تن‌فروشی در قبرس
فحشا در قبرس غیرقانونی نیست، اما اداره فاحشه خانه‌ها، سازماندهی حلقه‌های فحشا، گذران زندگی از طریق سود فحشا، تشویق به فحشا یا مجبور کردن فرد به فحشا، فعالیت‌های غیرقانونی هستند.[۱]
در سال ۲۰۱۵، ریکوس ماپوریدس، نماینده مجلس، خواستار قانونی شدن فحشا در قبرس شد.[۲]
تاریخچه
گفته می‌شود الهه عشق یونان باستان، آفرودیت، در نزدیکی پافوس متولد شده است و معبدی در این مکان ساخته شده است. از قرن پنجم پیش از میلاد، فحشای مقدس در معبد انجام می‌شد. از هر زنی در این سرزمین انتظار می‌رفت که یک بار در طول زندگی خود به معبد سفر کند و در ازای پول در محوطه معبد رابطه جنسی برقرار کند.[۳]
پس از آنکه جزیره تحت کنترل بریتانیا درآمد، روسپی‌ها ملزم به ثبت نام شدند. در موزه شهر لارناکا، کتاب ثبت نام سال ۱۹۱۶ به نمایش گذاشته شده است که شامل عکس‌هایی از روسپی‌های شهر است. روسپی‌خانه‌ها در سال ۱۹۳۱ توسط فرماندار، رونالد استورس، غیرقانونی اعلام شدند، اما در طول جنگ جهانی دوم استثنائاتی برای استفاده نیروهای متفقین وجود داشت.
در تلاش برای کاهش شیوع بیماری‌های مقاربتی، سپاه پزشکی ارتش سیستم کارتی برای روسپی‌ها معرفی کرد. در سال ۱۹۴۱، ۳۰۰ کارت صادر شد. روسپی‌ها باید روزانه معاینه پزشکی می‌شدند و در صورت عدم ابتلا، کارت مهر می‌شد. در صورت ابتلا، زنان تحت درمان قرار می‌گرفتند و کارت آنها تا زمان رفع عفونت، نگهداری می‌شد. مراکز پیشگیری برای سربازان ایجاد شد تا قبل از بازدید از فاحشه‌خانه‌ها در آنجا حضور یابند و در آنجا به آنها کاندوم داده می‌شد.
در سال ۱۹۴۲ تخمین زده شد که ۷۴۰ روسپی در جزیره، عمدتاً در نیکوزیا، فاماگوستا و لیماسول، مشغول به کار بودند. هر شهر بزرگ به جز گیرنه دارای یک کلینیک مقاربتی بود. دوازده مرکز پیشگیری و یک بخش مقاربتی ۲۰۰ تختخوابی در بیمارستان عمومی نیکوزیا تأسیس شد.
قاچاق جنسی
قبرس یک کشور مبدأ و مقصد برای زنان و کودکانی است که در معرض قاچاق جنسی قرار دارند. زنان، عمدتاً از اروپای شرقی، ویتنام، هند و کشورهای جنوب صحرای آفریقا، در معرض قاچاق جنسی قرار دارند. قاچاق جنسی در آپارتمان‌ها و هتل‌های خصوصی، در خیابان و در مراکز تجاری سکس در قبرس از جمله بارها، میخانه‌ها، کافی‌شاپ‌ها و کاباره‌ها رخ می‌دهد. برخی از قربانیان قاچاق جنسی زن با وعده‌های دروغین ازدواج یا کار به عنوان پیشخدمت یا مهماندار استخدام می‌شوند. کودکان بدون همراه، کودکان مهاجران، رومانیایی‌ها و پناهجویان به ویژه در معرض قاچاق جنسی قرار دارند.[۴]
قانون ۶۰(۱) مصوب سال ۲۰۱۴، انواع قاچاق را ممنوع کرده و مجازات‌هایی تا ۲۰ سال زندان را برای آن تعیین کرده است. دولت در سال ۲۰۱۶، ۱۳ مظنون به قاچاق جنسی را مورد بررسی قرار داد (هفت نفر در سال ۲۰۱۵).[۵]
دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان وزارت امور خارجه ایالات متحده، قبرس را به عنوان یک کشور «درجه ۱» رتبه‌بندی می‌کند.[۶]
قبرس شمالی
جمهوری ترک قبرس شمالی (TRNC) تنها توسط ترکیه به عنوان یک کشور جداگانه به رسمیت شناخته شده است. فحشا غیرقانونی است، با این حال در کلوپ‌های شبانه، "کونسوماتیک" که با مشتریان می‌نشینند، با آنها غذا می‌خورند یا در ازای پول آنها را سرگرم می‌کنند، مجاز هستند. کونسوماتیک مجاز به داشتن رابطه جنسی با مشتریان نیستند، اما این محدودیت اغلب نادیده گرفته می‌شود.