تعادل تأملی

تعادل تأملی[۱] (به انگلیسی:Reflective equilibrium) حالتی از تعادل یا انسجام بین مجموعه ای از باورها است که از طریق فرایند تعدیل و تنظیم متقابل مشورتی در بین اصول کلی و حکم‌های خاص به دست می‌آید. نلسون گودمن (اگرچه که او از این اصطلاح استفاده نکرد) روش تعادل بازتابی را به عنوان رویکردی برای توجیه اصول[en ۱] منطق استقرایی[۲] معرفی کرد (این روش اکنون به عنوان روش گودمن[en ۲] شناخته می‌شود).[۳] اصطلاح تعادل تأملی توسط جان رالز ابداع شد و در نظریه عدالت او به عنوان روشی برای رسیدن به محتوای اصول عدالت رایج شد.

به گفته «Dietmar Hübner» تفسیرات زیادی از این مفهوم وجودداشته که منجر به منحرف شدن قدرت مجاب سازی این مفهوم می‌شود.[۴]

جستارهای وابسته

یادداشت‌ها

  1. principles
  2. Goodman's method

منابع

  1. اسلامی, ‌شهلا (1386-07-01). "جان رالز: از سنت قرارداد اجتماعی تا دو اصل عدالت". فلسفه تحلیلی. 12 (4): 11–32. {{cite journal}}: Check date values in: |date= (help)
  2. Daniels, Norman (14 October 2016). "Reflective equilibrium". Stanford Encyclopedia of Philosophy. Retrieved 27 December 2016.
  3. Eder, Anna-Maria A.; Lawler, Insa; Van Riel, Raphael (2018). "Philosophical methods under scrutiny: Introduction to the special issue philosophical methods" (PDF). Synthese. doi:10.1007/s11229-018-02051-2.
  4. Hübner, Dietmar (January 2017). "Three remarks on 'reflective equilibrium': on the use and misuse of Rawls' balancing concept in contemporary ethics". Philosophical Inquiry. 41 (1): 11–40. doi:10.5840/philinquiry20174112.

برای مطالعه بیشتر