تاریخ‌گرایی (فرجام‌شناسی مسیحی)

در فرجام‌شناسی مسیحی، تاریخ‌گرایی (به انگلیسی: Historicism) روشی برای تفسیر پیشگویان مقدس است که نمادها را با اشخاص، ملت‌ها یا رویدادهای تاریخی مرتبط می‌سازد. متون اصلی مورد توجه تاریخ‌گرایان مسیحی شامل ادبیات آخرالزمانی است، مانند کتاب دانیال و مکاشفه یوحنا. این دیدگاه نبوت دانیال را به‌عنوان تحققی می‌بیند که در سراسر تاریخ جریان دارد و از گذشته تا حال و آینده امتداد می‌یابد. گاهی به آن دیدگاه تاریخی پیوسته نیز گفته می‌شود. مفسران همچنین روش‌های تاریخ‌گرایانه را بر تاریخ یهود باستان، امپراتوری روم، اسلام، پاپ‌سالاری، دوره مدرن و فرجام‌شناسی نیز اعمال کرده‌اند.

روش تاریخ‌گرایانه با دانیال ۲ آغاز می‌شود و به‌تدریج از میان نبوت‌های پیاپی کتاب — فصل‌های ۷، ۸ و ۱۱ — پیش می‌رود و در نتیجه دیدگاهی از نبوت‌های دانیال ارائه می‌دهد که با گذشته‌گرایی و آینده‌گرایی (فرجام‌شناسی مسیحی) بسیار متفاوت است.

تقریباً تمام مصلحان پروتستان از دوران اصلاحات پروتستانی تا قرن نوزدهم دیدگاه‌های تاریخ‌گرایانه داشتند.[۱]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ↑ Elliott, Edward Bishop (1862). Horae Apocalypticae. Vol. IV (5th ed.). London: Seely, Jackson and Halliday. pp. 562–563: «سومین مورد چیزی است که می‌توانیم آن را به‌طور تأکیدی طرح تاریخی پیوسته پروتستانی تفسیر بنامیم؛ طرحی که مکاشفه را به‌عنوان پیش‌نگاری تفصیلی از رویدادهای اصلی مؤثر بر کلیسا و جهان مسیحیت می‌داند، چه دنیوی چه کلیسایی [کذا]، از زمان یوحنای قدیس تا پایان — طرحی که در ارتباط با کاربرد خاص نمادهای بابل و هیولا بر روم پاپی و پاپ‌سالاری، از همان ابتدا توسط والدنسیان، ویکلیفیان و هوسیان پذیرفته شد؛ سپس با روشنایی بیشتر توسط مصلحان اصلی آلمانی، سوئیسی، فرانسوی و انگلیسی قرن شانزدهم اتخاذ گردید؛ و از آن پس بدون وقفه تا به امروز منتقل شده است»{{cite book}}: نگهداری یادکرد:پی‌نوشت (رده)
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.