ترا آماتا (سایت باستانی)

تصویر کلبه ترا آماتا همانطور که توسط اچ. دو لاملی فرض شده است (به متن مراجعه کنید)

ترا آماتا (به ایتالیایی به معنای "سرزمین محبوب") یک مکان باستان شناسی در فضای باز است که در دامنه های کوه بورون در نیس، در ارتفاع ۲۶ متری (۸۵فوت) بالاتر از سطح فعلی دریای مدیترانه واقع شده است.این مکان در سال ۱۹۶۶ توسط هنری د لاملی کشف و حفاری شد. این مکان که در اصل در یک ساحل ماقبل تاریخ قرار داشت، حاوی ابزارهایی از دوره پارینه سنگی زیرین، مربوط به حدود ۴۰۰۰۰۰ سال قبل از میلاد، و همچنین آثاری از برخی از اولین موارد اهلی کردن آتش در اروپا بود.این مکان اکنون زیر یک آپارتمان و موزه‌ای از نیس ماقبل تاریخ قرار دارد که برخی از اشیاء کشف شده در آن به نمایش گذاشته شده‌اند.

اکتشافات اصلی

این مکان در طول ساخت یک تراس در نزدیکی بندر نیس در سال ۱۹۶۶ کشف شد. پس از مذاکره با مالک محل، به دلاملی اجازه داده شد تا از ۲۸ ژانویه تا ۵ ژوئیه ۱۹۶۶ در این مکان کار کند. او و تیمش هفت روز هفته و در نهایت، بیست و چهار ساعت شبانه‌روز برای تکمیل کار خود کار می‌کردند.

به گفته‌ی دِ لوملی، این مکان شامل سکونتگاهی با چندین لایه سکونتگاه بود که در یک ساحل فسیلی واقع شده بود. قدمت این سکونتگاه‌ها به ۳۸۰۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گشت و شامل بقایایی بود که نشان می‌داد ساکنان در کلبه‌هایی در ساحل زندگی می‌کردند. در مرکز هر کلبه، یک شومینه وجود داشت که خاکستر آن نشان می‌داد ساکنان آتش را اهلی کرده بودند. این نشانه‌های آتش، به همراه نشانه‌های موجود در مِنز درِگان در فینیستر فرانسه، در بیچز پیت در سافک انگلستان و در ورتش‌سولوش در مجارستان، قدیمی‌ترین شواهد اهلی کردن آتش در اروپا هستند. این بقایای آتش شامل دیوارهای کوتاهی از سنگ و سنگریزه‌های ساحلی بود که در شمال غربی شومینه‌ها قرار داشتند و آتش را از باد شدید میسترال محافظت می‌کردند. دِ لوملی معتقد بود که ساکنان کلبه‌ها را از پوست حیوانات می‌ساختند که توسط تیرک‌هایی پشتیبانی می‌شدند و سوراخی در مرکز آن برای فرار دود وجود داشت. بیست تا چهل نفر می‌توانستند در چنین پناهگاهی جمع شوند. اگر نظریه او درست باشد، ترا آماتا یکی از اولین اکتشافات سکونتگاه‌های ساخته دست بشر در اروپا است.

این سایت همچنین شامل شواهدی بود که نشان می‌داد ساکنان از سنگ‌های ساحل ابزارهایی ساخته‌اند، از جمله ابزارهایی با دو سطح برنده و نوع خاصی از کلنگ سنگی که «عکس‌های ترا آماتا» نام داشت. آنها همچنین تعداد زیادی ابزار سنگی و خراشنده در تپه‌های شنی بالای ساحل کشف کردند.

جنجال

بعدها باستان‌شناس دیگری به نام پائولا ویلا، که بخشی از پایان‌نامه دکترای خود را به همین مکان اختصاص داده بود، تفسیری بسیار متفاوت از این مکان ارائه داد. او استدلال کرد که نتیجه‌گیری‌های دِ لاملی بیشتر حدسی است تا قانع‌کننده.او گفت که به همان اندازه احتمال دارد که سنگ‌ها به طور طبیعی از طریق جریان رودخانه، خزش خاک یا برخی فرآیندهای طبیعی دیگر رسوب کرده باشند.

ویلا همچنین استدلال کرد که مصنوعات سنگی از طبقات مسکونی پیشنهادی مختلف را می‌توان در کنار هم قرار داد، که نشان می‌دهد مصنوعات در ستون رسوب بالا و پایین رفته‌اند.بنابراین، مجموعه‌های فرضی کف زندگی به احتمال زیاد ترکیبی از مصنوعات از دوره‌های زمانی مختلف هستند که در سطوح خاصی قرار گرفته‌اند. او گفت، بنابراین شواهد قانع‌کننده‌ای وجود دارد که این مکان تحت فرآیندهای پس از رسوب‌گذاری نسبتاً تهاجمی قرار گرفته است، که ممکن است مسئول «چیدمان» سنگ‌ها نیز باشد.

ویلا استدلال کرد که دِ لاملی وضعیت حفاظت از محل اصلی را بسیار بیش از حد تخمین زده است و تاریخ‌گذاری دقیق اشیاء غیرممکن است زیرا لایه‌ها را نمی‌توان مستقل از یکدیگر در نظر گرفت. او همچنین گفت که این محل باید به زمانی پس از ۳۸۰،۰۰۰ سال پیش از میلاد تا تقریباً ۲۳۰،۰۰۰ سال پیش از میلاد قدمت داشته باشد.