تولید برق در ایتالیا
تولید انرژی الکتریکی در ایتالیا عمدتاً از منابع انرژی غیرقابل تجدید صورت میگیرد (سوختهای فسیلی مانند گاز طبیعی، زغالسنگ و نفت که بخش عمدهای از آنها از خارج وارد میشود) و بهطور فزایندهای از منابع تجدیدپذیر نیز بهرهبرداری میشود (مانند استفاده از انرژی زمینگرمایی، انرژی هیدروالکتریک، انرژی بادی، بیومس و انرژی خورشیدی)؛ باقی نیاز مصرف برق (۱۰٫۴٪ از مصرف کل در سال ۲۰۲۰) از طریق خرید برق از خارج کشور تأمین میشود، که از طریق خط انتقال هوایی وارد کشور شده و از طریق شبکهٔ انتقال انرژی الکتریکی و شبکهٔ توزیع برق در داخل توزیع میگردد.
با این حال، نیاز به برق تنها بخشی از کل نیاز انرژی ملی است، زیرا باید مصرف مربوط به، به عنوان مثال، وسایل نقلیه موتوری، حمل و نقل دریایی و هوایی، گرمایش فضا و بخشی از تولید صنعتی را نیز در نظر گرفت که تا حد زیادی با استفاده مستقیم از سوختهای فسیلی، که عمدتاً منشأ خارجی دارند، پوشش داده میشود.
تاریخچه
آغازها
اولین تأسیسات تولید برق در ایتالیا (در اواخر قرن نوزدهم) نیروگاههای زغالی بودند که در داخل شهرهای بزرگ قرار داشتند. نخستین نیروگاه در سال ۱۸۸۳ در میلان ساخته شد، در خیابان سانتا رادگوندا، مجاور تئاتر لا اسکالا، برای تأمین برق همان تئاتر. در سیسیل، نخستین نیروگاه زغالی توسط صنعتگر روزولینو گالیاردو در باگریریا ساخته شد، و نخستین نیروگاه هیدروالکتریک توسط لوئیجی رامپولا در پولیتزی جنروزا تأسیس گردید. این دو نفر با هم انجمن تولیدکنندگان انرژی الکتریکی را بنیان نهادند.
متعاقباً، توسعه شبکه انتقال ملی، بهرهبرداری از حوضه بزرگ برقآبی تشکیلشده توسط کوههای آلپ را امکانپذیر کرد و به لطف انرژی برقآبی (که در آن زمان تنها منبع ملی و ارزان بود) اولین توسعه صنعتی کمرمق ایتالیا امکانپذیر شد. ویژگیهای منبع برقآبی همچنین برای مدت معینی این توهم را ایجاد کرد که ایتالیا میتواند از نظر انرژی بهطور نامحدود خودکفا باشد (گاهی اوقات حتی با زیادهرویهای لفظی در مورد به اصطلاح «زغالسنگ سفید» کوههای آلپ).[۱]
علاوه بر این، در سال ۱۹۰۴، اولین نیروگاه زمینگرمایی جهان در لاردرلو ساخته شد.[۲] منطقه انرژی زمینگرمایی لاردرلو حتی امروز نیز سهم خود را در تولید برق ایفا میکند، اگرچه به دلیل محدودیت برق نصبشده، از نظر تاریخی این سهم هرگز از ۸ درصد تولید ملی فراتر نرفته است.
تا پایان دههٔ ۱۹۲۰، چند گروه الیگوپولی مستحکم شدند که شرکتهای مادر آنها نیز بهعنوان سرپرست شش بخش مختلف در نظر گرفته میشدند: ادیسون کمپانی، SIP, SADE, SME، و لا چنترا له (به عنوان شرکت کنترلکنندهٔ SELT-والدارنو و رومانا).
پس از جنگ جهانی دوم، مشخص شد که منابع برق آبی دیگر نمیتوانند با نیازهای صنعتی شدن همگام باشند و بنابراین ایتالیا بهطور فزایندهای مجبور شد به نیروگاههای حرارتی جدید متکی باشد (همچنین به دلیل پایین بودن هزینه نفت در آن زمان).
ظرفیت انرژی هیدروالکتریک تقریباً بهطور کامل در دههٔ ۱۹۵۰ مورد بهرهبرداری قرار گرفت تا اینکه، بهدلیل فجایع زیستمحیطی عظیم (مانند فاجعهٔ وایتونت)، ساخت نیروگاههای جدید از این نوع بهطور کامل متوقف شد.
