تمپو (مجله ایتالیایی)

جلد اولین شماره مجله ایتالیایی تمپو (ژوئن ۱۹۳۹).

تمپو یک مجله خبری هفتگی مصور بود که بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۷۶ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد و انتشار آن در طول جنگ جهانی دوم موقتاً متوقف شد.

تاریخچه و مشخصات

تمپو اولین بار در ۹ ژوئن ۱۹۳۹ منتشر شد،[۱] که اولین مجله مصور تمام رنگی ایتالیایی بود. عنوان فرعی آن هفته نامه سیاست, اطلاعات، ادبیات و هنر بود. شرکت بنیان‌گذار ، موندادوری بود. این مجله با الگوبرداری از مجلات آمریکایی لایف و نیوزویک منتشر شد.

دفتر مرکزی تمپو در میلان بود. تا سال ۱۹۴۲، این مجله نسخه‌هایی به هشت زبان مختلف منتشر می‌کرد، از جمله آلبانیایی، کرواتی، فرانسوی، یونانی، رومانیایی، اسپانیایی، آلمانی و مجارستانی. نسخه آلمانی بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ وجود داشت و توسط موندادوری نیز منتشر می‌شد.[۲]

در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، انتشار تمپو پس از اشغال شمال ایتالیا توسط ارتش آلمان در طول جنگ جهانی دوم متوقف شد. موندادوری این مجله را در سال ۱۹۴۶ به آلدو پالاتزی فروخت. سپس این مجله دوباره راه‌اندازی شد و هم متعلق به پالاتزی بود و هم توسط آن منتشر می‌شد.[۳] در این دوره، این مجله موضع سیاسی میانه‌روانه‌ای داشت.[۴] در دهه ۱۹۵۰، تمپو کمتر احساساتی بود و موضع سیاسی مترقی و سکولاری اتخاذ کرد.

تمپو در سال ۱۹۵۵، ۵۰۰۰۰۰ نسخه فروخت و به یکی از پرخواننده‌ترین مجلات ایتالیا تبدیل شد.[۵] در دهه ۱۹۶۰، این مجله اغلب مقالات سیاسی و خبری با لحنی میانه‌رو و محافظه‌کارانه منتشر می‌کرد.[۶] در سال ۱۹۷۶، انتشار این مجله متوقف شد.[۷]

ویراستاران و مشارکت‌کنندگان

تمپو توسط آلبرتو موندادوری، پسر آرنولدو موندادوری، ویرایش می‌شد. ایندرو مونتانلی اولین سردبیر این مجله بود.[۸] از زمان آغاز به کار آن در سال ۱۹۳۹ تا سپتامبر ۱۹۴۳ ، برونو موناری به عنوان مدیر هنری این مجله و یکی دیگر از نشریات موندادوری، گراتزیا، فعالیت می‌کرد.[۹][۱۰] همکاران اولیه تمپو ماسیمو بونتمپلی، کرتزیو مالاپارته،[۱۱] لامبرتی سورنتینو و سالواتوره کازیمودو بودند. در اواخر دهه ۱۹۶۰ ، پیر پائولو پازولینی سردبیر ستون مشاوره‌ای به نام هرج و مرج (به ایتالیایی: Chaos) بود. این مجله همچنین شامل آثار عکاسانی مانند جان فیلیپ که قبلاً برای مجله لایف کار می‌کردند و فدریکو پاتلانی بود.[۱۲]

محتوا

بخش‌های اصلی این مجله شامل سیاست، اخبار، ادبیات و هنر بود. اگرچه این مجله از مجله لایف الگوبرداری شده بود، اما برخلاف آن ، تمپو موضوعات سیاسی بسیار بیشتری را پوشش می‌داد.[۱۳]

