تقرب بصری
تقرب بصری (به انگلیسی: Visual approach) در هوانوردی، نوعی تقرب برای فرود است که در آن هواپیمایی که بر پایه قوانین پرواز ابزاری (IFR) در حال پرواز است، مجاز می‌شود به‌جای پیروی از یک رویه تقرب ابزاری کامل، با دید مستقیم و دور از ابرها، خود را به فرودگاه برساند. خلبان باید در تمام طول این تقرب، یا فرودگاه یا هواپیمای پیش‌روی خود را در دید داشته باشد. این نوع تقرب تنها با اجازه و تحت نظارت واحد کنترل مربوط انجام می‌شود.[۱]
بر پایه تعریف سازمان بین‌المللی هوانوردی کشوری (ایکائو)، تقرب بصری، تقربی است که در آن خلبان یک پرواز IFR بخشی یا تمام یک رویه تقرب ابزاری را کامل نمی‌کند و باقی مسیر را با مرجع دیداری به زمین طی می‌کند؛ تعریفی که تقریباً با تعریف اداره هوانوردی فدرال آمریکا یکسان است.[۱]
شرایط لازم
واحد کنترل ترافیک هوایی تنها در صورتی اجازه تقرب بصری صادر می‌کند که سقف ابر گزارش‌شده یا پیش‌بینی‌شده دست‌کم ۱٬۰۰۰ فوت از سطح زمین و دید افقی دست‌کم ۳ مایل بریتانیایی باشد. همچنین پیش از صدور این مجوز، خلبان باید فرودگاه یا هواپیمای پیش‌روی خود را با چشم مشاهده کرده و به کنترلر اطلاع دهد.[۲]
تقرب بصری، برخلاف یک رویه تقرب ابزاری استاندارد، فاقد بخش رهاسازی (missed approach segment) است. اگر هواپیما نتواند فرود را کامل کند، باید مانند هر بازپرواز (go-around) دیگری با آن رفتار شود و تفکیک استاندارد IFR تا فرود یا لغو طرح پرواز IFR ادامه می‌یابد.[۲]
کاربرد و مزایا
تقرب بصری، هم توسط خلبان درخواست می‌شود و هم می‌تواند از سوی واحد کنترل ترافیک هوایی پیشنهاد شود؛ برای نمونه، هنگامی که هواپیمایی که برای تقرب ابزاری در حال هدایت راداری (vectoring) است، فرودگاه یا باند را در دید خود گزارش می‌کند.[۱] استفاده از این روش، بار کاری خلبان و کنترلر را کاهش می‌دهد و با کوتاه‌تر کردن مسیر پروازی به فرودگاه، به تسریع جریان ترافیک کمک می‌کند.[۱]
هواپیماها می‌توانند برای تقرب بصری به یک باند مجاز شوند، در حالی که هواپیماهای دیگر به‌طور همزمان برای تقرب IFR یا VFR به باندی موازی، متقاطع یا همگرا هدایت می‌شوند؛ به شرط آنکه کنترلر همه هواپیماهای درگیر را از عملیات همزمان روی باند دیگر آگاه کرده باشد.[۳]
تفاوت با تقرب تماسی
تقرب بصری را نباید با «تقرب تماسی» (contact approach) اشتباه گرفت. در تقرب تماسی، که تنها به درخواست خلبان و برای فرودگاهی با رویه تقرب ابزاری منتشرشده صادر می‌شود، الزامی به داشتن فرودگاه یا هواپیمای پیش‌رو در دید در تمام طول مسیر وجود ندارد و حداقل‌های دید نیز کمتر سخت‌گیرانه است (دید زمینی دست‌کم یک مایل و دوری از ابرها).[۴]
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 3 4 "Visual approach". Wikipedia.
- 1 2 "Chapter 7. Visual". Federal Aviation Administration.
- ↑ "Visual Approaches". CFI Notebook.
- ↑ "Instrument tip: Non-approach approaches". AOPA.
- مراقبت پرواز
- انواع تقربهای نهایی (هوانوردی)