ملی شدن، بحرانهای نفتی و انرژی هستهای
از آغاز تاریخ خود، تولید برق در ایتالیا همیشه به شرکتهای خصوصی واگذار شده بود (به استثنای چند تلاش جزئی برای کنترل دولتی در دوره فاشیست). در ۲۷ نوامبر ۱۹۶۲، مجلس نمایندگان لایحه ملی کردن سیستم برق و تأسیس ENEL (آژانس ملی برق) را تصویب کرد که " تمام فعالیتهای تولید، واردات و صادرات، حمل و نقل، تبدیل، توزیع و فروش برق از هر منبعی " به آن واگذار شد. بر این اساس، حتی تولیدکنندگان "تاریخی" ملزم به فروش داراییهای خود به نهاد جدید شدند. فقط تولیدکنندگان مستقل و شرکتهای شهری از این اقدام مستثنی شدند و آنها همچنان سهم حاشیهای بازار را حفظ کردند. در نهایت، انل خود را در حال جذب فعالیتهای بیش از ۱۰۰۰ شرکت برق یافت.
در آن زمان، به نظر میرسید که انتخاب ملیسازی (در آغاز دوران موسوم به «عصر چپ میانه») تنها امکان برای برآوردن تقاضای رو به رشد انرژی، در چارچوب توسعهٔ یکپارچه و هماهنگ کل کشور باشد.
دوران جدیدی که برای ENEL و کشور در حال طلوع بود، با تحولات اساسی در شبکه انتقال و تولید انرژی مشخص میشد؛ کافی است بگوییم که در دهه ۱۹۶۰، تولید برق ایتالیا با نرخ تقریبی ۸ درصد سالانه در حال رشد بود، در مقایسه با تنها ۲ درصد امروز. این رشد تا حد زیادی ناشی از توسعه انرژی ترموالکتریک بود که با قیمت پایین نفت که مشخصه آن دهه بود، تسهیل میشد.
این روند بهطور ناگهانی با بحرانهای نفتی سالهای ۱۹۷۳ و ۱۹۷۹ قطع شد؛ در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، در کنار انقباض موقت تولید ناشی از بحران اقتصادی پس از «شوک نفتی»، اولین تلاش برای تنوعبخشی به منابع تأمین انرژی صورت گرفت؛ این شامل احیای جزئی استفاده از زغالسنگ و افزایش خرید انرژی از خارج از کشور بود.
اما در دهه ۱۹۷۰ «قمار» واقعی روی انرژی هستهای بود: در سال ۱۹۷۵ اولین طرح ملی انرژی آغاز شد که از جمله موارد دیگر، توسعه قوی این منبع را در نظر داشت.
ایتالیا در اوایل دهه شصت میلادی شروع به بهرهبرداری از انرژی هستهای کرده بود (در سال ۱۹۶۶، ایتالیا حتی پس از ایالات متحده و بریتانیا، سومین تولیدکننده بزرگ جهان محسوب میشد) اما در پایان دهه هفتاد میلادی بود که تغییر تعیینکنندهای در این مسیر ایجاد شد: نیروگاههای قدیمی گاریگلیانو و ترینو ورچلسه به نیروگاههای کاورزو، مونتالتو دی کاسترو و دومین نیروگاه ترینو ملحق شدند (یا ساخت آنها آغاز شد) (برای نیروگاه دوم، محل مورد نظر فقط شناسایی و زمینشناسی شد و سپس برای ساخت یک نیروگاه توربین گازی ۷۰۰ کیلوواتی مورد استفاده قرار گرفت). مگاوات، که در سال ۱۹۹۷ به بهرهبرداری رسید. این تلاش منجر به اقتصاد کمکربن اولیه از تولید برق ملی شد و در سال ۱۹۸۶، ۲۹٫۱٪ از برق از منابع انرژی نو جایگزین سوختهای فسیلی تولید شد (۴۴٫۵ تراوات ساعت از برق آبی، ۲٫۸ تراوات ساعت از انرژی زمینگرمایی، ۸٫۸ تراوات ساعت از انرژی هستهای از مجموع ۱۹۲٫۳ تراوات ساعت تولید ملی؛ مقادیر ناخالص به شرح زیر).
ایتالیا همچنین در یک پروژه تحقیقاتی با بودجه جامعه اروپا در مورد انرژی خورشیدی متمرکز (CSP)، نیروگاه خورشیدی ۱ مگاواتی ادرانو، که فناوری آن در آن زمان نویدبخش بود، شرکت کرد. در آن زمان، به نظر میرسید که کاهش قابل توجه وابستگی ایتالیا به واردات سوخت امکانپذیر است.