[۷] در سال ۲۰۱۶، مقامات ۱۳۱۴ مجوز کار شش‌ماهه «میزبان» و «پیشخدمت» برای افرادی که در کلوپ‌های شبانه و دو میخانه فعال در شمال کار می‌کردند، صادر کردند. در این دوره، ۳۵۱ زن تحت چنین مجوزهایی کار می‌کردند. صاحبان کلوپ‌های شبانه در این دوره دانشجویان دختر دانشگاه را استخدام کردند تا از سقف تعداد کارمندان قانونی مجاز در هر کلوپ عبور کنند و از مالیات و نظارت فرار کنند. اجرای قانون عموماً سهل‌انگارانه است، اما در ژوئیه ۲۰۰۶ دادگاه منطقه نیکوزیا اولین حکم حبس مربوط به فحشا را صادر کرد. پس از عدم پذیرش اتهامات، مدیر کلوب شبانه مکزیک، مسعود کیلیکارسلان، به جرم تشویق و کسب درآمد از فحشا به ۱۵ روز زندان محکوم شد. تا پایان سال، سه مظنون دیگر به جرم تشویق و کسب درآمد از فحشا به زندان محکوم شدند.[۸]
سازمان‌های غیردولتی گزارش دادند که تعدادی از زنان با ویزای توریستی یا دانشجویی سه‌ماهه وارد جمهوری قبرس شمالی شده‌اند و در آپارتمان‌هایی در شمال نیکوزیا، گیرنه و فاماگوستا به فحشا مشغول بوده‌اند.[۹]
قبرس شمالی به مقصدی برای گردشگری جنسی تبدیل شده است.[۱۰]
قاچاق جنسی در قبرس شمالی
این منطقه به‌طور فزاینده‌ای به مقصدی برای زنان آسیای مرکزی، اروپای شرقی و آفریقا تبدیل شده است که در کلوپ‌های شبانه دارای مجوز و تحت نظارت دولت قبرس ترک‌نشین، مجبور به فحشا می‌شوند. کلوپ‌های شبانه منبع قابل توجهی از درآمد مالیاتی برای دولت قبرس ترک‌نشین فراهم می‌کنند؛ گزارش‌های رسانه‌ها حاکی از آن است که صاحبان کلوپ‌های شبانه سالانه بین ۲۰ تا ۳۰ میلیون لیر ترکیه (۵٫۷ تا ۸٫۵ میلیون دلار) مالیات پرداخت می‌کنند.[۱۱]
از آنجایی که جمهوری ترک قبرس شمالی توسط ایالات متحده به رسمیت شناخته نشده است، دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان وزارت امور خارجه ایالات متحده رتبه‌بندی کشوری برای این منطقه در نظر نگرفته است. اگر چنین رتبه‌بندی وجود داشت، در رده ۳ قرار می‌گرفت[۱۲]
منابع
- ↑ "Sex Work Law - Countries". Sexuality, Poverty and Law (in English). Archived from the original on 29 ژوئیه 2020. Retrieved 18 February 2018.
- ↑ Christou, Jean (24 March 2015). "Uproar over call to legalise prostitution - Cyprus Mail". Cyprus Mail. Archived from the original on 23 ژانویه 2021. Retrieved 18 February 2018.
- ↑ Watson, Andrea (18 October 2016). "It was an ancient form of sex tourism". BBC (in English). Retrieved 18 February 2018.
- ↑ "Cyprus 2017 Trafficking in Persons Report". U.S. Department of State. Archived from the original on 3 July 2017. Retrieved 18 February 2018.
This article incorporates text from this source, which is in the public domain. - ↑ "Cyprus 2017 Trafficking in Persons Report"
- ↑ "Cyprus 2018 Trafficking in Persons Report". U.S. Department of State. Archived from the original on 29 July 2018. Retrieved 29 July 2018.
- ↑ Rodrígueza, Leopoldo; Güven-Lisaniler, Fatma; Uðural, Sevin. "Sex Work and State Regulations in North Cyprus". The Pennsylvania State University.
- ↑ "Country Report on Human Rights Practices in Cyprus". State.gov. 11 March 2008. Retrieved 31 March 2010.
- ↑ "Cyprus 2017 Trafficking in Persons Report"
- ↑ "Sex tourism is booming in Northern Cyprus". Cyprus Updates. 7 June 2011. Archived from the original on 25 نوامبر 2017. Retrieved 25 November 2017.
- ↑ "Cyprus 2017 Trafficking in Persons Report"
- ↑ "Cyprus 2017 Trafficking in Persons Report"
- تن‌فروشی بر پایه کشور
- تن‌فروشی در آسیا
- تن‌فروشی در اروپا
- صفحههای با ترجمه بازبینینشده
- فرهنگ قبرسی
- قاچاق جنسی بر پایه کشور