توافقنامه بینالمللی زیستمحیطی
| بخشی از مجموعه |
| قانون محیط زیست |
|---|
![]() |
| قانون کنترل آلودگی |
|
| قانون منابع طبیعی |
|
| منابع مرجع |
|
| مطالب مرتبط |
|
یک توافقنامه بینالمللی زیستمحیطی (به انگلیسی: International environmental agreement) یا گاهی پروتکل زیستمحیطی، نوعی معاهده الزامآور در حقوق بینالملل است که به آنها اجازه میدهد تا به یک هدف زیستمحیطی برسند. به عبارت دیگر، این یک «سند بیندولتی است که از نظر قانونی الزام آور است و هدف اصلی آن جلوگیری یا مدیریت پیامدهای انسان بر منابع طبیعی است.»[۱]
این توافقنامه میتواند یک توافقنامهی زیستمحیطی دوجانبه بین دو کشور و یا توافقنامه بین سه یا چند کشور منعقد شود که به آن توافقنامهی زیستمحیطی چندجانبه میگویند که بیشتر توسط سازمان ملل ایجاد میشوند. مثلا موضوعاتی مانند سیاستهای جوی، محیط زیست دریایی، سیاستهای حفاظت از طبیعت، سیاستهای آب شیرین، سیاستهای مربوط به زبالهها و مواد خطرناک، ، آلودگی صوتی و ایمنی هستهای و غیره را در بر میگیرد.[۲]
منابع
- ↑ Kanie (2007) Governance with Multi-lateral Environmental Agreements: A healthy or ill-equipped fragmentation? in Global Environmental Governance: Perspectives on the Current Debate, edited by Walter Hoffmann and Lydia Swart: 67–86. New York: Center for UN Reform Education
- ↑ Birnie, Patricia (1977). "The Development of International Environmental Law". British Journal of International Studies. 3 (2): 169–190. doi:10.1017/S0260210500116973. JSTOR 20096800. S2CID 155394806.