با این حال، پس از اعتراض عمومی شدید ناشی از فاجعه چرنوبیل در اتحاد جماهیر شوروی، ایتالیا، در نتیجه همهپرسی سال ۱۹۸۷، عملاً توسعه انرژی هستهای را رها کرد. این امر، همچنین به لطف سقوط همزمان قیمت نفت (که اساساً به بحران نفتی که در سال ۱۹۷۳ آغاز شده بود پایان داد) و نتایج ناامیدکننده اورلیوس، منجر به از سرگیری رشد سهم انرژی ترموالکتریک با سوخت فسیلی شد که در سال ۲۰۰۷ به اوج تاریخی خود رسید و با تولید ۲۶۵٫۸ تراوات ساعت، ۸۴٫۷٪ از تولید ملی معادل ۳۱۳٫۹ تراوات ساعت را پوشش داد. تنها در سال ۲۰۱۳، ایتالیا به ارزش تولید غیرفسیلی سال ۱۹۸۶ خواهد رسید و از آن پیشی خواهد گرفت، با ۳۳٫۴٪ از منابع تجدیدپذیر (۵۴٫۷ تراوات ساعت از برق آبی، ۵٫۷ تراوات ساعت از زمینگرمایی، ۱۴٫۹ تراوات ساعت از باد، ۲۱٫۶ تراوات ساعت از فتوولتائیک با تولید ملی ۲۸۹٫۹ تراوات ساعت).
دهه نود میلادی
چشمانداز بازار انرژی در اوایل دهه ۱۹۹۰ دوباره تغییر کرد: در سال ۱۹۹۲، ENEL به یک شرکت سهامی تبدیل شد، البته با سهامدار انحصاری وزارت خزانهداری؛ سپس، در ۱۹ فوریه ۱۹۹۹، فرمان قانونی آزادسازی بازار برق، که با نام فرمان برسانی نیز شناخته میشود، تصویب شد که یک دستورالعمل اروپایی را در این زمینه اجرا میکرد. هدف، تشویق به مهار قیمتهای نهایی انرژی در یک رژیم رقابتی بود.
شرکتهای جدید میتوانند دوباره در زمینهٔ تولید انرژی الکتریکی فعالیت کنند؛ فعالیتهای انل که باید واگذار شوند، بین سه شرکت (که «GenCo» نامیده میشوند: یوروژن، الکتروژن و اینترپاور) تقسیم شده و به بازار عرضه میشوند.
از منظر عرضه، افزایش تقاضا برای انرژی در این دهه، و همچنین عدم قطعیتهای اقتصادی و ژئوپلیتیکی روزافزون پیرامون مصرف نفت، تولیدکنندگان را مجبور میکند تا تلاشهای خود را برای تنوعبخشی به منابع خود تشدید کنند. با توجه به ملاحظات اقتصادی ناشی از هزینه مواد اولیه نفتی، هزینههای اجتماعی استفاده از زغال سنگ (که استفاده از آن نیز اندکی در حال افزایش است) و حذف تدریجی انرژی هستهای، دو راه حل اصلی اتخاذ شده است:
- جایگزینی نفت با گاز طبیعی به عنوان سوخت نیروگاههای حرارتی، که سوختی با نوسانات قیمت کمتر، دسترسی بیشتر و منشأ آن از مناطق با بیثباتی سیاسی کمتر در نظر گرفته میشود؛
- سیاست واردات انرژی از خارج از کشور، به ویژه از فرانسه و سوئیس، کشورهایی که در طول شب (دورههای غیر اوج مصرف) مازاد تولید زیادی دارند و آن را با قیمتهای پایین میفروشند، بیشتر دنبال میشود.
با این حال، همانطور که در بالا توضیح داده شد، قدرت نصب شده (یعنی ظرفیت تولید) هنوز برای پوشش تقاضای برق ملی کافی است.
با مصوبه شماره ۶ سال 1992 (CIP6)، کمیته بین وزارتخانهای قیمتها، افزایش ۶ درصدی در قیمت نهایی برق که باید توسط مصرفکننده پرداخت شود را تعیین میکند؛ درآمد حاصل از آن تا حدی برای ترویج تحقیقات و سرمایهگذاری در زمینه انرژیهای تجدیدپذیر و مشابه استفاده میشود؛ با این حال، توجه بیشتری به سوزاندن زباله، که مشابه منابع تجدیدپذیر در نظر گرفته میشود، معطوف شده است.[۴]
علیرغم این سیاست، در طول دهه ۱۹۹۰ (و سالهای اول دهه بعد)، این منابع، اگرچه با انگیزه و با کاهش تدریجی هزینهها (بهویژه برای انرژی باد) همراه بودند، اما همچنان سهم حاشیهای از تولید برق ایتالیا را تأمین میکردند، هرچند نرخ رشد بسیار پایداری داشتند.
