تاریخ بناکتی

تاریخ بناکتی
از نسخه‌های خطی جامع‌التواریخ، منبع اصلی بناکتی.
نویسنده(ها)ابوسلیمان بناکتی
عنوان اصلیروضة اولی الاباب فی معرفة التواریخ و الانساب
کشورایران
زبانفارسی
موضوع(ها)تاریخ عمومی جهانی
تاریخ نشر
۷۱۷ ه‍.ق

روضة اولی الالباب فی معرفة التواریخ و الانساب[یادداشت ۱]، نام‌آور به تاریخ بَناکَتی، یک تاریخ عمومی فارسی، تألیف ابوسلیمان بناکتی، ملک‌الشعرای دربار ایلخانان مغول است. مطالب این کتاب، مشتمل بر چکیده‌ای از احوال بشر تا ۲۵ شوال سال ۷۱۷ ه‍.ق است. نثر اثر ساده و بی‌تکلف بوده و شیوهٔ بیان مطالب آن بیشتر وقایع‌نگاری است.[۱][۲]

چنان‌که خود بناکتی در مقدمهٔ کتابش تصریح کرده، تاریخ تألیفی وی در اصل خلاصه‌شده‌ای از جامع‌التواریخ رشیدی است. او علیرغم این موضوع، کوشیده تا کتابش صرفاً تلخیصی از جامع‌التواریخ نباشد، و آن را با افزودن پاره‌ای اطلاعات تازه به‌کاری مستقل تبدیل کند. میان مطالب کتاب، بخش مربوط به ذکر تاریخ زمامداری سلطان اولجایتو، به‌سبب آن‌که کهن‌ترین منبع به‌جامانده از تاریخ سلطنت وی است، در مقایسه با دیگر بخش‌های کتاب اهمیت بیشتری دارد. جایگاه بناکتی، به‌عنوان یک مقام درباری باعث‌شده تا او در تعامل با نمایندگان اقوام و ملل دیگر به آگاهی‌های تازه‌ای از تاریخ آن‌ها دست‌یافته و برخی از آن‌ها را در کتابش بگنجاند. در واقع نیمی از مطالب این کتاب، غیر از تاریخ ایران و اسلام است که برای یک تاریخ عمومی فارسی آن زمان سبکی نامعمول بوده و بعد از بناکتی نیز میان تاریخ‌نویسان ایرانی از این سبک چندان استقبال نشد و دنبال‌کنندگان زیادی پیدا نکرد.[۱][۲]

بخش‌ها

مؤلف، این اثر را به یک مقدمه، یک خاتمه و نه قسم (فصل) به‌ترتیب زیر بخش‌بندی کرده است:[۱]

نسخه‌ها و تصحیح

تا کنون ۳۱ نسخهٔ خطی از تاریخ بناکتی شناخته‌شده است. این شمار نشان می‌دهد که در میان کتاب‌های هم‌سبک این اثر که در همان دوره تألیف شده‌اند، تاریخ بناکتی از جامع‌التواریخ (با حدود ۱۰۰ نسخه)،[۳] تاریخ گزیده (۹۵ نسخه) و نظام‌التواریخ (بیشتر از ۷۰ نسخه)[۴] کمتر در جذب مخاطب موفقیت داشته، ولی از طبقات ناصری (۲۳ نسخه)، زبدة التواریخ (تنها چند نسخهٔ ناقص)[۵] و مجمع‌الانساب (۱۳ نسخه) بیشتر مورد توجه بوده است.[۶] از این کتاب، تصحیح کاملی برپایهٔ ۳ نسخهٔ خطی در سال ۱۳۴۸ ه‍.خ به‌اهتمام جعفر شعار، از طریق انجمن آثار ملی ایران به‌چاپ و انتشار رسید.[۱]

یادداشت

  1. به‌معنی «بوستان دارندگان اندیشه در شناخت تاریخ‌ها و تبارها». عنوان اصلی این کتاب را گاهی به‌اشتباه «روضة اولی الالباب فی تواریخ الاکابر و الانساب» نیز نوشته‌اند.

منابع

  1. 1 2 3 4 بناکتی، ابوسلیمان (۱۳۴۸). تاریخ بناکتی. به کوشش جعفر شعار. تهران: انتشارات انجمن آثار ملی. ص. یازده تا بیست‌وسه، ۲ و ۳، ۳۳۸، ۴۷۸.
  2. 1 2 براون، ادوارد (۱۳۳۹). از سعدی تا جامی؛ تاریخ ادبی ایران از نیمهٔ قرن هفتم تا آخر قرن نهم هجری، عصر استیلای مغول و تاتار. ترجمهٔ علی‌اصغر حکمت. تهران: کتابخانهٔ ابن سینا. ص. ۱۴۳ تا ۱۴۶.
  3. «چرا جامع‌التواریخ نخستین تاریخ جهانی با معنای صحیح علمی است؟». ایبنا. ۲۶ دی ۱۳۹۸. دریافت‌شده در ۱۷ مرداد ۱۴۰۴.
  4. ملویل، چارلز (۱۳۸۷). ترجمهٔ محمدرضا طهماسبی. «از آدم تا آباقا، برقراری ترتیب تازه در تاریخ توسط قاضی بیضاوی (بخش دوم)». آینهٔ میراث (۱۴): ۲۷ تا ۵۵ به واسطهٔ پرتال جامع علوم انسانی.
  5. دالوند، حمیدرضا (۱۳۸۲). «زبدة التواریخ جمال‌الدین عبدلله کاشانی و دست‌نویس تفلیس». آینهٔ میراث (۲۱): ۷۲ تا ۸۵ به واسطهٔ پرتال جامع علوم انسانی.
  6. اشرف، احمد (۱۴۰۱). هویت ایرانی؛ از دوران باستان تا پایان پهلوی، به‌همراه دو مقاله از: گراردو نیولی و شاپور شهبازی. ترجمهٔ حمید احمدی. تهران: نشر نی. ص. ۱۴۰.