ترم تکین

ترم تکین (به انگلیسی: Singular term) ابزار ارجاعی نمونه‌وار در یک زبان است. ترم‌های تکین به‌عنوان صورت‌های زبانی‌ای تعریف می‌شوند که مدعیِ اشاره یا دلالت بر اشخاص، مکان‌ها یا اشیای خاص و معیّن‌اند.

این ترم‌ها در تقابل با اصطلاحات عام (general terms) مانند «ماشین» یا «صندلی» قرار دارند که می‌توانند بر بیش از یک چیز دلالت کنند.^[۱]

انواع گوناگونی از ترم‌های تکین وجود دارد: از جمله اسم‌های خاص (مثلاً «شهرام»)، توصیف‌های معیّن (مانند «ماهی‌گیر دوم در قایق»)، ضمیرهای شخصی مفرد (مانند «او»)، و ضمیرهای اشاره (مانند «این») و غیره.

• Frege, G. (1892) "دربارهٔ معنا و دلالت"، که در ابتدا با عنوان "Über Sinn und Bedeutung" در Zeitschrift für Philosophie und philosophische Kritik،منتشر شد. جلد. ۱۰۰، صص. ۲۵–۵۰. ترجمه Geach & Black 56–78.