حال، ملاحظاتی برای آینده
دو دهه اول قرن جدید با رشد بسیار پایدار در تولید برق از باد، خورشید و زیستتوده مشخص میشد که سرانجام از قلمرو «حاشیهای» خارج شدهاند. با این حال، کاهش شدید وابستگی به سوختهای فسیلی امروزه بسیار دشوار به نظر میرسد، زیرا آنها هنوز اساس دسترسی به انرژی در سراسر جهان صنعتی را تشکیل میدهند، حتی در کشورهایی که نیروگاههای هستهای بزرگی دارند (به عنوان مثال، فرانسه در مجموع نفت بیشتری نسبت به ایتالیا مصرف میکند). باید به خاطر داشت که تولید برق تنها کسری از کل مصرف سوختهای فسیلی یک کشور را تشکیل میدهد، که بهطور گسترده و مستقیم در خودروسازی، گرمایش، صنعت پتروشیمی و نیروی محرکه دریایی و هواپیما نیز استفاده میشوند.
منابع انرژی تجدیدپذیر کلاسیک (انرژی برق آبی و زمین گرمایی) تقریباً بهطور کامل در جاهایی که مناسب تشخیص داده شدهاند، مورد بهرهبرداری قرار گرفتهاند و بنابراین پیشرفتهای قابل توجه در این زمینه غیرقابل تصور است.
همانطور که گفته شد، منابع انرژی تجدیدپذیر «جدید» (بهویژه باد و خورشید) در سالهای اخیر رشد بسیار سریعی داشتهاند؛ با این حال، برخی نگرانیها در مورد مسائلی مانند «غیرقابل پیشبینی بودن» (یا «غیرقابل برنامهریزی بودن») تأمین برق، که نیاز به سرمایهگذاری در ارتقاء شبکه و ذخیرهسازی انرژی دارد، همچنان پابرجاست. سایر منابع تجدیدپذیر بسیار جالب، مانند انرژی حرارتی خورشیدی (با تولید ثابتتر نسبت به فتوولتائیک)، بهرهبرداری از انرژی موج یا انرژی بادی در ارتفاعات بالا، هنوز به انتشار کافی در ایتالیا دست نیافتهاند یا هنوز در مرحله نمونه اولیه هستند.
احتراق زیستتوده بخش دیگری است که در آن پیشرفت خوبی حاصل شده است، با این حال، مطالعات متعددی این فرضیه را مطرح میکنند که اگر این منبع در مقیاس وسیع با انتشار گسترده محصولات انرژیزا مورد بهرهبرداری قرار گیرد، نمیتواند به عنوان جایگزین کاملی برای سوختهای فسیلی در نظر گرفته شود، زیرا بازده کلی نسبتاً کم و سطوح قابل کشت زیادی مورد نیاز است که با توجه به ترکیب خاص قلمرو ایتالیا امکانپذیر نیست.[۵] حتی فرایند تبدیل زباله به انرژی، اگرچه (مانند زیستتوده) مشکلات «غیرقابل برنامهریزی بودن» یا هزینهها را ایجاد نمیکند، اما انتظار نمیرود که بتواند در آینده سهمی داشته باشد، اگر نه کمی بیشتر از سهمهای حاشیهای.[۶]
در سال ۲۰۰۸، دولت برلوسکونی با تعریف «استراتژی ملی انرژی»،[۷] با فرضیه ساخت ده راکتور جدید برای پوشش حداکثر ۲۵٪ از نیازهای ملی، قصد خود را برای بازگشت به تولید انرژی هستهای ابراز کرد. با این حال، در سال ۲۰۱۱، پس از تأثیر ناشی از حادثه اتمی فوکوشیما، شورای وزیران با تصویب قانونی، اجرای فرمان قانونی شماره ۳۱/۲۰۱۰ در مورد محل سایتهای هستهای را به حالت تعلیق درآورد و همچنین یک مهلت قانونی ۱۲ ماهه برای برنامه هستهای ایتالیا تعیین کرد. تنها چند ماه بعد، یک همهپرسی سرانجام مفاد مربوط به هستهای فرمان موسوم به «همهپرسی» را با ۵۴٪ رأیدهندگان و اکثریت بیش از ۹۴٪ (بنابراین اکثریت مطلق ۵۰٫۷۶٪، اگر همه رأیدهندگان غیر رأیدهنده نیز به پای صندوقهای رأی رفته و بهطور دسته جمعی علیه لغو رأی داده بودند) لغو کرد و بدین ترتیب، تعطیلی قطعی برنامه هستهای جدید را پیش از موعد مقرر تعیین کرد.[۸]
