستانی، آن‌ها در تابستان به کمپین‌های نظامی می‌پرداختند، مناطق همسایه را غارت می‌کردند، برای کسب زمین و منابع رقابت می‌کردند و علیه دزدی و راهزنی اقدام می‌کردند. احتمالاً افرادی که در جنگ اسیر می‌شدند با پرداخت هزینه‌های بالا به خانواده‌های خود بازگردانده می‌شدند.
پس از ۶۵۰ پیش از میلاد، تمدن اتروسک در مرکز ایتالیا غالب شد و به شمال ایتالیا گسترش یافت و شهرهایی مانند Mutina (مدرن مودنا) و Felsina (مدرن بولونیا) را تأسیس کرد. سنت رومی می‌گوید رم تحت کنترل پادشاهی روم از ۷۵۳ تا دهه ۵۰۰ (پیش از میلاد) بود که با پادشاه افسانه‌ای رموس و رمولوس آغاز شد، که همراه با برادرش رموس و رمولوس گفته می‌شود پیدایش رم را رقم زد.
منابع
- ↑ Larissa Bonfante, Etruscan Inscriptions and Etruscan Religion in The Religion of the Etruscans - University of Texas Press 2006, page 9
- ↑ Ivo Fossati, Gli eserciti etruschi, Milano, E.M. I. Edizioni Militari Italiane - collana "De Bello", 1987. pagg. 45-47.
پیوند به بیرون
