تاریخ سیسیل

معبد سگستا

تاریخ سیسیل (انگلیسی: History of Sicily) تحت تأثیر گروه‌های قومی گوناگونی بوده است. سیسیل در دوره‌های مختلف به‌دست قدرت‌هایی چون کارتاژ، مگنا گراسیا، امپراتوری روم، پادشاهی آلان‌ها و وندال‌ها، پادشاهی استروگوت‌ها، امپراتوری بیزانس، امارت سیسیل، نورمن‌ها، تاج آراگون، اسپانیای هابسبورگ و پادشاهی هابسبورگ افتاده است. در عین حال، دوره‌هایی از استقلال نیز تجربه کرده است، از جمله در دوران اقوام سیکانی، الی‌می‌ها، سیکول‌ها، یونانی‌تباران Siceliotes (به‌ویژه سیراکوز و فرمانروایانش)، و بعدها در قالب کنت‌نشین سیسیل و پادشاهی سیسیل. این پادشاهی در سال ۱۱۳۰ به‌دست راجر دوم، پادشاه سیسیل از خاندان هاوتویل بنیان گذاشته شد. در این دوران، سیسیل از نظر اقتصادی شکوفا و از لحاظ سیاسی نیرومند بود و به یکی از ثروتمندترین دولت‌های اروپا بدل شد.[۱] سپس بر اثر جانشینی دودمانی، این پادشاهی به دست اشتاوفر افتاد. در پایان سده سیزدهم، با جنگ شامگاه سیسیلی میان دودمان کاپتی آنژو و تاج آراگون، جزیره به آراگون رسید. در سده‌های پس از آن، پادشاهی در اتحادی شخصی با تاج‌های اسپانیا و بوربون دو سیسیل قرار گرفت، هرچند استقلال مؤثر خود را تا سال ۱۸۱۶ حفظ کرد. در نهایت، سیسیل در سال ۱۸۶۱ با پادشاهی ایتالیا یکی شد. امروزه هرچند ناحیه‌های ایتالیایی با اساسنامه ویژه در ایتالیا است، اما فرهنگ متمایز خود را دارد.

سیسیل هم بزرگ‌ترین ناحیه‌های ایتالیای کنونی ایتالیا و هم بزرگ‌ترین جزیرهٔ دریای مدیترانه است. موقعیت مرکزی و منابع طبیعی آن باعث شده است که همواره جایگاهی راهبردی، به‌ویژه برای مسیرهای بازرگانی مدیترانه‌ای، داشته باشد.[۲] سیسرون و شریف ادریسی به‌ترتیب سیراکوز و پالرمو را بزرگ‌ترین و زیباترین شهرهای یونان باستان و قرون وسطی توصیف کرده‌اند.[۳][۴]

پیشاتاریخ

مناطق سیسیل باستان

بومیان سیسیل که بعدها در جمعیت جزیره جذب شدند، قبیله‌هایی بودند که نویسندگان یونان باستان آن‌ها را الی‌می‌ها، اقوام سیکانی و سیکول‌ها نامیده‌اند (نام جزیره نیز از همین گروه اخیر گرفته شده است). از میان آن‌ها، سیکول‌ها آخرین قومی بودند که وارد شدند و با دیگر مردم ایتالیایی‌تبار جنوب ایتالیا، مانند ایتالوی‌های کالابریا، اونوتریان‌ها، خونس‌ها، لئوترنی‌ها، اوسک‌ها و اوزون‌ها خویشاوندی داشتند. پیشنهاد شده است که سیکانی‌ها در اصل از قبیله‌های شبه‌جزیره ایبری بوده‌اند. همچنین گفته شده است که الی‌می‌ها نیز خاستگاه دوردستی در ناحیه دریای اژه داشته‌اند. کشف‌های تازه میزسنگ‌هایی متعلق به نیمه دوم هزاره سوم پیش از میلاد، چشم‌انداز تازه‌ای به ترکیب فرهنگی پیشاتاریخی سیسیل داده است.

پیشاتاریخ واپسین سیسیل پیچیده بود و دربرگیرندهٔ تعامل گروه‌های قومی گوناگون. با این حال، اثر دو جریان آشکار است: اروپاییانی که از شمال‌باختری می‌آمدند – برای نمونه، مردمان فرهنگ پیاله ناقوسی (که فرهنگ دولمن‌ها را به همراه داشتند و به‌تازگی در این جزیره کشف شده‌اند و به دوران نوسنگی و عصر مفرغ بازمی‌گردند) – و جریان دیگر از مدیترانه شرقی.[۵] از حدود ۱۳۰۰ پیش از میلاد، نشانه‌های شهرنشینی پیچیده در جزیره آشکارتر شد.

منابع

  1. ↑ John Julius, Norwich (1992). The Normans in Sicily: The Normans in the South 1016-1130 and the Kingdom in the Sun 1130-1194. Penguin Global. ISBN 978-0-14-015212-8.
  2. ↑ "Sicily". KeyItaly.com. 20 November 2007. Archived from the original on 13 April 2017. Retrieved 12 December 2007.
  3. ↑ "Sicilia's Urbs of Syracusa". AncientWorlds.net. 20 November 2007. Archived from the original on 21 October 2007.
  4. ↑ ویل دورانت، (۲۰۱۱) تاریخ تمدن - عصر ایمان، Simon and Schuster، نیویورک، شابک ‎۹۷۸۱۴۵۱۶۴۷۶۱۷
  5. ↑ Salvatore Piccolo, Ancient Stones: The Prehistoric Dolmens of Sicily, op. cit. , p. 31.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ تاریخ سیسیل موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.