از سوی دیگر، گسترش گسترده نیروگاههای زغالسنگی قابل تصور نیست (سیاستی که با اهداف تعیینشده برای ایتالیا توسط پروتکل کیوتو مغایرت دارد)؛ بنابراین، میتوان باور داشت که برای آینده نزدیک، سیاست خرید برق از خارج از کشور، همراه با تنظیمات بعدی در شبکه برق ملی، همچنین با هدف کاهش مشکلات ناشی از ماهیت نامشخص منابع تجدیدپذیر «جدید»، ادامه خواهد یافت. در این زمینه، تقویت ارتباطات موجود با کشورهای خارجی (بهویژه با فرانسه و اسلوونی) پیشبینی شده است، اما مهمتر از همه، ساخت ارتباطات زیردریایی جدید، بهویژه با منطقه بالکان با هدف تنوعبخشی به منابع[۹] و شمال آفریقا،[۱۰] به منظور تمایز بازارهای خرید انرژی و کاهش هزینهها.[۱۱]
علاوه بر این، سرمایهگذاریهایی در ساخت خطوط لوله گاز جدید (مانند گالسی بین الجزایر و ساردینیا) یا تقویت خطوط لوله موجود، و همچنین طراحی یا ساخت کارخانههای گازسازی مجدد به منظور تنوعبخشی بیشتر به منابع تأمین این سوخت پیشبینی شده است.[۱۱]
مزایای بیشتر میتواند از سیاستهایی که با هدف تشویق بهرهوری انرژی و صرفهجویی در مصرف انرژی انجام میشوند، حاصل شود. بهطور خاص، هنوز هم جای بهبود در بهرهوری نیروگاههای حرارتی وجود دارد، با سیاستهایی برای از رده خارج کردن یا بازسازی نیروگاههایی با کمترین بازده و گسترش بیشتر نیروگاههای سیکل ترکیبی یا گرمایش منطقهای.[۱۲][۱۳]
فرمان شماره ۱۹۹ مورخ ۸ نوامبر ۲۰۲۱، انجمنهای انرژی تجدیدپذیر را معرفی کرد که علاوه بر قیمت فروش انرژی به GSE، حق دریافت مشوق دولتی برای هر کیلووات ساعت تولید شده را دارند.
مصرف و توان نصبشده
بر اساس آمار شرکت ترنا، شرکتی که از سال ۲۰۰۵ شبکهٔ انتقال ملی را مدیریت میکند، ایتالیا، به عنوان یک سیستم فیزیکی ملی شامل نیروگاهها و ایستگاههای تبدیل خود، در سال ۲۰۲۰ حدود ۳۰۲۷۵۱ گیگاواتساعت انرژی الکتریکی مصرف داشته است. این داده بهعنوان «مصرف یا نیاز ناخالص ملی» شناخته میشود و نشاندهندهٔ میزان انرژی الکتریکی مورد نیاز کشور برای بهکار انداختن هرگونه دستگاه یا تجهیزاتی است که نیاز به برق دارند. این مقدار بهصورت جمع مقادیر ثبتشده در ترمینالهای ژنراتورهای هر نیروگاه تولید بهعلاوهٔ تراز تبادلات با خارج کشور محاسبه میشود. این اندازهگیری قبل از هرگونه کسر انرژی برای تأمین نیروگاههای پمپاژ و بدون در نظر گرفتن مصرف داخلی نیروگاهها (یعنی انرژی مورد استفادهٔ نیروگاه برای عملکرد خود) انجام میگیرد.
میزان مصرف ناخالص ملی شامل درصدی معادل ۱۰٫۴٪ انرژی وارداتی از خارج کشور است (یعنی بهاستثنای صادرات اندک، حدود ۳۲۲۰۰ گیگاواتساعت در سال ۲۰۲۰)، که ۱۰٫۴٪ از ارزش کل انرژی الکتریکی مورد نیاز کشور را تشکیل میدهد.[۱۴]
اگر این «مصرفهای تحمیلی» (خدمات کمکی، تلفات در ترانسفورماتورهای نیروگاه و انرژی الکتریکی مورد نیاز برای ذخیرهسازی انرژی در شب از طریق نیروگاههای پمپاژ آبی) لحاظ نشود، میزان «مصرف ناخالص ملی» یا «تقاضای ملی انرژی الکتریکی» بهدست میآید که در سال ۲۰۲۰ برابر با ۳۰۱۱۸۰ گیگاواتساعت بوده است، کاهش ۵٫۸٪ نسبت به سال قبل، که در چارچوب افزایش متوسط ۲۰ سال گذشته معادل ۰٫۸۷٪ قرار میگیرد (با این حال این کاهش عمدتاً به دلیل کاهش مصرف صنعتی بهخاطر پاندمی کووید-۱۹ است). این مقدار همچنین شامل تلفات شبکه است که حدود ۱۷۳۶۶ گیگاواتساعت (۵٫۸٪) برآورد میشود. بخش باقیمانده (۲۸۳۸۱۵ گیگاواتساعت) نمایانگر مصرف انرژی کاربران نهایی است.[۱۴]
در مورد برق مورد نیاز، ایتالیا بهطور متوسط حدود ۳۸۱ توان الکتریکی ناخالص لحظهای (۳۶۶ توان الکتریکی خالص لحظهای). این مقادیر بهطور متوسط بین شب و روز از ۲۵ تا ۵۵ در نوسان هستند.۵۵، با حداقل و حداکثر پیک به ترتیب ۱۹٫۱ و ۵۶۶.[۱۵] با این حال، این مقدار کمتر از حداکثر پیک توان مورد نیاز است که در سال ۲۰۱۵ با پیک ۶۰۴۹۱ رخ داد.۶۰۴۹۱.[۱۵]