جلد شماره بیست و دوم آن (مورخ ۱۶ تا ۲۲ ژوئن ۱۹۴۶) به نماد جمهوری تازه اعلام شده ایتالیا تبدیل شد. این عکس که توسط عکاس مجله، فدریکو پاتلانی (۱۹۱۱–۱۹۷۷)، گرفته شده است، زن جوان خندانی را نشان می‌دهد که شماره‌ای از روزنامه کوریره دلا سرا با تیتر "È nata la repubblica Italiana" (به ایتالیایی: جمهوری ایتالیا متولد شد) را در دست دارد و سرش از روزنامه بیرون آمده است.[۱۴] این زن در سال ۲۰۱۶ به عنوان آنا ایبرتی (۱۹۲۲–۱۹۹۷) شناسایی شد که در آن زمان به عنوان کارمند اداری در روزنامه سوسیالیستی آوانتی کار می‌کرد.[۱۵][۱۶]

در سال ۱۹۴۸، تمپو مصاحبهٔ روزنامه‌نگار آمریکایی مایکل استرن با راهزن ایتالیایی ، سالواتوره جولیانو، را منتشر کرد که در ابتدا در سال ۱۹۴۷ در مجلهٔ ترو منتشر شده بود.[۱۷]

منابع

  1. ↑ "1940s/1950s/Early 1960s Italian People's Magazines". Listal. Retrieved 25 April 2015.
  2. ↑ Anna Antonello (2016). "The Milan-Hamburg axis: Italy for German readers (1940-1944)". Modern Italy. 21 (2): 125–126. doi:10.1017/mit.2016.10.
  3. ↑ J. H. Schacht (March 1970). "Italian Weekly Magazines Bloom Wildly but Need Pruning". Journalism & Mass Communication Quarterly. 47 (1): 138–141. doi:10.1177/107769907004700119.
  4. ↑ Gabriella Ciampi de Claricini (February 1965). "Topical weeklies in Italy". International Communication Gazette. 11 (1): 12–26. doi:10.1177/001654926501100102.
  5. ↑ Luisa Cigognetti; Lorenza Servetti (1996). "'On her side': female images in Italian cinema and the popular press, 1945–1955". Historical Journal of Film, Radio and Television. 16 (4): 556. doi:10.1080/01439689600260541.
  6. ↑ Laura Ciglioni (2017). "Italian Public Opinion in the Atomic Age: Mass-market Magazines Facing Nuclear Issues (1963–1967)". Cold War History. 17 (3): 205–221. doi:10.1080/14682745.2017.1291633.
  7. ↑ "Publishing in Milan". Storie Milanesi. Retrieved 25 April 2015.
  8. ↑ Ignazio Weiss (May 1960). "The Illustrated Newsweeklies in Italy". International Communication Gazette. 6 (2): 169–179. doi:10.1177/001654926000600207.
  9. ↑ "Bruno Munari: art director, 1943-1944". Domus. 24 March 2012. Retrieved 25 April 2015.
  10. ↑ Joan Roman Resina (April 2011). "Magazines, Modernity and War (review)". Modernism/modernity. 18 (2): 460. doi:10.1353/mod.2011.0034.
  11. ↑ Sanna Kristiina Salo. "The propaganda discourses used by Oggi and Tempo in Italy during the right-wing power consolidation 1950-1953" (PDF). University of Oulu. Retrieved 27 April 2015.
  12. ↑ "La Rivista Tempo". Romano Archives. Retrieved 25 April 2015.
  13. ↑ Alessandro Colizzi (Spring 2013). "Milan's anarchic Modernist". Eye Magazine. Retrieved 25 April 2015.
  14. ↑ Tempo 15-06-1946, Flickr, 30 December 2017, retrieved 30 July 2022
  15. ↑ Bianca Petrucci (22 May 2021). "The mystery behind the girl of the Repubblica". Il Confronto Quotidiano. Retrieved 30 July 2022.
  16. ↑ "Storia di Anna, la ragazza simbolo della Repubblica Italiana". La Repubblica (به ایتالیایی). 24 April 2016. Retrieved 30 July 2022.
  17. ↑ Jonathan Dunnage (2022). "Sicilian Bandits and the Italian state: Narratives about Crime and (in)Security in the Post-War Italian Press, 1948 – 1950". Cultural and Social History. 19 (2): 188, 190. doi:10.1080/14780038.2021.2002500.

پیوند به بیرون

  • پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Tempo (magazine) در ویکی‌انبار 
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.