تولیو چانتی

تولیو چانتی (چپ) به همراه رابرت لی

تولیو چانتی (به ایتالیایی: Tullio_Cianetti) (۲۰ اوت ۱۸۹۹، در </nowiki>آسیزی - ۸ آوریل ۱۹۷۶، در ماپوتو، موزامبیک) یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که به خاطر فعالیتش با اتحادیه‌های کارگری شناخته شده بود.

چانتی، فرزند یک کشاورز، در سال ۱۹۱۷ به خدمت اجباری فراخوانده شد و تا سال ۱۹۲۱ به عنوان ستوان در ارتش ایتالیا خدمت کرد.[۱] او با بازگشت به آسیزی، به عنوان معلم مشغول به کار شد و در عین حال به تأسیس فاشیو در شهر نیز کمک کرد و در سال ۱۹۲۲ به عنوان دبیر منصوب شد.[۱] او برای سازماندهی سندیکا به ترنی منتقل شد و سپس در سال ۱۹۲۴ به درجه سروانی ارتقا یافت و به عنوان دبیر منطقه‌ای سندیکاها در اومبریا منصوب شد.[۱] در همان سال، پس از مرگ جاکومو ماتئوتی، مدتی از فاشیسم کناره‌گیری کرد و این سوءظن ایجاد شد که او بیش از حد چپ‌گرا است.[۱] با این حال، تا سال ۱۹۲۵ او به عنوان دبیر سندیکاها در سیراکوز بازگشت، قبل از اینکه به درجه سرگردی ارتقا یابد و نقش‌های مشابهی را در کارارا، مسینا، ماترا و ترویزو بر عهده بگیرد.[۱]

در سال ۱۹۳۱ او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و دبیر فدراسیون ملی معدنچیان و سنگ‌شکنان شد و در این سمت برای افزایش دستمزدها تلاش می‌کرد.[۱] با این حال، علیرغم تمایل او به درگیری گاه به گاه با دولت، نفوذش همچنان افزایش می‌یافت و به عنوان دبیر سندیکاهای کنفدراسیون فاشیستی کارگران صنعتی و نایب رئیس مؤسسه بیمه اجتماعی خدمت می‌کرد.[۱] چانتی به عنوان رئیس کنفدراسیون، در سال ۱۹۳۷ با رابرت لی قراردادی منعقد کرد تا به کارگران ایتالیایی اجازه دهد برای اشتغال به آلمان نازی بروند.[۲] رهبران جبهه کارگری آلمان چنان به او احترام می‌گذاشتند که کارخانه اصلی فولکس واگن حتی یک مجتمع تفریحی به نام چانتی هال به افتخار او داشت.[۳]

پیشرفت چانتی با ارتقای او به درجه ژنرالی و انتصابش به شورای عالی فاشیست در نوامبر ۱۹۳۴ ادامه یافت و در سال ۱۹۳۹ به عنوان معاون وزیر شرکت‌ها منصوب شد.[۱] اوج موفقیت او در آوریل ۱۹۴۳ بود که به درجه مارشالی ارتقا یافت و وزیر شرکت‌ها شد.[۱] با این حال، گرایش‌های مخالفت‌آمیز او همچنان ادامه داشت، زیرا چانتی به نفع پیشنهاد دینو گراندی برای برکناری موسولینی رأی داد، پس از آنکه گراندی به او گفته بود که تمام کاری که او انجام می‌دهد این است که پادشاه بار حکومت را با موسولینی تقسیم کند.[۴] چانتی بلافاصله پس از آن به دوچه نامه نوشت تا عذرخواهی کند.[۱]

چانتی یکی از فاشیست‌هایی بود که به همراه گالئاتسو چانو در دادگاه ورونا در ۸ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۴۴ محاکمه شدند. با این حال، از بین تمام متهمان، او تنها کسی بود که به طور کلی از تخفیف مجازات برخوردار شد و بنابراین از اعدام نجات یافت و در عوض به ۳۰ سال زندان محکوم شد.[۵] نامه عذرخواهی که او به موسولینی نوشته بود، او را از اعدام نجات داد.[۶] پس از آزادی، او آزاد شد و به موزامبیک پرتغال تبعید شد.[۱] وی در ۸ آوریل ۱۹۷۶ در همان‌جا درگذشت.

مطالب مرتبط

  • آنتونیو خولیو د کاسترو فرناندس

پانویس

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 A.T. Lane, Biographical Dictionary of European Labor Leaders, Volume 1, 1995, p. 205
  2. ↑ Shelley Baranowski, Strength Through Joy: Consumerism and Mass Tourism in the Third Reich, 2007, p. 136
  3. ↑ Michael Burleigh, Confronting the Nazi Past: New Debates on Modern German History, 1996, p. 41
  4. ↑ Philip Morgan, The Fall of Mussolini, Oxford University Press, 2007, p. 15
  5. ↑ Ray Moseley, Mussolini: The Last 600 Days of Il Duce, p. 77
  6. ↑ Nicholas Farrell, Mussolini: A New Life, London: Phoenix, 2004, p. 441

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.