در سال ۲۰۲۰، ۵۲٪ از نیاز ناخالص ملی به برق توسط نیروگاههای حرارتی تأمین شد که عمدتاً سوختهای فسیلی تجدیدناپذیر را میسوزانند و عمدتاً از خارج از کشور وارد میشوند. ۳۷٫۶٪ دیگر از منابع تجدیدپذیر (برق آبی، زمینگرمایی، بادی و فتوولتائیک، که بخش کوچکی از آن - ۵٫۸٪ - به زیستتوده، زبالههای صنعتی یا شهری اشاره دارد) برای کل تولید ناخالص ملی برق تقریباً ۲۸۰۵۳۱ گیگاوات ساعت در سال (۲۰۲۰) به دست میآید. بخش باقیمانده برای تأمین نیاز ناخالص ملی (۳۳۳۵۹۱ گیگاوات ساعت) با درصد ذکر شده ۱۱٫۴٪ از خارج از کشور وارد میشود.[۱۶]
در مورد توان نصبشده (یعنی حداکثر توانی که میتواند توسط نیروگاهها تأمین شود)، ایتالیا از نظر فنی خودکفا است؛ نیروگاههای موجود تا سال ۲۰۱۷ در واقع قادر به تأمین حداکثر توان خالص تقریباً ۱۱۶[۱۷] در برابر تقاضای بالای تاریخی حدود ۶۰۵ (اوج تابستان 2015[۱۸]) در گرمترین دورههای تابستان. طبق دادههای سال ۲۰۱۰ (زمانی که حداکثر توان خالص ۱۰۶ بود)۱۰۶) میانگین توان موجود در اوج تخمینی ۶۹۳ بود.۶۹۳.[۱۹] تفاوت بین حداکثر توان نظری و تخمین میانگین توان موجود تا حدی به دلیل عوامل مختلف فنی و/یا فصلی است (از جمله این موارد میتوان به خطاها، دورههای تعمیر و نگهداری یا بازتوانی، و همچنین عوامل هیدروژئولوژیکی برای برق آبی یا تخمینهای مربوط به تصادفی بودن منبع برای باد و فتوولتائیک، و همچنین تأخیر در بهروزرسانی آمار نیروگاهها اشاره کرد)، در حالی که تا حدی نیز به این دلیل است که برخی از نیروگاهها (بهویژه ترموالکتریک) «برای مدت طولانی» بسته نگه داشته میشوند، زیرا همانطور که گفته شد، برای تأمین تقاضا ضروری نیستند. بهطور خاص، طبق تعریف ترنا، میانگین توان موجود در اوج مصرف، توانی است که بهطور متوسط توسط نیروگاههای تولید برای مقابله با اوج مصرف روزانه دوره زمستان تأمین شده است.[۱۹] با وجود شرایط مشروط و/یا فصلی ذکر شده، هنوز هم تعداد نیروگاههای تولیدی بیش از حد است که بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۷ بیش از ۴۰ درصد رشد داشته است.[۲۰]
منابع انرژی
انرژی از منابع تجدیدناپذیر
تولید انرژیهای تجدیدپذیر ایتالیا منحصراً شامل تولید انرژی از طریق احتراق سوختهای فسیلی در نیروگاههای حرارتی است. این سهم ۶۴٫۶٪ از کل تولید ملی، ۶۰٫۲٪ از انرژی الکتریکی مورد نیاز و ۵۲٫۰٪ از نیاز ناخالص ملی را تشکیل میدهد.[۱۶]
طبق آمار ترنا، بیشتر نیروگاههای حرارتی ایتالیا با گاز طبیعی (۸۲٫۷٪ از کل انرژی حرارتی در سال ۲۰۲۰) و زغال سنگ (۸٫۳٪) سوخترسانی میشوند. درصدهای بسیار کمتری به مشتقات نفتی (۲٫۰٪) و مشتقات گازی (گاز کارخانههای فولاد، گاز کوره بلند، گاز کوره کک، گاز پالایشگاه - در مجموع ۱٫۲٪) مربوط میشود. در نهایت، منابع سوختی «فرعی» مختلف در یک سبد کلی از «سایر سوختها» (حدود ۷٫۱٪) (زباله، کک نفتی، امولسیون، قیر و سایر) گنجانده شدهاند.[۱۶]
شایان ذکر است که چگونه درصد سه سوخت اصلی در طول بیست و پنج سال گذشته (۱۹۹۴–۲۰۱۷) بهطور اساسی تغییر کرده است؛ تنها در سال ۱۹۹۴، گاز طبیعی، زغال سنگ و نفت به ترتیب ۲۲٪، ۱۱٪ و ۶۴٪ «وزن» داشتند. میتوان اشاره کرد که چگونه، در کنار افزایش اندک استفاده از زغال سنگ، وارونگی اساسی در اهمیت نسبی نفت و گاز طبیعی وجود داشته است، که استفاده از آنها هم از نظر مطلق و هم از نظر درصد به شدت افزایش یافته است.[۲۱] امروزه، اکثر نیروگاههای حرارتی به گونهای طراحی شدهاند که بتوانند از چندین سوخت استفاده کنند، به طوری که بتوانند منبع سوخت را نسبتاً سریع تغییر دهند (اگرچه در سالهای اخیر بسیاری از سیکلهای ترکیبی نمیتوانند زغال سنگ یا نفت یا هر سوخت دیگری غیر از گاز را بپذیرند).
این سیاست با توجه به ملاحظات مربوط به هزینه، نوسانات قیمت و منشأ نفت از مناطق بیثبات سیاسی هدایت میشود؛ در واقع، ایتالیا فاقد ذخایر سوخت فسیلی قابل توجه است و بنابراین تقریباً تمام مواد اولیه سوخت مورد استفاده از خارج از کشور وارد میشود. علاوه بر این، نباید از تأثیر زیستمحیطی کمتر گاز در مقایسه با نفت، به ویژه با توجه به مفاد پیمان کیوتو و توافقنامههای زیستمحیطی اروپا، غافل شد.
انرژی از منابع تجدیدپذیر
برق تولید شده در ایتالیا از منابع تجدیدپذیر، هم از منابع تجدیدپذیر «کلاسیک» و هم از منابع موسوم به «NFER» (یا «منابع انرژی تجدیدپذیر جدید») تأمین میشود. در سال ۲۰۲۰، تولید برق از منابع تجدیدپذیر در ایتالیا ۳۵٫۴٪ از تولید ملی و ۳۷٫۶٪ از تقاضای ملی را تشکیل میداد.
سهم اصلی توسط نیروگاههای برق آبی (عمدتاً در قوس آلپ و در برخی مناطق آپنین واقع شدهاند) ارائه میشود که ۱۵٫۳٪ از نیاز ناخالص انرژی الکتریکی را تولید میکنند؛ هنوز در زمینه انرژیهای تجدیدپذیر «کلاسیک»، نیروگاههای زمینگرمایی (اساساً در توسکانی) ۱٫۹٪ از این نیاز را تولید میکنند، با وجود اینکه پتانسیل زمینگرمایی ایتالیا بهطور قابل توجهی بیشتر از آن چیزی است که دههها پیش توسعه یافته بود و برخلاف انرژی برق آبی که در دهههای بعد دیگر توسعه نیافت، با وجود اینکه ایتالیا به لطف نیروگاه لاردرلو، اولین نیروگاه زمینگرمایی در جهان که سالها رکورد قدرتمندترین نیروگاه زمینگرمایی در جهان را در اختیار داشت، پیشگام در تولید انرژی از زمینگرمایی بود.[۲]
در میان "NFER"، سهم اصلی به انرژی خورشیدی در سیستمهای فتوولتائیک متصل به شبکه یا ایزوله اختصاص دارد که در سال ۲۰۲۰، ۸٫۰٪ از نیاز را تولید کرد،[۲۲] رقمی که در مقایسه با سالهای گذشته به سرعت در حال رشد است، حتی اگر با روندی تثبیتشده، با توجه به اینکه تا سال ۲۰۱۰ این مقدار تنها حدود ۰٫۵٪ بود.[۲۳] این افزایش شدید، به ویژه مربوط به سالهای بین ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲، ناشی از رونق در نصبها بود که عمدتاً به دلیل تغییر رژیم تشویقی از دوم (که توسط فرمان موسوم به "آلکوا " تمدید شد[۲۴][۲۵]) و سیاست خرید تضمینی برق سوم در رژیم تشویقی چهارم، که دقیقاً در سال ۲۰۱۱ اتفاق افتاد، بود. با این مقادیر، ایتالیا در رتبه دوم اروپا برای برق فتوولتائیک نصب شده قرار دارد (۲۱۷) پس از آلمان[۲۶] قرار دارد، در حالی که در سطح منطقهای، پولیا بیشترین سهم برق نصبشده (۱۳٫۴٪ از کل کشور) را دارد و پس از آن لومباردی (۱۱٫۳٪) قرار دارد.[۲۷]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ "Il Sole 24 Ore - E venne l'ora del "carbone bianco"".
- 1 2 "Unione Geotermica Italiana - L'esperimento di Ginori Conti".
- ↑ La centrale "Eugenio Montale" dal sito dell'ENEL بایگانیشده در ۲۰۰۷-۱۲-۲۴ توسط Wayback Machine
- ↑ Con il decreto legislativo 387/2003, emesso in attuazione della direttiva n.2001/77/CE, gli incentivi previsti dal cosiddetto "CIP6" furono estesi anche alla produzione energetica mediante combustione dei rifiuti inorganici, che quindi fu per legge assimilata alle fonti rinnovabili, sebbene le stesse direttive europee in materia considerino rinnovabile la sola parte organica dei rifiuti (vedasi C 78 E/192 Gazzetta ufficiale dell'Unione Europea IT 27.3.2004).
- ↑ "ASPOItalia - Confronto tra fotovoltaico e biomassa sulla fattibilità energetica su larga scala" (PDF).
- ↑ Secondo alcune stime, potenzialmente, la termovalorizzazione potrebbe al massimo coprire fino all'8% dell'attuale produzione elettrica nazionale (vedasi APATASPO Italia su dati بایگانیشده در ۲۰۰۸-۰۵-۱۳ توسط Wayback Machine).
- ↑ Articolo 7 del decreto-legge 25 giugno 2008, n. 112 pubblicato sulla Gazzetta Ufficiale della Repubblica Italiana - Serie Generale n. 147 del 25 giugno 2008 (Supplemento Ordinario n. 152), entrato in vigore lo stesso giorno e convertito, con modificazioni, dalla legge 6 agosto 2008, n. 133 pubblicata sulla Gazzetta Ufficiale della Repubblica Italiana - Serie Generale n. 195 del 21 agosto 2008
- ↑ Il referendum dice no al nucleare بایگانیشده در ۲۰۱۲-۰۱-۱۸ توسط Wayback Machine
- ↑ "La Gazzetta del Mezzogiorno, Elettrodotto Italia-Albania Via libera da Consiglio di Stato".
- ↑ "Terna - Italia "hub elettrico" del Mediterraneo - Piani Terna di interconnessione per la sicurezza nazionale ed europea" (PDF).
- 1 2 Ministero dello Sviluppo Economico - Strategia Energetica Nazionale 2017 بایگانیشده در ۲۰۱۹-۰۵-۰۲ توسط Wayback Machine (pdf)
- ↑ "Produzione energetica italiana".
- ↑ Stefano Agnoli (2019-01-30). "La partita a poker della Lega. No alle trivelle? Sì alle dighe" (به ایتالیایی).
- 1 2
Dati "Terna" 2020, Dati Statistici sull'energia elettrica in Italia, Dati generali, pp. 13-14. - 1 2 Dati "Terna" 2017 Carichi (pdf) بایگانیشده در ۲۰۱۹-۰۳-۲۷ توسط Wayback Machine
- 1 2 3 Dati "Terna" 2020, Dati Statistici sull'energia elettrica in Italia, Dati generali, pp. 13-14.
- ↑ Dati "Terna" 2017 Impianti di generazione (pdf)
- ↑ Dati "Terna" 2015 Carichi (pdf) بایگانیشده در ۲۰۱۹-۰۴-۳۰ توسط Wayback Machine
- 1 2 Dati "Terna" 2010 Impianti di generazione (pdf) بایگانیشده در ۲۰۱۹-۰۴-۳۰ توسط Wayback Machine
- ↑ Dati "Terna" 2017 Impianti di generazione (pdf)
- ↑ Dati "Terna" 1999 Dati Impianti Termoelettrici (pdf) بایگانیشده در ۲۰۱۹-۰۴-۳۰ توسط Wayback Machine
- ↑ پیدیاف Dati "Terna" 2020, Dati Statistici sull'energia elettrica in Italia, Dati generali, pp. 13-14.
- ↑ "Terna", Dati Statistici sull'energia elettrica in Italia, Dati generali (pdf) بایگانیشده در ۲۰۱۹-۰۵-۰۱ توسط Wayback Machine, 2010, p. 12.
- ↑ "Quotidiano online "Leggi la notizia" - "Cosa succede al fotovoltaico?"".
- ↑ "Qualenergia - Quegli impianti fotovoltaici "salva Alcoa" che turbano il mercato".
- ↑ "Photovoltaic energy barometer 2018 – EurObserv'ER".
- ↑ "GSE - Rapporto statistico 2017 Fonti Rinnovabili" (PDF).
